"Skwaszone Winogrono" i "Bystre Ciastko", czyli kolejne przygody i emocje Smacznej Bandy.

Na temat bestsellerowej serii SMACZNA BANDA I EMOCJE pisałam Wam już kiedyś TUTAJ - a dziś przychodzę z dwoma nowymi bohaterami, których życie odmieniło się diametralnie pod wpływem jednego konkretnego wydarzenia, na zaledwie 32 stronach. Tym razem przedstawiam Bystre Ciastko oraz Skwaszone Winogrono - i po raz kolejny zapraszam Was w podróż do świata najróżniejszych emocji, które w przypadku najmłodszych Czytelników również potrafią zmieniać się jak w kalejdoskopie.

 

 

 

 

"Bystre Ciastko"

Wydawnictwo Harper Kids
Jory John, Pete Oswald
stron: 32 / wiek: 3+

 

Bystre Ciastko przed długi czas nie wierzyło we własne możliwości i nie potrafiło odnaleźć w sobie żadnych wyjątkowych zdolności ani talentów. Spędzało długie bezsenne noce w cukierni na ciągłym zamartwianiu się i pesymistycznych rozważaniach o swoim losie. Bało się dzielić z innymi swoimi pomysłami, miało ogromne problemy z samooceną i trudności w szkole. Nauka nie szła mu tak dobrze, jak pozostałym kolegom w klasie - w związku z czym nie czuło się wystarczająco mądre, by cokolwiek w swoim życiu osiągnąć. Czasami w trakcie lekcji zdarzało mu się całkowicie "odpływać", bujać w obłokach i myśleć o rzeczach zupełnie niezwiązanych z tematem zajęć...

Pewnego dnia wychowawczyni klasy - Pani Biszkopcik - zadała swoim uczniom dość nietypową pracę domową. Mieli wymyślić coś absolutnie ORYGINALNEGO i jedynego w swoim rodzaju - więc nasz bohater wpadł w panikę, ponieważ żadna z jego umiejętności nie była na tyle "doskonała", by zaprezentować ją publicznie na samym środku szkoły. Po powrocie do domu Bystre Ciastko próbowało coś ugotować, stworzyć własną rzeźbę i drewniany karmnik dla ptaków - jednak ze wszystkich podjętych wysiłków wychodził mu totalny KLOPS! Ostatecznie postanowiło napisać wiersz pod wymownym tytułem "Moje kruche dni" - i to właśnie poezja okazała się jego prawdziwym powołaniem...

Niby prosta i niezbyt długa historia, ale dla mnie kryje się w niej niezwykle ważne przesłanie. Każdy z nas ma w sobie jakiś wyjątkowy dar i talent - tylko niekiedy jego odkrycie wymaga nieco więcej czasu, a droga do jego rozwijania bywa bardziej wyboista, niż u innych. Bycie utalentowanym "bystrzakiem" może mieć naprawdę wiele twarzy - niekoniecznie związanych z nauką i szkolnym (KRZYWDZĄCYM!) systemem oceniania!

"Skwaszone Winogrono"
Wydawnictwo Harper Kids
Jory John, Pete Oswald
stron: 32 / wiek: 3+

"Jeśli mnie wkurzysz, zapamiętam to. Jeśli mnie dotkniesz, nie zapomnę tego. Jeśli mnie obrazisz, w życiu tego nie odpuszczę. Nie ma mowy." Właśnie w taki sposób przedstawia się Czytelnikom tytułowe Skwaszone Winogrono - i na początku książki faktycznie trudno pałać do niego jakąkolwiek sympatią. Wydaje się bardzo zawzięte, wiecznie niezadowolone i obrażone na cały świat - choć wcześniej było przecież takie uprzejme, życzliwe i przyjaźnie nastawione! Aktualnie zdecydowanie brakuje mu dystansu do własnej osoby i do wszystkich przykrych sytuacji, jakie je spotykają...

