Drogi Uczniu! Muszę Ci coś powiedzieć...

Drogi Uczniu ❗️

❌️ W dorosłym życiu nikogo nie będzie obchodziło, czy odpowiednio zinterpretowałeś wiersz Słowackiego. 

❌️ W dorosłym życiu nikt nie zapyta Cię o sinusy, cosinusy, tangensy i cotangensy.

❌️ W dorosłym życiu wszyscy będą mieli głęboko gdzieś, czy potrafisz podać wzór na przyspieszenie albo opisać cykl rozwojowy pantofelka.

❌️ W dorosłym życiu nikt nie zwróci uwagi na liczbę błędów, jakie popełniłeś na kartkówce z kwasów, zasad i soli.

❌️ W dorosłym życiu nikt już nie będzie pamiętał, czy na Twoim świadectwie przeważały piątki, czy może trójki...

✅️ W dorosłym życiu najbardziej będzie liczyło się to, czy ogarniasz otaczającą Cię rzeczywistość - i czy potrafisz się w niej odnaleźć.

✅️ W dorosłym życiu najważniejsze będzie, jakim jesteś człowiekiem - i czy umiesz budować zdrowe, pozytywne relacje z innymi ludźmi. 

✅️ W dorosłym życiu sam też w końcu zrozumiesz, że Twoje oceny i punkty zdobyte na egzaminach absolutnie nie świadczą o Twojej wartości❗️❗️❗️

❌️ To tylko element pewnego systemu i szkolnego wyścigu szczurów, w którym wcale nie musisz uczestniczyć...

❤️ Dlatego bądź sobą.

❤️ Rozwijaj swoje pasje i odkrywaj talenty.

❤️ Spełniaj marzenia i ciesz się młodością.

❤️ Poszerzaj wiedzę w dziedzinach, które naprawdę Cię interesują. 

❤️ Twoje zdrowie psychiczne jest ważniejsze, niż czerwony pasek na świadectwie.

❤️ Pamiętaj, że jesteś WYJĄTKOWY, wystarczający i jedyny w swoim rodzaju - niezależnie od tego, czy wpiszesz się idealnie w klucz odpowiedzi ❗️❗️❗️

❤️ Uczysz się tak naprawdę przez całe życie - a najbardziej istotne lekcje dopiero przed Tobą... (P.S. Niektóre będą cierpkie i gorzkie, jak cała beczka dziegciu). 

❤️ Zdobywanie wiedzy i poszerzanie horyzontów jest oczywiście bardzo ważne - ale nie musisz być "orłem" w każdej dziedzinie: za wszelką cenę, kosztem ogromnych stresów, pracy ponad siły, zarwanych nocy, szkolnych nerwic i późniejszych terapii...

________________________________

Ostatnio puściłam taki tekst na naszym Facebooku - ale z okazji zakończenia roku szkolnego niech wybrzmi również tutaj. Oczywiście znalazły się dwie czy trzy osoby, które totalnie opacznie go zinterpretowały, zaczęły łapać mnie za słówka i przyczepiły się nawet do zastosowanych kwantyfikatorów - ale jednak bardzo mnie cieszy, że ogromna większość moich Obserwatorów również podpisuje się pod powyższymi słowami! 

foto: mamotoja . pl

Edukacja domowa - sposób na życie i naukę z dala od szkoły.

Do końca roku szkolnego zostało jeszcze 2,5 miesiąca - ale niektóre dzieci zakończą go znacznie wcześniej, już za dwa tygodnie podejdą do swoich ostatnich egzaminów i będą mogły cieszyć się przyspieszonymi, zdecydowanie dłuższymi wakacjami. W takiej sytuacji znajdują się chociażby córki Natalii - które spełniają swój obowiązek szkolny z dala od szkoły, w ramach edukacji domowej. Ich mama zgodziła się odpowiedzieć mi na kilka najważniejszych pytań dotyczących ED oraz tego, jak wygląda ich rodzinna przygoda z homeschoolingiem. 

