"Sprytne oko", "Mały tropiciel", "A ty kim chcesz zostać?" - proste gry karciane dla całej rodziny od Artyk / KupZabawkę.pl

Jak zapewne wiecie, jesteśmy wielkimi miłośnikami planszówek - ale od pewnego czasu zainteresowanie Bąbla coraz częściej kieruje się również w stronę gier karcianych. Dzisiaj przedstawiamy Wam trzy z nich - bardzo łatwe i nieskomplikowane, a jednocześnie niewielkie rozmiarowo, więc można z powodzeniem zabrać je ze sobą na rodzinny piknik albo w dłuższą samochodową podróż.

"A ty kim chcesz zostać?"

W tej grze dziecko ma do dyspozycji aż 80 kart z bardzo różnorodnymi - i niekiedy dość nietypowymi - zawodami. Cała zabawa polega na tym, że jeden z graczy opowiada o danej profesji - natomiast drugi musi ją odgadnąć, nie widząc wylosowanej karty.

Żeby jednak nie było tak zupełnie prosto i banalnie, wprowadzono również pewne utrudnienia. O zawodzie można opowiadać jedynie bez używania słów pochodnych - i trzeba zmieścić się w limicie czasu, wyznaczanym przez piasek przesypujący się w klepsydrze. Wedle instrukcji wygrywa ten, kto pierwszy odgadnie 10 zawodów - ale tak naprawdę można grać aż do wyczerpania wszystkich kart, a przy okazji dyskutować z dzieckiem o poszczególnych postaciach, opowiadać o ich pracy, obowiązkach i kompetencjach. 

Momentami gra bywa naprawdę zabawna - zwłaszcza kiedy Bąbel myli ze sobą jakieś rzadziej spotykane zawody i opisuje je, nieco rozmijając się z rzeczywistością ;) Jest to też świetna okazja, by naprowadzić go na właściwe tory - i opowiedzieć o danej pracy zgodnie ze stanem faktycznym.

  "Sprytne oko"

Tutaj karty zostały podzielone na dwie grupy: te z pytaniami oraz te stricte rysunkowe. Do wyboru mamy również dwa tryby rozgrywki - lecz generalnie chodzi o to, żeby na kartach obrazkowych (oznaczonych kolorem fioletowym) znaleźć jak najszybciej rysunkową odpowiedź na zadane pytanie.

Gra uczy dzieci przede wszystkim refleksu, koncentracji i spostrzegawczości - ponieważ działa się pod presją czasu i trzeba udzielić prawidłowej odpowiedzi, zanim zrobią to przeciwnicy. W pierwszym trybie gry zwycięża "mistrz kolekcjonowania" - czyli osoba, która zebrała najwięcej kart z całej talii. W drugim natomiast zawodnicy podrzucają sobie "kukułcze jaja" - czyli swoje wylosowane karty, których druga osoba nie zdążyła odgadnąć (i tu z kolei zwycięzcą jest ten, kto jak najszybciej się wszystkich kart pozbędzie).

  "Mały tropiciel"

To kolejna gra od Artyk, w której poza kartami w zestawie znajduje się również klepsydra. Jak się łatwo domyślić, tu także liczy się szybkość, refleks i zachowanie zimnej krwi - bo wraz z ubywającym piaskiem ubywa nam też szans na wygraną.

Każda z 84 kart ma na swoim awersie o jeden obrazek więcej, niż na rewersie. Trzeba zatem mocno się skoncentrować i wzrokowo zapamiętać wszystkie rysunki - by po przełożeniu karty umieć wskazać, którego przedmiotu brakuje na odwrocie. Dodatkowo karty zostały pogrupowane na trzy zbiory - i oznaczone różnymi kolorami według poziomu ich trudności. Karty zielone, niebieskie i czerwone - to odpowiednio 5, 6 i 7 obrazków. Z młodszymi i nieco mniej zaawansowanymi graczami możemy zacząć od tych najłatwiejszych - a potem stopniowo komplikować rozgrzewkę w miarę nabierania wprawy :)

Mam nadzieję, że propozycje karcianek od Artyk przypadły Wam do gustu.

Z własnego doświadczenia zapewniam, 

że świetnie sprawdzają się w trakcie wszelkich rodzinnych wycieczek -

kiedy dziecko zaczyna się już nudzić w aucie i potrzebuje jakiejś dodatkowej rozrywki :)

Po więcej edukacyjnych gier, zabawek i puzzli odsyłam Was do oficjalnego sklepu  >>>KUPZABAWKE.PL
 

Gdzie ci rolnicy, prawdziwi tacy ? Dzieciństwo na wsi wczoraj i dziś.

