Dokąd prowadzi Wasza DROGA? Duże puzzle z grą od Kapitana Nauki.

Jak mijają Wam wakacje? Nam jak zwykle dość intensywnie i aktywnie, w związku z czym nieco zaniedbaliśmy bloga i zmniejszyliśmy częstotliwość dodawania nowych wpisów. Dziś jednak przychodzimy do Was z nowością od naszego ulubionego Kapitana Nauki, której nie mogliśmy pominąć nawet pomimo naszego napiętego letniego grafiku - i dzięki której każde dziecko może zostać samodzielnym kreatywnym konstruktorem, kierowcą oraz budowniczym.

"Droga. Duże puzzle z grą" to prawie trzymetrowa układanka, która pozwala puścić wodze fantazji i zbudować własne trasy o najróżniejszych fantazyjnych kształtach. Opcji jest tutaj tak naprawdę nieskończenie wiele, ponieważ nasz tor wyścigowy może prezentować się za każdym razem zupełnie inaczej. Do dyspozycji mamy aż 22 elementy drogi, 2 sygnalizatory świetlne, parking, stację benzynową i 4 kolorowe auta, które uczestniczą w zawodach. Zadaniem graczy jest oczywiście opracowanie takiej strategii i trasy, która najszybciej doprowadzi ich do ustalonej wspólnie mety. W trakcie wyścigu należy również zwracać baczną uwagę na obowiązujące przepisy ruchu drogowego - a zwłaszcza na ograniczenia prędkości, zmieniające się światła i przejścia dla pieszych.

Zasady poruszania się po zbudowanej samodzielnie planszy są wręcz banalnie proste. Polegają na przemieszczaniu się autami o tyle pasów na jezdni, ile wskazuje nam liczba wyrzuconych oczek na kostce. Z jednej strony nie ma w tym nic skomplikowanego, więc gra w swoim najłatwiejszym wariancie będzie odpowiednia nawet dla najmłodszej kategorii zawodników. Z drugiej strony natomiast wymagana jest też pewna określona taktyka i logiczne myślenie - a zatem wyścig z całą pewnością okaże się zajmujący i pasjonujący również dla nieco starszych dzieci. Trzeba też dodać, że - jak zwykle w przypadku Kapitana Nauki - całej zabawie towarzyszy niesamowicie kolorowa i szczegółowa szata graficzna.

"Droga" to gra, która przede wszystkim rozwija wyobraźnię przestrzenną, kreatywność, kompetencje społeczne i małą motorykę. Wprowadza również elementy współzawodnictwa i zdrowej rywalizacji, uczy rozsądnego planowania oraz przewidywania działań podejmowanych przez samego gracza i jego przeciwników. Dodatkowo można wykorzystywać jej elementy także do swobodnej zabawy w miasto i w ruch uliczny: wzbogacać ją o własne resoraki, budynki czy inne rekwizyty. Eksperci rekomendują ją również jako zabawę usprawniającą orientację w schemacie własnego ciała, co na późniejszym etapie okazuje się bardzo przydatne w rozwoju kompetencji językowych i matematycznych.

 

 "Droga. Duże puzzle z grą" 
Kapitan Nauka
ilustracje: Aleksandra Woldańska-Płocińska 
wiek: 3+ 

Pucio. Domino + Pucio. Gdzie to położyć? - kolejne nowości z ulubionym dziecięcym bohaterem od Naszej Księgarni.

Postać Pucia, wykreowana przez Martę Galewską-Kustrę oraz Joannę Kłos, stała się już kultowym bohaterem dziecięcych książeczek, gier i układanek. Dzisiaj przychodzę do Was z kolejnymi nowościami z tej uwielbianej przez maluchy serii, dedykowanymi wielbicielom Pucia powyżej drugiego roku życia.

Pucio. Domino

Marta Galewska-Kustra / Joanna Kłos

Nasza Księgarnia

kategoria wiekowa: 2+

Niby zwyczajne domino, a jednak takie najprostsze rozwiązania cieszą najbardziej - zwłaszcza kiedy zdobią je wizerunki Pucia, Misi, Bobo oraz ich nieodłącznych zwierzaków.  Domino składa się aż z 28 dwustronnych kartoników. Po jednej stronie znajdują się sprzyjające nauce liczenia klasyczne kropki - natomiast na odwrocie domino obrazkowe z dodatkowymi podpisami, mogącymi służyć jako wstęp do globalnego czytania.