 

 foto: homeschoolacademy.com

Nasze Bąbelkowo: Czym tak właściwie jest ED (edukacja domowa)? Na czym konkretnie polega i jakie warunki należy spełnić, żeby przejść w taki tryb uczenia się?

Natalia:W wielkim skrócie, edukacja domowa to po prostu nauka w domu, nad którą zamiast nauczycieli czuwają sami uczniowie oraz ich rodzice. Zdarza się, że niektórzy błędnie określają ją jako indywidualny tok nauczania - ale absolutnie nie powinno się utożsamiać ze sobą tych dwóch rzeczy, bo to zupełnie różne kwestie. Edukację domową może podjąć tak naprawdę każde dziecko, niezależnie od stanu swojego zdrowia - natomiast nauczanie indywidualne dedykowane jest najczęściej tym uczniom, którzy nie mogą uczęszczać do szkoły ze względu na problemy zdrowotne. 

Żeby przejść na edukację domową, wystarczy zgłosić taką chęć u dyrektora szkoły i uzyskać jego pisemną zgodę - a dodatkowo dołączyć oświadczenie, że mamy odpowiednie warunki do jej prowadzenia i że nasze dziecko przystąpi w wyznaczonych terminach do egzaminów z realizowanych przedmiotów. Dawniej potrzebna była jeszcze opinia z poradni psychologiczno-pedagogicznej, jednak w 2021 roku procedury zostały mocno uproszczone i obecnie nie ma potrzeby dostarczania takiego dokumentu.

Nasze Bąbelkowo: Dość często można spotkać się z określeniem "szkoła przyjazna edukacji domowej". Co należy przez to rozumieć - i jakie cechy powinna posiadać taka "przyjazna" placówka?

Natalia: Szkoła "przyjazna edukacji domowej" to taka, która niekoniecznie znajduje się w naszej najbliższej okolicy - ale za to posiada już w swoich szeregach uczniów w ED i zna specyfikę takiego nauczania oraz wszystkie związane z nim procedury. Z moich personalnych doświadczeń wynika, że pracownicy takich szkół są bardziej akceptujący, otwarci na różne alternatywne drogi edukacji i bardzo mocno wspierają swoich uczniów w ich wyborach. Często organizują dla wszystkich swoich "domowych" dzieci jakieś dodatkowe warsztaty albo zgadzają się chociażby na tymczasowe wypożyczanie pomocy naukowych - a przede wszystkim przeprowadzają egzaminy w miłej, bardziej kameralnej i mniej stresującej atmosferze.  

 

 foto: pixabay.com/mojpe

Nasze Bąbelkowo: A jak wyglądały początki edukacji domowej w Waszym przypadku? Co wpłynęło na podjęcie właśnie takiej, a nie innej decyzji - i czy był to długotrwały proces, czy może raczej impuls spowodowany jakąś konkretną sytuacją?

Natalia: Odkąd pamiętam, miałam bardzo negatywne odczucia w stosunku do polskiego systemu szkolnictwa. Szkoła zawsze wydawała mi się instytucją mocno opresyjną i ograniczającą - w której trzeba wpisać się w określony klucz odpowiedzi i narzucone odgórnie schematy. Odnoszę nieodparte wrażenie, że każdemu uczniowi wymykającemu się tym schematom przykleja się automatycznie łatkę dziecka "trudnego" lub dziecka "z problemami" - a tymczasem problem bardzo często tkwi zupełnie gdzie indziej: w przestarzałych sposobach nauczania, nastawieniu na rywalizację i przymuszaniu za wszelką cenę do udziału w szkolnym wyścigu szczurów...