Wychowałam się na wsi. Jako dziecko mieszkałam dosłownie kilkaset metrów od miejsca, w którym mieszkam obecnie - już jako żona i mama. Miałam w życiu parę epizodów, kiedy intensywnie flirtowałam z większymi  miastami i dość poważnie zastanawiałam się nad przeprowadzką do któregoś z nich (czasami zresztą nadal to do mnie wraca) - ale ostatecznie zawsze decydowałam się pozostać "na starych śmieciach". 

 Moje dzieciństwo na wsi 

...było dzikie i (niemal) beztroskie. Pachniało polnymi kwiatami, leśną ściółką i dymem z ogniska (czasami również błotem - w którym brodziło się niekiedy aż po same kostki, zanim ktoś łaskawie zalał jedyną drogę dojazdową długo wyczekiwanym asfaltem). Smakowało ziemniakami wyciąganymi z popiołu, jabłkami z babcinego sadu, chlebem posypywanym obficie cukrem i maczanym w mleku prosto od sąsiedzkiej krowy ( czy ktoś z Was to jeszcze pamięta ? ;) ) 

Na szczęście nie były to już czasy, w których wiejskie dzieci musiały pracować ponad siły i od świtu do nocy pomagać rodzicom w gospodarstwie - więc głównie buszowaliśmy po łąkach i polach, biegaliśmy boso po ściernisku, graliśmy do upadłego w gumę i "klasy", strzelaliśmy z łuków do wyimaginowanego wroga i budowaliśmy swoje "bazy" ze słomianych snopków.

Wiejska "patologia" ? 

Mówiąc zupełnie szczerze i bez ogródek - wedle dzisiejszych wyśrubowanych kryteriów, dawne dzieciństwo na wsi...zakrawało na patologię ;) Całe gromady dzieci wypuszczone na podwórko zupełnie swobodnie, bez jakiegokolwiek rodzicielskiego nadzoru, wpadające do domu tylko w przelocie na jakiś szybki posiłek - a potem zgarniane do niego wieczorem na kąpiel, często w stanie mocno "opłakanym" po kontakcie ze wszystkimi wiejskimi atrakcjami ;) Dzisiaj za takie rzeczy do skóry rodziców niejednokrotnie dobiera się MOPS czy inne służby - natomiast dawniej to było po prostu zupełnie normalne, naturalne i powszechnie praktykowane.

Dzieciństwo na wsi - wczoraj i dziś. 

Różnice i zmiany pokoleniowe.

Ze zmian "namacalnych" i widocznych gołym okiem - niemal zupełnie zniknęły z naszego wiejskiego krajobrazu zwierzęta. Dawny inwentarz zastąpiony został w dużej mierze przez...konie mechaniczne - i naprawdę trudno o wiejskie podwórko, po którym nadal przechadzają się chociaż kury czy kaczki. Podobnie jest zresztą z maszynami rolniczymi, które kiedyś stanowiły nieodłączny element niemal każdego domostwa. Obecnie rolników we wsi mamy chyba trzech (z czego jeden to nasz Bąbel - kiedy wyjeżdża w pole z plastikowym traktorem, swoją Mini Farmą i przystępuje do zabawy w orkę, wykopki czy żniwa ;) )

Ze zmian nieco mniej oczywistych i "mentalnych" - dzieci na wsi mają teraz bardziej rozległą wiedzę na temat otaczającego je świata, szersze możliwości rozwijania swoich pasji i zainteresowań. Z drugiej strony (paradoksalnie!) odnoszę wrażenie, że coraz częściej zamykają się w domu i wolą uczyć się tego świata głównie za pośrednictwem książek czy komputera - a nie przez własne, osobiste doświadczanie rzeczywistości.

Dzieciństwo pozbawione...dzieciństwa ? 

Zdaje się też, że współczesne dzieciństwo na wsi zostało dość mocno odarte ze swojej dawnej spontaniczności, naturalności i samodzielności - i tu akurat sporo naszej dorosłej "zasługi". Zjedzenie jabłka prosto z drzewa ? Toż to sam brud i bakterie ! Kwiatki na łące ? Kiedyś się wąchało, zrywało, a nawet plotło wianki - teraz lepiej nie, bo grożą alergią...Samodzielna wspinaczka na drzewo? O nie! Trzeba zabezpieczyć, przewiązać  linką taterniczą - a najlepiej jeszcze własną rodzicielską "pępowiną". Bose dziecięce stopy maszerujące dziarsko po porannej rosie ? Eeee tam, wymysły jakieś ! W końcu po to są buty, żeby ich używać ! Długi pieszy spacer po bezdrożach ? Przecież wszędzie można dojechać samochodem - a w ogóle najlepiej pokonywać tylko trasę dom-szkoła i dom-centrum handlowe...

Mogłabym długo jeszcze mnożyć takie przykłady - ale nie w tym rzecz.