Skąd taka nagła, diametralna zmiana? Otóż, pewnego razu Skwaszone Winogrono zaprosiło wszystkich znajomych na swoje przyjęcie urodzinowe, zorganizowane w wesołym miasteczku. Wszystko było już zaplanowane i dopracowane w najdrobniejszych szczegółach - a na gości czekały między innymi diabelski młyn, pokazy magicznych sztuczek oraz przejażdżki na wozie z sianem. Nasz bohater również "zrobił się na bóstwo", wypatrywał kolegów z szerokim uśmiechem i równie szeroko otwartymi ramionami - ale ostatecznie okazało się, że NIKT nie przyszedł i że wszyscy zapomnieli o jego wielkim święcie :( Winogrono poczuło ogromny, nieutulony żal - a w efekcie stało się zrzędliwe, zgorzkniałe i odpychające w stosunku do całego swojego otoczenia (choć opisana sytuacja była zwyczajnym nieporozumieniem - bo na urodzinowych zaproszeniach wpisano po prostu niewłaściwą datę! ;))

Kolejna mądra opowieść pokazująca dobitnie, że przez nadmierne narzekanie i negatywne nastawienie możemy stracić bądź kompletnie przegapić wiele cennych i pięknych momentów w naszym życiu. Warto doceniać to, co mamy. Pielęgnować w sobie uważność oraz wdzięczność za zwykłe, codzienne przyjemności. Być otwartym na innych ludzi, roztaczać wokół siebie pozytywną energię, odrzucić na bok wszelkie urazy i "kwasy" - bo w przeciwnym razie można stać się naprawdę toksycznym osobnikiem, z którym już nikt nie będzie chciał nawiązywać bliższych relacji ;)

 

_____________________________

 

*współpraca z Harper Kids

 

 

"Wzorowe Jajo" i "Niesforne Ziarenko" - bestsellery z serii SMACZNA BANDA I EMOCJE od Harper Kids.

Żyję ostatnio w strasznym niedoczasie - dlatego też posty na blogu pojawiają się zdecydowanie rzadziej, a o istnieniu naszego "firmowego" Facebooka czy Instagrama już zupełnie zapomniałam. (Tak to chyba po prostu jest, kiedy oprócz jednego swojego dziecka ma się pod opieką jeszcze dziewiętnaścioro cudzych - i z dnia na dzień trzeba wymyślać im coraz to inne ciekawe, rozwijające aktywności ;)) Jednak o serii SMACZNA BANDA I EMOCJE po prostu muszę Wam jak najszybciej opowiedzieć - ponieważ niezwykle rzadko zdarzają się książki dla dzieci, które tak trafnie nawiązują do ludzkich uczuć, przeżywanych traum, szeroko pojętej idei self-care i samoakceptacji! Cały cykl promowany jest jako "kapitalnie napisany, brawurowo przetłumaczony i wspaniale zilustrowany" - a ja gwarantuję Wam, że nie ma w tym nawet cienia przesady :)

"Wzorowe Jajo"
Wydawnictwo Harper Kids
Jory John, Pete Oswald
stron: 32 / wiek: 3+

 

Tytułowe Wzorowe Jajo to wcielenie altruizmu, bezinteresownego wsparcia i perfekcjonizmu. Bez wahania pomaga każdemu i o każdej możliwej porze - a do tego stara się zapanować nad swoim  niesfornym rodzeństwem, zamieszkującym tę samą wytłaczankę. Jajo jest świetnie zorganizowane, pamięta o wszystkich ważnych sprawach i z uporem maniaka tuszuje wybryki swoich krnąbrnych sióstr oraz braci. Niestety, zapomina w tym wszystkim o swoich potrzebach, o własnym zdrowiu i kondycji psychicznej - co w dłuższej perspektywie czasowej skutkuje po prostu...pęknięciem skorupki oraz totalnym wypaleniem.

 

 

Pewnego dnia skrajnie wyczerpane Jajo decyduje się na opuszczenie rodzinnego domu. Rozpoczyna samotną tułaczkę od miasta do miasta - lecz czas spędzony z daleka od innych okazuje się dla niego prawdziwym wybawieniem. Wreszcie zaczyna myśleć o sobie, swoich pragnieniach i marzeniach. Oddaje się medytacji, wypoczywa w odludnych miejscach i dba o codzienne drobne przyjemności. Zaczyna rozumieć, że nie można stale funkcjonować pod tak ogromną presją i że życie nie polega wyłącznie na spełnianiu cudzych oczekiwań - a to już pierwszy niezwykle ważny krok, by powrócić do dawnej psychicznej równowagi...