Nie chciałam, żeby moje dzieci stały się kolejnymi trybikami tej machiny. Nie chciałam, żeby każdego dnia towarzyszył im ból brzucha związany ze strachem przed następną kartkówką albo odpytywaniem pod tablicą i upokarzaniem w obecności całej klasy (niestety, takie "zawstydzanie niewiedzą" to nadal bardzo częste zjawisko). Wolałam, żeby córki uczyły się we własnym tempie i metodami, które są dla nich optymalne - i żeby zamiast ogromnej ilości czysto teoretycznej książkowej wiedzy zdobywały przede wszystkim umiejętności praktyczne, które naprawdę przydadzą im się w ich późniejszym życiu. 

Ostatecznym impulsem do przejścia w ED była dla nas...pandemia koronawirusa. Dzieci co chwilę lądowały w domu na zdalnym nauczaniu, potem na kilka dni wracały do szkoły, później znów spędzały długie godziny przed komputerem...Totalne nieporozumienie i jedno wielkie, błędne koło - które finalnie utwierdziło nas w przekonaniu, że chcemy pójść właśnie drogą homeschoolingu.   

 

 foto: pixabay.com/mojpe

Nasze Bąbelkowo: Kiedy my jakiś czas temu rozważaliśmy edukację domową dla naszego Juniora, spotkaliśmy się z opiniami, że to "krzywdzenie dziecka i odbieranie mu szansy na spędzanie czasu z rówieśnikami". Czy Wy również mieliście do czynienia z podobnymi tekstami i reakcjami otoczenia?

Natalia: Domyśl się ;) Oczywiście, że tak - ale dla mnie jest to kompletnie absurdalny argument! Powiedzmy sobie szczerze, że kontakt z rówieśnikami w szkole jest tak naprawdę ograniczony do minimum (powiedziałabym nawet, że wręcz iluzoryczny). Dzieci spędzają większość czasu w ławkach, skupiając się na lekcji, podręcznikach i nauczycielu - natomiast przerwy są zbyt krótkie, żeby realnie pobyć z kolegami i nawiązać z nimi jakieś bliskie relacje. Poza tym edukacja domowa nie oznacza, że dziecko zostaje całkowicie odcięte od świata! Jeśli tylko chce, nadal może brać udział chociażby w szkolnych wycieczkach i zajęciach dodatkowych - a oprócz tego ma znacznie więcej czasu na realizację własnego hobby, uczestnictwo w najróżniejszych projektach i kółkach zainteresowań. Dzięki temu nawiązuje znajomości z osobami, z którymi łączą je wspólne pasje i w towarzystwie których naprawdę lubi przebywać - a nie z kimś, z kim zupełnym przypadkiem trafiło do tej samej klasy.

Nasze Bąbelkowo: Przechodząc do konkretów, jak wygląda Wasz typowy dzień w edukacji domowej? W jaki sposób się uczycie, z jakich materiałów i pomocy korzystacie - a przede wszystkim jak łączysz ED swoich dziewczynek z własną pracą zawodową? Czy naprawdę jesteście w stanie ogarnąć to wszystko logistycznie, żeby spinało się w jakąś sensowną i satysfakcjonującą całość?

Natalia: W edukacji domowej najfajniejsze jest to, że możemy uczyć się praktycznie wszędzie: w lesie, na łące, na wycieczce w muzeum, w teatrze czy nawet leżąc w hamaku. W naszym przypadku jest to w dużej mierze nauka przez doświadczanie i branie udziału w pewnych wydarzeniach, dlatego bardzo rzadko korzystamy z podręczników. Zaglądamy do nich właściwie tylko po to, żeby wiedzieć, jaki zakres materiału mamy mniej więcej opanować. Często za to szperam w internecie i na facebookowych grupach dedykowanych ED - bo tam rodzice bardzo chętnie dzielą się własnymi pomocami, które sami opracowali i które wydają mi się o niebo ciekawsze, bardziej zachęcające i angażujące. 