Konkluzja jest taka, że dzieciom najczęściej naprawdę niewiele potrzeba do szczęścia -

i czasami są to rzeczy zupełnie inne niż te, które się dorosłym wydają ;)

***

A jakie są Wasze ulubione wspomnienia z dzieciństwa ? 

Spędziliście je na wsi - czy w mieście ? 

Co najbardziej zapadło Wam w pamięć ?

_______________________________

traktor Bąbla - Allegro

maszyny rolnicze - Kupzabawke.pl

stylówka - Pepco / Flying Tiger  

Najlepszy przyjaciel i edukacyjny prezent na Dzień Dziecka. Zobacz, czego nauczy Twoje dziecko interaktywny Miś Eduś :)

 Zabawka interaktywna dla dziecka - 

jak wybrać, na co zwrócić uwagę ?

Kiedy już decyduję się na kupienie naszemu Bąblowi jakiejś zabawki interaktywnej, zwracam uwagę na to, żeby faktycznie czegoś go uczyła, miała konkretne walory edukacyjne i wychowawcze - a nie tylko grała, mrugała kolorowymi światełkami i ładnie wyglądała ;) W przypadku Misia Edusia udało nam się trafić wręcz idealnie. Eduś łączy w sobie cechy ulubionego, mięciutkiego w dotyku pluszaka - a także mówiącego i śpiewającego kompana, który w adekwatny do wieku sposób przekazuje dziecku podstawową, przydatną wiedzę.

We wszystkich czterech łapach oraz lewym uchu Misia Edusia ukryte zostały dotykowe sensory, które po naciśnięciu uruchamiają poszczególne funkcje zabawki. Ucho pełni tutaj rolę włącznika i wyłącznika - natomiast dzięki czipom w łapkach Miś Eduś :

• śpiewa i gra przyjemne dla ucha piosenki oraz melodie ;
• opowiada dziecku krótkie bajki i rymowanki ;
• informuje o tym, jak zachować się w sytuacjach zagrożenia - i pod jakie numery alarmowe należy wówczas dzwonić ;
• przestrzega przez kontaktami z nieznajomymi ; 
• uczy dziecko zwrotów grzecznościowych i bezpiecznej zabawy ;
• zachęca do dbania o porządek, higienę i aktywność fizyczną ;
• podpowiada, w jaki sposób poradzić sobie z tęsknotą za rodzicami w przedszkolu - i jak nawiązać dobre relacje z kolegami z grupy  ;
• poszerza wiedzę i pomaga dziecku oswoić nowe umiejętności; 
• motywuje do samodzielności i podejmowania wyzwań;
• pokazuje, że ludzie różnią się od siebie wyglądem, charakterem i całym mnóstwem innych rzeczy - ale nawet pomimo tych różnic każdemu należy się szacunek i tolerancja dla jego odmienności.

 

Łącznie Miś Eduś oferuje dziecku ponad 12 minut ciekawych historyjek na wszystkie wymienione wyżej tematy - a także opowiada "Bajkę o sile" i "Bajkę o wyjątkowości". Ich bohaterami są sympatyczne zwierzątka, z którymi dziecko bez trudu się zidentyfikuje - odnajdując w ich zachowaniach własne cechy oraz częste sytuacje ze swojego przedszkolnego życia. Nie muszę chyba dodawać, że puentą każdej z bajek jest konkretny, płynący z historii morał. 

 

Miś Eduś przemawia do dziecka bardzo miłym i przyjacielskim głosem lektora. Po każdym jego uruchomieniu wita się z maluchem radosnym : "Witaj, jestem miś" albo "Cześć! Bardzo za Tobą tęskniłem!" - a w trakcie zabawy przypomina o sobie słowami: "Gdzie jesteś? Nudzi mi się bez Ciebie." Kiedy dziecko już nacieszy się Edusiem oraz jego opowieściami, zostanie pożegnane krótkim "Było super! Pa,pa!" - choć akurat ten tekst pada u nas najrzadziej, ponieważ Bąbel od kilku dni praktycznie nie rozstaje się z misiem i wyłącza go (bardzo niechętnie) dopiero wieczorami. 

Dodatkowym atutem Misia Edusia jest również bez wątpienia jego aparycja: 30-centymetrowy "wzrost",  sympatyczny i inteligentny pyszczek, urocza koszulka z wizerunkiem niedźwiadka i napisem "Przytul mnie!". Wszystko to sprawia, że zabawka nadaje się świetnie na prezent już dla dziecka od 12-stego miesiąca życia - i zdecydowanie ma szansę posłużyć każdemu maluchowi jeszcze przez kilka kolejnych lat, aż do wieku przedszkolnego i wczesnoszkolnego.

Misia Edusia znajdziecie >>> TUTAJ
w oficjalnym sklepie internetowym firmy Artyk, KupZabawke.pl