Nie muszę chyba dodawać, że podobnie jak w przypadku wszystkich pozostałych pomocy edukacyjnych od Naszej Księgarni, również tutaj mamy do czynienia z bardzo starannym i solidnym wykonaniem. Twarde kafelki zdecydowanie nie wyglądają na takie, którym zagrażają jakiekolwiek odkształcenia, rozwarstwienia czy zarysowania - więc można spodziewać się po nich, że ucieszą jeszcze niejedno młodsze dziecko w rodzinie w sytuacji, kiedy starsza pociecha już z nich "wyrośnie". 

Pucio. Gdzie to położyć?

Marta Galewska-Kustra / Joanna Kłos

Nasza Księgarnia

kategoria wiekowa: 2+

Kolejna gra edukacyjna z Puciowego cyklu już na pierwszy rzut oka zaskoczyła mnie swoimi sporymi rozmiarami - jednak jest to zrozumiałe ze względu na zawartość aż 6 dużych plansz z ilustracjami pomieszczeń, 36 żetonów i 5 bajkowych postaci do złożenia. Wydawnictwo pisze o niej jako o grze "rozwijającej wyobraźnię przestrzenną i uczącej rozumienia położenia przedmiotów względem siebie". Trudno się z tym nie zgodzić, ponieważ głównym zadaniem dziecka jest umiejscowienie poszczególnych obrazkowych żetonów w pasującej do nich przestrzeni. 

Planszami można bawić się oddzielnie albo ułożyć je wszystkie jedna obok drugiej, tworząc w ten sposób cały przekrój mieszkania Puciowej rodzinki. Do wyboru mamy tu salon, przedpokój, kuchnię, łazienkę, a także sypialnię rodziców i Bobo oraz pokój dziecięcy należący do Pucia i Misi. Niektóre z mniejszych żetonów pasują do kilku różnych, dowolnych pomieszczeń - natomiast inne powinny znaleźć się zdecydowanie w przeznaczonej na nie konkretnej przestrzeni (np. chochelka w kuchni, gumowa kaczuszka w łazience).  

Sposobów zabawy jest wiele, jednak najbardziej oczywisty polega na układaniu przez dziecko przedmiotów tam, gdzie uzna to za stosowne -  a także wydawaniu przez rodzica poleceń zawierających przyimki miejsca (np. "połóż kubek na stole", "umieść misia w łóżeczku", "powieś ręcznik obok lustra"). Inna opcja to również zapamiętywanie rozmieszczenia poszczególnych obrazków, ułożonych przez rodzica - oraz próba odtworzenia takiego samego układu z pamięci.

Dodatkową atrakcją są niewątpliwie stojące postaci literackich bohaterów, którymi można bawić się zarówno na tle pomieszczeń, jak i w zupełnie niezwiązanym z nimi kontekście. Jestem przekonana, że niejedno dziecko będzie zachwycone, mając możliwość odegrania scenki z udziałem Pucia, Misi, Bobo oraz ich zwierzątek. Byłoby bardzo miło, gdyby w którejś z kolejnych gier pojawili się również pozostali członkowie rodziny do kolekcji :)

"Lisek Urwisek" - gra kooperacyjna dla małych detektywów (PRZEDPREMIEROWO !)

W prowadzeniu bloga parentingowego bardzo miłe jest między innymi to, że można niektóre dziecięce gry i gadżety przetestować przedpremierowo, zanim dany produkt zostanie wypuszczony na rynek. Ostatnio mieliśmy przyjemność uczynić to z planszówką "Lisek Urwisek" Wydawnictwa Nasza Księgarnia, której oficjalna premiera przewidziana została na 6 marca 2019 roku.

"Lisek Urwisek" to gra kooperacyjna - w której gracze nie rywalizują ze sobą, tylko starają się wspólnymi siłami rozwikłać zagadkę i odnaleźć sprytnego liska-złodziejaszka. Pomagają im w tym pozostawione przez niego ślady, żetony ze wskazówkami oraz pomysłowy plastikowy "dekoder", służący do odszyfrowywania poszczególnych tropów.