Zamiast wkuwać na pamięć szczegóły anatomii zwierząt albo daty bitew - idziemy do muzeum przyrodniczego lub historycznego, bo w takich miejscach i w kontakcie z autentycznymi eksponatami przyswajanie nowej wiedzy to czysta przyjemność. Oglądamy sporo filmów dokumentalnych i programów popularnonaukowych, tworzymy własne tematyczne lapbooki, fiszki i plakaty z najbardziej istotnymi informacjami. Robimy mnóstwo domowych eksperymentów, które znakomicie tłumaczą prawa fizyki oraz reakcje chemiczne. Generalnie staramy się spędzać jak najwięcej czasu "w terenie", a nie przy biurku - uczymy się efektywnego poszukiwania informacji, kojarzenia faktów oraz związków przyczynowo-skutkowych. 

Moja obecna praca zdecydowanie temu sprzyja - bo w biurze pojawiam się tylko dwa razy w tygodniu, a w pozostałe dni załatwiam wszystko w pełni zdalnie. Ale muszę Ci powiedzieć, że znam też kilka innych rodzin w ED, w których rodzice pracują na "standardowym" etacie i mimo to świetnie sobie radzą. Myślę, że sporo zależy od wieku dziecka, stopnia jego samodzielności, zdolności organizacyjnych i poziomu zaangażowania każdej ze stron. W niektórych przypadkach w homeschoolingu rodzice i dzieci w podobnym przedziale wiekowym zrzeszają się w większe grupy i zajmują się swoimi pociechami naprzemiennie, tworząc coś w rodzaju sąsiedzkiej samopomocy z elastycznym grafikiem.

foto: pixabay.com/kellytf

Nasze Bąbelkowo: OK. Do tej pory mówiłaś o edukacji domowej niemal wyłącznie w superlatywach - ale podejrzewam, że ma też jakieś swoje wady i ograniczenia...Czy mogłabyś je nam nieco naświetlić?

Natalia: Oczywiście. Homeschooling na pewno nie jest rozwiązaniem dla wszystkich i nie zawsze zakończy się sukcesem (zdarza się, że po jakimś czasie dzieci jednak rezygnują z takiej formy i wracają do szkolnej ławki). Dlatego biorąc pod uwagę przejście na ED trzeba podejść do tematu zdroworozsądkowo: uczciwie ocenić swoje zasoby, możliwości oraz bardzo wnikliwie rozważyć wszystkie argumenty "za" i "przeciw". Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że niemal cała odpowiedzialność za dalszą edukację spoczywa wówczas na rodzicach - i że trzeba mieć w sobie sporo samozaparcia, żeby działać w miarę systematycznie i nie narazić dziecka na ogromne, trudne do nadrobienia zaległości. 

Warto też mieć świadomość, że na późniejszych etapach nasza własna wiedza przedmiotowa może okazać się niewystarczająca (w końcu nie każdy może być wybitnym matematykiem czy poliglotą ;)) i wówczas konieczne będzie skorzystanie z pomocy profesjonalnych korepetytorów. Z jednej strony dajemy dużo luzu i pokazujemy alternatywne metody zdobywania wiedzy - a z drugiej jednak obowiązują nas określone zagadnienia i ramy czasowe. Po prostu musimy się w jakiś sposób ze swoich działań "rozliczyć" :) 

Nasze Bąbelkowo: Dziękuję Ci bardzo za rozmowę 
i mocno trzymam kciuki za Wasze ostatnie tegoroczne egzaminy!

Natalia: Również bardzo dziękuję - w imieniu swoim i dziewczyn!

Nauczanie zdalne - spostrzeżenia, refleksje, plusy i minusy...

Jak wiadomo, od 25 marca 2020 szkoły miały formalny obowiązek zdalnego nauczania w związku z pandemią koronawirusa. Zdania na ten temat od samego początku były bardzo podzielone, atmosfera podgrzana do czerwoności, a internetowe dyskusje niejednokrotnie niosły ze sobą falę hejtu, wyzwisk i wzajemnego obrzucania się błotem.  