 

Nawet nie jestem w stanie zliczyć, ile razy w trakcie czytania pomyślałam sobie, że to książka o mnie ;) Sama też zawsze miałam tendencję do nadmiernego perfekcjonizmu i narzucania sobie zbyt wygórowanych wymagań, którym potem trudno podołać. Na szczęście już nauczyłam się odpuszczać pewne rzeczy, rozsądnie ustalać swoje życiowe priorytety i asertywnie stawiać granice osobom, które próbują mnie wykorzystać. Jeżeli chcecie przekazać to wszystko własnemu potomstwu - "Wzorowe Jajo" to pozycja obowiązkowa w Waszej dziecięcej biblioteczce! :)

"Niesforne Ziarenko"

 Wydawnictwo Harper Kids
Jory John, Pete Oswald
stron: 32 / wiek: 3+

 

Niesforne Ziarenko jest prawdziwym postrachem całej okolicy. Kiedy spaceruje po mieście, ogarnięci trwogą mieszkańcy wolą czym prędzej schodzić mu z drogi. Uwielbia głupie żarty i robi na złość każdemu, kogo tylko napotka. Do tego jest hałaśliwe, wiecznie się spóźnia, brak mu ogłady i dobrego wychowania. Generalnie rzecz biorąc, naprawdę trudno dopatrzyć się w nim jakiejkolwiek pozytywnej cechy charakteru - choć pewnie byłoby zupełnie inaczej, gdyby nie trauma, której doświadczyło w dzieciństwie...

 

Kiedyś jego życie było przecież takie szczęśliwe i beztroskie! Ziarenko wychowywało się ze swoją liczną rodziną na podmiejskiej farmie i zamieszkiwało najbardziej okazały kwiat na całym słonecznikowym polu. Wszystko zmieniło się, kiedy nadszedł czas zbioru plonów - i to właśnie wtedy zostało brutalnie strząśnięte na ziemię, zagrabione, a następnie trafiło do ciemnego opakowania pełnego słonecznikowych pestek. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności udało mu się uniknąć bycia zjedzonym, ale jego późniejsze losy w niczym nie przypominały już wcześniejszej sielanki...

 

Przygody Niesfornego Ziarenka udowadniają, że nigdy nie jest za późno na zmianę swojego zachowania - i że to my sami mamy najwięcej siły sprawczej, by pokierować swoim życiem w odpowiednią stronę oraz dokonywać w nim właściwych wyborów. Nawet najwięksi nicponie zasługują na to, by dać im drugą szansę - ponieważ czasami przyczyną ich złego zachowania są trudne doświadczenia z przeszłości, które trzeba po prostu odpowiednio przepracować.

Obie książeczki są niezwykle zabawne i napisane bardzo przystępnym językiem - a jednocześnie traktują o niesamowicie istotnych sprawach. Zawarte w nich proste historie mogą stać się pretekstem do wielopoziomowych rozważań o zasadach współżycia społecznego, empatii i szacunku wobec innych ludzi. Pokazują też, jak bardzo krzywdzące bywa ocenianie innych po pozorach - oraz jak zaakceptować siebie ze wszystkimi swoimi wadami i zaletami, uwierzyć we własne możliwości i nie pozwolić się zaszufladkować :)

 

__________________________________

* współpraca z Harper Kids

"Kraina Uważności" - wspaniałe książeczki o dziecięcych emocjach. Jak pokochać siebie i nauczyć się wybaczać?

Czym jest uważność? Mówiąc najprościej i w wielkim skrócie - jest to po prostu świadomość tego,co dzieje się z nami i wokół nas "tu i teraz". Dzięki wnikliwej samoobserwacji możemy nazwać swoje emocje i lepiej sobie z nimi poradzić: zatrzymać się na chwilę, ochłonąć, uniknąć zbyt impulsywnej i pochopnej reakcji oraz w pewnym sensie przefiltrować i zweryfikować to,co chcemy przekazać innym ludziom. 