Cała rozgrywka odbywa się na kolorowej, przyjemnej dla oka planszy - po której poruszają się zarówno pionki małych detektywów, jak i pomarańczowa figurka lisa. Rzecz polega na tym, by wśród wielu podejrzanych wskazać jednego konkretnego winnego - zanim lis zdąży przejść przez całą planszę i ukryć się w swojej norze na jej przeciwległym krańcu.

Przed rzutem kostkami każdy z graczy podejmuje decyzję, czy zamierza poszukiwać potrzebnych wskazówek - czy też ujawniać podejrzane lisy. Młodszym uczestnikom zabawy można taki wybór odrobinę ułatwić i pozwolić im zdecydować dopiero po pierwszym rzucie. Jeżeli ostatecznie decyzja okaże się niemożliwa do realizacji ze względu na brak odpowiednich symboli na kostkach - to Lisek Urwisek wygrywa daną rundę i przesuwa się na planszy o 3 pola do przodu.

Jak widać na załączonych zdjęciach, galeria postaci w "Lisku Urwisku" jest naprawdę bogata i obfituje w bardzo oryginalnych osobników. Podejrzane zwierzęta mają przy sobie najróżniejsze akcesoria, na podstawie których ocenia się je jako "winne" lub "niewinne" za pomocą wspomnianego wcześniej dekodera. Jeżeli po wysunięciu kasetki dekodera w pustym miejscu na żetonie pojawi się biały kolor - lis zostaje uniewinniony. Jeżeli natomiast kropka zabarwi się na zielono - lisy posiadające przy sobie dany przedmiot nadal pozostają w kręgu podejrzanych.

Bardzo podoba mi się samo założenie gier kooperacyjnych - nastawionych na współpracę, wzajemną pomoc graczy oraz zbiorowe działanie "przeciwko grze". Jest to szczególnie korzystne w przypadku dzieci młodszych, które jeszcze nie do końca potrafią ponosić porażki i radzić sobie z negatywnymi emocjami - ponieważ tutaj wygrywają lub przegrywają wszyscy, a sukces lub klęska mają ewidentnie zbiorowy charakter. 

Dodatkowo "Lisek Urwisek" to planszówka o bardzo prostych, niekomplikowanych zasadach - które bez trudu przyswoją nawet najmłodsi domownicy. Również czas pojedynczej rozgrywki jest tutaj stosunkowo krótki (około 20 minut) - dzięki czemu niecierpliwy kilkulatek nie zdąży się nią znudzić, zdekoncentrować i sfrustrować ;) Jako mama niezwykle energicznego i bardzo ruchliwego "żywego srebra" serdecznie polecam - a na poparcie moich słów zachęcam też do prześledzenia obszernej listy nagród i wyróżnień, którymi uhonorowano "Liska Urwiska" na całym świecie.

"Lisek Urwisek"

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

  autorzy : Shanon Lyon, Marisa Pena

ilustracje: Melaine Grandgirard

liczba graczy : 2-4

wiek: 5-105 lat

Jesienne prace plastyczne : liście z masy porcelanowej DIY. Przepis na suchą porcelanę / zimną porcelanę.

Masa porcelanowa (inaczej sucha porcelana lub zimna porcelana ) jest już od dłuższego czasu naszą ulubioną masą plastyczną. Przy odrobinie wyobraźni można zrobić z niej prawie wszystko, wspaniale prezentuje się pomalowana farbami oraz polakierowana - i w zasadzie jedynie proces jej wysychania wymaga od nas chwili cierpliwości. 

Przepis na masę porcelanową 

Przepis na masę porcelanową podawałam na blogu całkiem niedawno, w TYM POŚCIE - ale po kilku eksperymentach dodam jeszcze, że warto wzbogacić tamtą recepturę o 1-2 łyżki soku z cytryny, a zamiast oleju można dolać również odrobinę oliwki dla niemowląt. Oprócz tego potrzebujemy tylko kleju wikol oraz mąki ziemniaczanej - a masa porcelanowa nie wymaga od nas wypiekania w piekarniku, ponieważ sama schnie stosunkowo szybko, pozostawiona na blaszce w temperaturze pokojowej. 

Jesienne liście z masy porcelanowej - 

instrukcja wykonania krok po kroku. 