Wielu nauczycieli skarżyło się, że praca zdalna oraz cała związana z nią papierologia zajmuje im zdecydowanie więcej czasu, niż prowadzenie lekcji w normalnym trybie. Niektórzy rodzice narzekali z kolei, że nagle z dnia na dzień muszą stać się pedagogami dla własnych dzieci i pracować na dwóch różnych etatach - choć za jeden z nich nikt im przecież nie płaci. 

Dzieci również nie miały lekko: zostały totalnie "wyrwane z kontekstu", ze swojej codziennej rutyny i dobrze znanej rzeczywistości, pozbawione kontaktu z rówieśnikami oraz postawione przed wieloma nowymi wyzwaniami, których jeszcze kilka miesięcy wcześniej nikt by się przecież nie spodziewał...

foto: www.pixabay.com/congerdesign

Nauczanie zdalne - z naszej perspektywy. 

Jeśli chodzi o nas - uczenie Bąbla w domu to nasz chleb powszedni, niezależnie od całej obecnej sytuacji epidemiologicznej. Poprzedni rok w przedszkolu Junior też w bardzo dużej mierze przechorował, więc sporo tematów przerabialiśmy po prostu we własnym zakresie. Można powiedzieć, że jesteśmy do tego już przyzwyczajeni i że te trzy dodatkowe miesiące nie sprawiły nam jakiejś wielkiej różnicy (do tego stopnia, że wręcz coraz poważniej zaczynam zastanawiać się nad zupełnie dobrowolną i niewymuszoną, oficjalną kontynuacją edukacji domowej)...

Dzięki zdalnemu nauczaniu spędzamy jeszcze więcej czasu razem, jestem w stanie uważniej obserwować moje dziecko i "podciągnąć" jego ewentualne braki. Dodatkowo w ciągu ostatnich kilku miesięcy nie towarzyszył nam nawet najlżejszy katar czy przeziębienie, ponieważ mamy kontakt wyłącznie z dziećmi na naszym własnym, dobrze znanym "podwórku" - a nie z dużym przedszkolnym skupiskiem, do którego często przyprowadza się te chore, kaszlące i z zielonymi glutami wiszącymi do samego pasa...

ALE prawda jest taka, że akurat nasza rodzina na ten moment może sobie na to pozwolić - ponieważ ja już od kilku lat realizuję swoje zlecenia i dzieła "na odległość" i na tak zwanym freelansie nie dotyczą mnie ani określone godziny pracy, ani obowiązek jej świadczenia w konkretnym miejscu...

Niesamowicie współczuję natomiast wszystkim, którzy rzeczywiście mają w tej chwili przysłowiowy nóż na gardle - i muszą albo posłać swoje pociechy do przedszkola w warunkach zaostrzonego reżimu sanitarnego, albo dwoić się i troić, by w tych nietypowych okolicznościach pogodzić ze sobą pracę na etacie, zdalne nauczanie oraz dziesiątki innych, codziennych spraw. 

foto: pixabay.com/congerdesign

Czy nauczanie zdalne faktycznie można nazwać "nauczaniem"? 

Moim zdaniem, niekoniecznie. U nas polegało ono na tym, że raz w tygodniu na internetowej stronie przedszkola pojawiał się kolejny plik z tematami zajęć, propozycjami zabaw i prac plastycznych. Z jednej strony niesamowicie cieszę się, że nikt nie wpadł na pomysł regularnych chatów, live'ów czy wideokonferencji - bo przecież nie każdy rodzic może być z dzieckiem przy komputerze o narzuconej odgórnie, ściśle określonej porze. Z drugiej strony - nauczanie pozbawione elementu interakcji pomiędzy uczniem a nauczycielem to w gruncie rzeczy fikcja, sprowadzająca się do jednego wielkiego "zadania domowego" i ze swoją pierwotną ideą nie mająca de facto zbyt wiele wspólnego...