Książeczki Agnieszki Pawłowskiej z serii "Kraina Uważności" udowadniają,że taka praktyka może sprawdzić się również w przypadku najmłodszych. Kilkulatek najczęściej ma jeszcze spore problemy z rozpoznawaniem i określaniem swoich uczuć - a tym bardziej z radzeniem sobie z nimi w konstruktywny sposób. Sympatyczni bohaterowie cyklu podsuwają dziecku oraz jego rodzicom kilka przydatnych technik relaksacyjnych i sposobów na wyciszenie,dzięki którym mały Czytelnik będzie w stanie dostrzec to,co niewidoczne na pierwszy rzut oka.

 "Kraina Uważności" 
"Wiewióreczka Leti.Uważność i życzliwość wobec siebie"

Mała wiewióreczka Leti pojawiła się w Krainie Uważności całkiem niedawno - a wiadomo,że "nowi" zazwyczaj nie mają łatwego startu. Dziewczynka trzyma się zatem nieco na uboczu i obserwuje inne zwierzęta,zachowując w stosunku do nich spory dystans. Z jednej strony bardzo chciałaby poznać nowych kolegów i się z nimi zaprzyjaźnić - a z drugiej strony obawia się,że nikt jej nie polubi,że zostanie odrzucona i wyśmiana. 

Z pomocą przychodzi jej tajemnicza książka znaleziona w bibliotece,na okładce której namalowane jest duże czerwone serce. To właśnie z niej wiewióreczka dowiaduje się,że jest wyjątkowa,jedyna w swoim rodzaju - oraz że powinna być dla siebie dobra i zostać swoją najlepszą przyjaciółką. Początkowo Leti nie do końca wie,co ma przez to rozumieć. Dopiero po rozmowie ze swoją babcią ostatecznie dochodzi do wniosku,że najpierw trzeba pokochać i docenić samego siebie - by również z innymi nawiązać przyjazne,pozytywne relacje.

W książeczce odnajdziemy między innymi elementy afirmacji - czyli pozytywne stwierdzenia powtarzane samemu sobie przed lustrem,które jednak nie powinny być tylko bezrefleksyjnie "klepanymi" regułkami. Nie chodzi przecież o to,by wmawiać sobie godzinami,jacy cudowni i wspaniali jesteśmy - tylko by faktycznie zaakceptować siebie ze wszystkimi swoimi wadami oraz zaletami.

Tutaj najlepszą mentorką dla Leti znów okazuje się jej ukochana babcia,z ust której wypływa jedno z najbardziej istotnych przesłań całego tomiku: "Trudne momenty zdarzają się nam wszystkim,to całkiem normalne i nieuniknione. Przychodzą,nie pytając nas,czy mamy na nie ochotę,czy nie (...) Jednak to,jak sobie z nimi radzimy i jak w tych sytuacjach traktujemy samych siebie,jest już tematem,z którym możemy coś zrobić." To właśnie dzięki tym słowom mała Leti przełamuje swoje lęki,przestaje się obwiniać i staje się mniej krytyczna w stosunku do własnej osoby - co z całą pewnością ułatwi jej budowanie poczucia własnej wartości i nawiązanie bliższego kontaktu ze szkolnymi rówieśnikami.

 "Kraina Uważności" 
"Niedźwiadek Albert.Uważność i wybaczanie"

Kolejna część serii to historia niedźwiadka Alberta,który poczuł się okłamany i oszukany przez swojego najlepszego przyjaciela. Zaczęło się tak naprawdę od zupełnej błahostki - pierwszeństwa w kolejce do huśtawki na placu zabaw. Niemniej jednak,złość i inne negatywne emocje towarzyszyły Albertowi już przez cały dzień. Niedźwiadek nie mógł zrozumieć,dlaczego lew Staszek zachował się w taki sposób i zawiódł jego zaufanie - pomimo,że doskonale wiedział,jak bardzo zależało mu na tej konkretnej zabawie i jak długo czekał na swoją kolej. 