1 szklankę kleju wikol,

1,5 szklanki mąki ziemniaczanej 

3 łyżki oleju lub oliwki dla niemowląt 

1-2 łyżki soku z cytryny -

1) łączymy ze sobą w misce , mieszamy i wyrabiamy aż do uzyskania gładkiej, 

pozbawionej grudek konsystencji.

2) rozwałkowujemy masę, przykładamy do niej papierowy szablon w kształcie liścia -

i obrysowujemy go dokładnie wykałaczką , a następnie wycinamy małym nożykiem ;

3) wykałaczką żłobimy również nerwy liścia, 

starając się w miarę wiernie oddać ich naturalny układ ;

 

4) wycięte liście z masy porcelanowej  układamy delikatnie w okrągłej miseczce -

żeby ostatecznie ich brzegi pozostały lekko wywinięte ku górze ; 

5) pozostawiamy do wyschnięcia na 24-48 godzin (zależnie od grubości liścia) -

a następnie malujemy farbami i pociągamy warstwą bezbarwnego lakieru 

dla uzyskania pięknego połysku  

6) jeżeli zostanie Wam trochę niewykorzystanej masy porcelanowej -

wystarczy owinąć ją w folię aluminiową i włożyć do lodówki ;

przechowywana w ten sposób długo nie utraci swoich właściwości -

i będziecie mogli kroić ją kawałek po kawałku, wedle potrzeb :) 

Dekorując nasze liście z masy porcelanowej - użyłam zwykłych farb plakatowych i lakieru do paznokci z drobinkami brokatu. Muszę powiedzieć, że końcowy efekt przeszedł nawet moje najśmielsze oczekiwania - a gotowe listki wykorzystuję w naszym mieszkaniu jako świeczniki na tealighty, talerzyki na biżuterię oraz efektowne podstawki na inne kobiece drobiazgi. 

Sama zabawa z suchą porcelaną spodobała nam się natomiast do tego stopnia -

że już w tej chwili pełną parą ruszyła produkcja dekoracji świątecznych i ozdób choinkowych, 

o których na pewno jeszcze niejeden raz przeczytacie na blogu :)

Brudne dziecko to szczęśliwe dziecko ! 5 powodów, dla których pozwalam mojemu dziecku się brudzić :)

Znam jednego takiego chłopca, który się nie brudzi. Bo mu nie wolno...

Jeszcze chyba nigdy takiego smutnego dziecka nie spotkałam...

1. Dzieci poznają  świat  wszystkimi zmysłami.   

Zarówno  poprzez wzrok, węch i słuch  - jak i przez smak oraz dotyk. A kiedy się  czegoś  dotyka - to często  również  jest się  brudnym.  I nie ma w tym nic złego  ! Brudzenie się  jest sposobem na poznanie struktury i konsystencji różnych  powierzchni oraz substancji. Sprzyja także  poznawaniu smaku najróżniejszych  potraw, które  dziecko w początkowej  fazie swojego rozwoju spożywa przy pomocy rąk , a nie noża  i widelca.

Brudzenie  się  nie tylko zaspokaja dziecięcą  ciekawość  świata  - ale również  może  rozbudzać apetyt na konkretne produkty. W końcu  nie bez powodu wymyślono  karmienie metodą  BLW! ;)

Dodatkowo - jest to świetny  sposób  na rozwijanie i wspomaganie motoryki małej. Niekoniecznie trzeba od razu posyłać nasze pociechy na profesjonalne zajęcia  z sensoplastyki ! Wystarczy od czasu do czasu pozwolić  wyciapać  im się  błotem, farbami albo jakąś  masą  plastyczną  DIY ;)

2. Brudzenie się  rozwija kreatywność! 

Bo czym jest kreatywność, jeśli  nie tworzeniem wokół  siebie pewnego artystycznego nieładu  (zwanego przez niektórych "brudem" tudzież "bałaganem") ?

Kreatywność - to wyobraźnia, fantazja i umiejętność wychodzenia poza obowiązujące kanony. To spełnianie marzeń - nawet tych nietypowych i niestandardowych, którym inni nie dawali najmniejszych szans. To walka o swoją indywidualność i niepowtarzalność. To dobra zabawa i pragnienia - których nie pozwalamy sobie odebrać. To dążenie z pasją i wytrwałością - do celu, który nawet nam samym bywa czasem nie do końca znany , okazuje się zaskoczeniem i przechodzi nasze najśmielsze oczekiwania.