Nauczanie zdalne, a wykluczenie edukacyjne  

Patrząc szerzej: zastanawiam się, ilu uczniów faktycznie realizowało swój szkolny program, a ilu po prostu "wypadło z obiegu" i znalazło się niejako poza systemem oświaty. W sprawie tego typu przypadków alarmował między innymi Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar, a w samej Warszawie nauczyciele stracili kontakt z około 600 dziećmi, objętymi obowiązkiem szkolnym...

Trzeba też pamiętać o uczniach z rodzin ubogich (którzy często nie mają w domu dostępu do internetu,komputera czy nawet podstawowych artykułów plastycznych i papierniczych) oraz o dzieciach wychowywanych w środowiskach patologicznych (w obliczu koronawirusa szczególnie narażonych na przemoc, agresję i przebywanie ze swoimi oprawcami pod jednym dachem). Pobyt w szkole czy przedszkolu niejednokrotnie był dla takich dzieci jedyną odskocznią od domowych problemów, jedyną szansą na względną "normalność" czy chociażby na zjedzenie jednego ciepłego posiłku w ciągu dnia... Zdaje się, że to właśnie tych dwóch grup wykluczenie edukacyjne dotyczy najbardziej - i będzie postępowało w zastraszającym tempie, jeżeli od września znowu czeka nas nauka zdalna (co jest w sumie dość realne, wedle wszelkich najświeższych prognoz).

Poza tym, sam fakt uczęszczania do placówki wiąże się bardzo często z dodatkową terapią logopedyczną, pedagogiczną czy psychologiczną. W obecnej sytuacji spora część dzieci została tego typu świadczeń zwyczajnie pozbawiona - co może w bardzo dużym stopniu zaważyć na ich dalszym funkcjonowaniu i ogólnym rozwoju. (Nie oszukujmy się - nie każdego rodzica stać na prywatną terapię i nie każdy rodzic w ogóle wpadnie na pomysł, by się o taką terapię w jakikolwiek sposób postarać...)

  

foto: pixabay.com/congerdesign

 Dlatego też - o ile nam osobiście nauczanie zdalne jakoś zbyt mocno nie dopiekło 

i nie postawiło naszego życia rodzinnego czy zawodowego do góry nogami - 

to i tak jestem mocno zatroskana kierunkiem, w jakim to wszystko zmierza,

a także bardzo ciekawa Waszego zdania na ten temat!

 Co sądzicie o zdalnym nauczaniu oraz jak sobie z nim radziliście? 

Czy Wasze dzieci wróciły do przedszkola, kiedy częściowo zniesiono obostrzenia? 

Jak zapatrujecie się na kolejne miesiące?

Jakie są dla Was plusy oraz minusy obecnej sytuacji?

Poznajemy dzikie zwierzęta. Prace plastyczne - makieta ZOO dla przedszkolaka.

Ze względu na pandemię pewnie jeszcze przez jakiś czas nie będziemy odwiedzać naszych ulubionych ogrodów zoologicznych. A skoro my nie możemy pójść do ZOO - postanowiliśmy, że ZOO przyjdzie do nas ;) Wspólnymi siłami stworzyliśmy wielkoformatową pracę plastyczną - makietę ogrodu zoologicznego, która bardzo spodobała się naszemu przedszkolakowi i już od kilku dni stanowi naszą główną rodzinną zabawę oraz rozrywkę, a także źródło wiedzy o dzikich, egzotycznych zwierzętach :)

Do naszego ZOO prowadzi brama z rolek po papierowych ręcznikach, 

oklejonych sznurkami skręconymi z brązowej bibuły. 

Wybiegi poszczególnych zwierząt również wykonaliśmy z pociętych na kawałki rolek,

które potem nasz Bąbel pomalował czarną farbą plakatową

i wypełnił nasionami białej oraz czerwonej fasoli.   