Albert wrócił do domu zły i smutny. Postanowił,że już nigdy nie wybaczy koledze - a w dyskusji ze swoim starszym bratem stwierdził, iż wybaczają tylko słabeusze. Nie był gotowy,żeby ponownie zaufać Staszkowi i bawić się z nim tak,jak dawniej. Potrzebował kilku głębokich wdechów i wydechów oraz szczerej rozmowy,żeby poukładać sobie w głowie wszystkie targające nim uczucia.

Podobnie jak w przypadku wiewióreczki Leti, po raz kolejny przewodnikiem po emocjach stał się dla Alberta ktoś starszy i bardziej doświadczony - dla kogo trening uważności  nie miał już żadnych tajemnic. Jego brat Patryk wytłumaczył mu,że przebaczanie wcale nie jest oznaką słabości. Wręcz przeciwnie: czasami trzeba zdobyć się na naprawdę wielką siłę i odwagę, by dłużej nie żywić do kogoś urazy! 

Co więcej,przebaczając komuś - pomagamy przede wszystkim sobie. Przestajemy w kółko się zamartwiać, zadręczać,rozmyślać o danej sytuacji...Wracamy do normalnego życia i odczuwamy ogromną ulgę. Świetnie obrazuje to poniższa książkowa ilustracja autorstwa Kingi Kałużnej,na której Albert został opleciony przez swoje nieprzepracowane uczucia niczym przez grube i ciężkie łańcuchy,które nie pozwalały mu pójść dalej. Jednocześnie,przebaczenie wcale nie musi oznaczać, że zapominamy o wszystkich winach i doznanych krzywdach. Nie musi też prowadzić automatycznie do pogodzenia się z kimś kto nas zawiódł ani do przywrócenia relacji na dawne,utarte tory. Bardziej chodzi tutaj o uwolnienie samego siebie od toksycznych emocji,które nas hamują - a im szybciej to zrozumiemy,tym lepiej dla nas! 

"Kraina Uważności" -
czy to naprawdę działa?

 

Przyznam zupełnie szczerze,że początkowo miałam spore wątpliwości. Nie byłam przekonana,czy zawarte w książeczkach ćwiczenia i techniki relaksacyjne faktycznie podziałają na naszego niesamowicie energicznego,żywiołowego i emocjonalnego sześciolatka. Jednak któregoś razu zdarzyła się sytuacja,kiedy Bąbel wrócił z zerówki bardzo wzburzony i rozgniewany - a sposoby podsunięte nam przez książkowych bohaterów rzeczywiście skutecznie pomogły mi go wyciszyć i dotrzeć do sedna problemu. 

 

Od tamtej pory często do nich wracamy,ponieważ w mojej opinii bardzo ważne jest określenie tego, "co czujemy w sercu". To pierwszy i niezbędny krok,żeby dojść do ładu z własnymi emocjami i przykrymi sytuacjami,które się nam przydarzyły: w szkole,w domu czy gdziekolwiek indziej...Książki z serii "Kraina Uważności" okazują się w tej kwestii niezwykle pomocne i wspierające. Ich bohaterów nie sposób nie polubić,a od pięknych kolorowych ilustracji wręcz nie można oderwać wzroku. Mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić,że Agnieszka Pawłowska stworzyła serię wyjątkową,do której każdy świadomy rodzic powinien zajrzeć i która może stać się pretekstem do wielu rodzinnych dyskusji, wartościowych refleksji oraz cennych wychowawczych wniosków.

 

 

 

Wszystkie tomy oraz audiobooki z serii "Kraina Uważności" 
znajdziecie na stronie Wydawnictwa Poznańskiego. 

 

Mam nadzieję, że faktycznie pomogą Wam i Waszym dzieciom żyć uważniej, pełniej doświadczać każdej chwili,lepiej radzić sobie z trudnymi emocjami i rozumieć schematy własnych zachowań - a przede wszystkim pozostawać w zgodzie z samym sobą przy jednoczesnym budowaniu trwałych i dobrych relacji międzyludzkich :)