Dla mojego synka : to móc się twórczo ubrudzić, przejść przez życie jak tornado, zrobić wokół siebie rozgardiasz - a potem wręczyć mi przepiękną laurkę bez jakiejkolwiek okazji (czyli samego siebie, od stóp do głów pomalowanego na wszystkie kolory tęczy plakatówkami  :) )

 
3. Dziecko wychowane w sterylnej czystości  - wcale nie musi być  zdrowsze! 

W ostatnich latach przeprowadzono cały  szereg  badań - z których  wynika, że zamykanie dziecka w przesadnie higienicznej i sterylnie czystej "bańce" niekoniecznie sprzyja jego odporności  i mniejszej podatności  na wszelkiego rodzaju choroby.

Wręcz przeciwnie ! Dzieci rodziców  nadmiernie dbających o czystość  są  zwykle bardziej narażone na infekcje i alergie - a także  dziecięcą  astmę  czy schorzenia układu  pokarmowego.

Oczywiście  nie mówię  tu o popadaniu w skrajności  - kompletnym zapuszczeniu dziecka, mieszkania, samej siebie! Z moją  naturą perfekcjonistki jest to wręcz  nie do pomyślenia  - ponieważ  bardzo cenię  sobie ład  i estetykę  naszego otoczenia . Ale bez przesady - w końcu  do domu nie wchodzi się  w białych rękawiczkach  ani chirurgicznym fartuchu  ;)   

4. Dziecko powinno mieć  kontakt ze zwierzętami.  

Co do tego chyba nikt nie ma najmniejszej wątpliwości - ponieważ  kontakt ten bardzo pozytywnie wpływa  na emocje, uczy troski i odpowiedzialności  za inne żywe  stworzenia, wyrabia w małym  człowieku  pewne dobre nawyki oraz systematyczność i poczucie obowiązku.

Kiedy obserwuję dzieci, które z woli rodziców  nie mogą  podejść  do czworonoga na odległość  bliższą niż  kilkaset metrów  - jest mi po ludzku i zwyczajnie przykro. "Nie głaszcz pieska, bo może  mieć  robaki". "Nie zbliżaj się do kotka - bo pewnie ma pchły ". A przecież  wystarczy odpowiednio zadbać  o zwierzę lub zachować pewne  środki ostrożności  - i wcale nie trzeba kompletnie izolować  od niego naszej pociechy ! 

 

5. Zawsze można  to wszystko wyczyścić! 

To fakt! Choćby  nie wiadomo jak brudne było  nasze  dziecko - istnieją przecież  pralki, proszki i płyny  do płukania , niesamowite żele i mydełka pod prysznic...W tych czasach mamy do dyspozycji automaty - więc  nie trzeba pędzić  nad strumień  i szorować ubrań  ręcznie, na metalowej tarce  ;)

Nawet kiedy Młody zaliczy wcześniej  kąpiel  w kałuży...utapla się błotem, trawą  albo gliną ...odbędzie bliskie spotkanie ze  smarem z dziadkowego motoru... - i tak wystarczy wpakować  go pod natrysk i porządnie  wyszorować. Nikomu nie dzieje się krzywda -  wszyscy są  zadowoleni :)

Dodatkowo jakiś  czas temu odkryliśmy  naturalne kosmetyki Dirty Birdy marki Dresdner Essenz - bez parabenów  , SLS-ów, jakichkolwiek sztucznych substancji. Nie dość, że  fajnie się  pienią  i przepięknie  owocowo pachną  - to zawierają  w sobie wyłącznie  korzystne dla skóry, ekologiczne składniki. Dodatkowo - są w 100% wegańskie i nie posiadają żadnych komponentów pochodzenia zwierzęcego.

Przeznaczone są  wprawdzie już dla dzieci powyżej  trzeciego roku życia - ale przyznam zupełnie szczerze, że  i ja chętnie je Bąblowi podbieram. Aromaty jeżyny, zielonego jabłka, granatu czy pomarańczy kuszą  mnie niesłychanie - i czynią  każdą kąpiel  prawdziwą ucztą  dla zmysłów :)

 

 A zatem - nic , tylko się brudzić ! 

A potem czyścić - i tak na okrągło ;)