(Wizerunki zwierząt póki co wydrukowałam i zalaminowałam -

ale docelowo znajdą się tu gumowe figurki, 

których dostawy spodziewamy się na początku przyszłego tygodnia).

Stawy dla flamingów i delfinów 

zrobiliśmy z pomalowanych na niebiesko papierowych talerzyków.

Jeden z nich okleiliśmy dookoła zielonym chrobotkiem reniferowym,

którego spore zapasy magazynujemy u siebie już ponad miesiąc - 

a mimo to nie stracił ani trochę ze swojej pierwotnej świeżości i intensywnej barwy. 

Oceanarium powstało z pomalowanego przez Bąbla na niebiesko kartonu po zabawkach. 

Umieściliśmy w nim kolorowe muszelki, zalaminowane rybki i żółwie wodne - 

a także koralowce z brokatowej pianki.

Oprócz tego w naszym ZOO posadziliśmy drzewa 

z pomalowanych na zielono kosmetycznych wacików -

natomiast całe ogrodzenie skonstruowaliśmy z tekturowych klocków Cardblocks,

o których opowiadałam Wam już kiedyś w TYM wpisie. 

Jak myślicie? Czy Waszym dzieciom również przypadłaby do gustu

taka spora, zrobiona samodzielne makieta?

***Partnerem artykułu jest Kolorowy Świat Bambino,

już od dawna wspierający nas we wszelkich kreatywnych działaniach :) 

Emocje dziecka. Rozwijamy inteligencję emocjonalną z prostą zabawką DIY, którą zrobisz zaledwie w 5 minut ! :)

Emocje dziecka i rozwijanie inteligencji emocjonalnej to bez wątpienia bardzo ważny temat - choć zdarza się, że nadal budzi pewne kontrowersje. W niedawnej wymianie komentarzy na naszym Facebooku pojawiły się swego czasu głosy, że dawniej inteligencja emocjonalna dziecka rozwijała się niejako mimochodem i "sama z siebie". Wynikała po prostu z codziennych obserwacji, relacji i interakcji międzyludzkich - bez konieczności czynienia z niej odrębnego przedmiotu badań czy społecznego dyskursu...

Z drugiej strony, kiedyś często dzieci były po prostu bezrefleksyjnie "chowane" - i nikt nie zwracał większej uwagi na ich smutki, radości tudzież jakiekolwiek inne stany emocjonalne. W wielu domach do tej pory pokutuje przekonanie, że ze swoimi emocjami nie powinniśmy się nadmiernie obnosić. Że ich ekspresja jest czymś niestosownym, nie na miejscu, co po prostu "nie przystoi" - albo że publicznie można okazywać jedynie uczucia pozytywne, natomiast te negatywne lepiej zachować dla siebie lub zupełnie zdusić je w zarodku... :( 

(Któż z nas nie zna wierszyka, wpisywanego przed laty do dziecięcych pamiętników:

"Śmiej się wśród ludzi,płacz tylko w ukryciu (...)" ?! )

W związku z powyższym nie dziwi mnie fakt, że nadal ogromna rzesza dzieci wyrasta na ludzi zahamowanych emocjonalnie - którzy nie potrafią ani o swoich uczuciach rozmawiać, ani ich prawidłowo nazywać, ani tym bardziej właściwie interpretować czy też empatycznie wczuwać się w sytuację innych osób...Bardzo często pojawiają się też problemy z asertywnością, ustalaniem własnych granic i otwartym wyrażaniem opinii - ponieważ przez całe lata i następujące po sobie pokolenia ktoś nieustannie tłukł nam do głowy, że własne odczucia i osądy "lepiej i bezpieczniej zachować dla siebie"...

Tymczasem, inteligencję emocjonalną dziecka można wspierać już od najmłodszych lat - w formie absolutnie zabawowej, bez podawania jakichś wydumanych definicji i naukowych źródeł ;) Posłużyć może nam chociażby taka prosta, recyklingowa zabawka - do wykonania której potrzebujemy zaledwie:

5 minut czasu;

starego kartonu;

trochę kolorowego papieru;

kilku pinezek i taśmy klejącej...

 

EMOCJE DZIECKA - RADOŚĆ / ZADOWOLENIE

EMOCJE DZIECKA - SMUTEK / PRZYGNĘBIENIE

EMOCJE DZIECKA - ZŁOŚĆ / ZDENERWOWANIE

EMOCJE DZIECKA - STRACH, OBAWA / ZDUMIENIE

Jak widać na załączonych zdjęciach, manipulując poszczególnymi elementami układanki - możemy wywołać na twarzy naszej postaci kilka skrajnie różnych emocji, zmieniających się jak w kalejdoskopie. Dla dziecka to wspaniała zabawa - a dla nas świetna okazja, żeby każdą z tych emocji omówić, "oswoić" i rozebrać na czynniki pierwsze :)

***

Inne wpisy o dziecięcych emocjach znajdziecie również:

TUTAJ >>> gdzie korzystamy z profesjonalnych kart pracy, dostępnych na EmocjeDziecka.pl 

TUTAJ >>> gdzie rozprawiamy się z tematem emocji przy pomocy ulubionej masy plastycznej. 

Wiosenna łąka i jej mieszkańcy - zagadki i karty demonstracyjne dla dzieci.

Jest mi niezmiernie miło, że przygotowane przeze mnie wcześniej materiały spotkały się z takim entuzjastycznym, ciepłym przyjęciem w social mediach :) Zawsze chętnie dzielę się tym, co opracowałam we własnym zakresie dla naszego małego przedszkolaka  - i również tym razem mam dla Was autorskie zagadki, dotyczące wiosennej łąki oraz jej mieszkańców.

Mieszkamy na wsi. Codziennie staramy się być blisko natury, nie narażać jej na niepotrzebne straty i uczyć naszego synka szacunku do każdego - nawet najmniejszego - żywego stworzenia. Mam wielką nadzieję, że nasze zagadki przypadną Wam do gustu i rozbudzą w Waszych dzieciach jeszcze większą ciekawość, empatię oraz chęć przeprowadzania owocnych przyrodniczych obserwacji :) 

 Zapraszam do korzystania i udostępniania :)

Plik w formacie pdf do pobrania >>> TUTAJ

Polska - moja Ojczyzna. Symbole narodowe i miasta Polski - materiały dla przedszkolaka.

Majowe święta już za nami - ale spora część przedszkolnych programów przewiduje zajęcia dotyczące naszej Ojczyzny, symboli narodowych i najważniejszych polskich miast właśnie na bieżący tydzień. Dlatego też przygotowaliśmy dla Was kilkadziesiąt kart demonstracyjnych, dotyczących tematyki narodowej/patriotycznej - a link do ich pobrania w wersji pdf zostawiamy Wam na końcu dzisiejszego wpisu :)

Poza ogólnymi informacjami dotyczącymi Polski znajdziecie tam również plansze związane z dziesięcioma największymi polskimi miastami oraz symbolami i zabytkami, które najbardziej się z nimi kojarzą. Doskonale zdaję sobie sprawę, że jest to temat o wiele bardziej złożony, o którym można byłoby opowiadać dziecku całymi godzinami - ale mimo to wierzę, że odnajdziecie w naszych materiałach jakiś skromny punkt odniesienia oraz wyjścia do dalszych rozważań, aktywności i poszukiwań :)

Kompletny plik w formacie pdf do pobrania >>> TUTAJ.

 Mam nadzieję, że się Wam przyda - 

i choć trochę przybliży Waszym dzieciom piękno naszego kraju 

oraz specyfikę polskich miast :)