Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pasja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pasja. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 sierpnia 2022

10 powodów, dla których warto jeździć na festiwale.

 
Dzisiaj temat pozornie zupełnie niezwiązany z parentingiem - 
ale właśnie tylko POZORNIE, ponieważ na pewne festiwale można jeździć też z dziećmi 
(co uskuteczniamy i w sumie polecamy), więc może niektórym z Was się przyda :)  

1) Muzyka i gwiazdy światowego formatu. Prawda jest taka, że aktualnie nie stać nas na Dubaj ani na Ibizę. Jeśli tak dalej pójdzie i jeśli inflacja wciąż będzie zapierdzielać w tak zawrotnym tempie - nie będziemy mogli pozwolić sobie nawet na koncert Zenka Martyniuka w Ciechocinku ;) Dlatego korzystamy, póki jeszcze możemy! Wybieramy się na festiwale właśnie po to, żeby zobaczyć i usłyszeć najsłynniejszych wykonawców na żywo - w naszych skromnych, polskich realiach.

2) Niepowtarzalny klimat. I to jest fakt - bo każdy odwiedzany przez nas festiwal czy koncert ma zupełnie inną, specyficzną atmosferę. Wprawdzie preferujemy festiwale muzyki elektronicznej, na których króluje głównie techno, trance i house - ale nie pogardzimy też dobrym rockowym czy metalowym brzmieniem. Bywaliśmy już na Woodstocku, na Pikniku Country w Mrągowie, a nawet...na kołobrzeskich dansingach dla seniorów (jedna z najlepszych rzeczy, jakie nas spotkały - bo starsi ludzie niejednokrotnie mają w sobie więcej energii, niż lansujące się instagramowe "pokolenie Z" ;)) W tym roku wybraliśmy się też na gotyckie Castle Party do Bolkowa i na dość odległy od naszych klimatów Slot Art w Lubiążu - ale jestem zdania, że wszystkiego warto w życiu spróbować!

3) "Wspomnienia to najważniejsze, co nam pozostaje". Do niektórych festiwali mamy po prostu ogromny sentyment - ponieważ towarzyszą nam praktycznie przez pół naszego życia. Na Sunrise jeździłam jeszcze w czasach studenckich, nawet mój mąż mi się tam oświadczył - i choć obecnie cała formuła festiwalu bardzo się zmieniła i nie do końca odpowiada nam pod względem organizacyjnym, to i tak nadal lubię wracać myślami do tych starych dobrych czasów, kiedy jeszcze byłam piękna i młoda ;) 


4) Nowe doświadczenia i okazja do sprawdzenia się w ekstremalnych sytuacjach ;) Uwierzcie mi, że takich sytuacji na festiwalach nie brakuje. Nagle okazuje się, że zbiorowy transport zawodzi - i po zakończonej imprezie zasuwacie 10 kilometrów z Podczela do Kołobrzegu na piechotę oraz na boso (bo buty gdzieś po drodze diabli wzięli). Albo na Woodstocku dopada Was istne oberwanie chmury, Wasze namioty porywa rwąca rzeka i w zasadzie nie pozostaje Wam nic innego, jak tylko beztrosko taplać się w błocie... No cóż - festiwale to poniekąd survival. Przetrwają jedynie najwytrwalsi, najsilniejsi i najbardziej zawzięci! ;)

5) Znajomości na wiele lat (a może nawet na całe życie). Naprawdę nie jestem w stanie zliczyć, ilu świetnych ludzi poznaliśmy na różnego rodzaju eventach. Z niektórymi z nich mamy więź aż do dziś - bo okazało się, że pochodzimy z tych samych rejonów i że łączą nas również inne pasje poza muzyką. Z innymi kontakt  urwał się z biegiem czasu - ale mimo wszystko każda taka relacja w pewien sposób wzbogaciła nasze życie, pozostawiła po sobie jakiś  ślad oraz istotne refleksje.

6) Różnorodność, mix kulturowy i poszerzanie horyzontów! Festiwale każdego dnia uświadamiają nam, jak bardzo różni są ludzie, ich tryb życia, światopogląd oraz życiowa perspektywa. Spotykamy tam osoby wszelkich nacji, wszelkich wyznań i wszelkich wykonywanych zawodów (na jednej z imprez napatoczyłam się nawet na moją Panią Profesor z lat studenckich). Rozmowy z nimi i wspólnie spędzony czas zawsze utwierdzają nas w przekonaniu, że warto mieć horyzonty myślowe znacznie szersze, niż pasek w stringach! ;)


7) Możliwość wyrażenia samego siebie. Jedynie na festiwalach mogę być brokatowym jednorożcem, wróżką, syrenką, Wonder Woman, barwnym motylem, Diaboliną albo jakimś tam innym cosplayem, który akurat przyjdzie mi do głowy. Na co dzień byłoby to co najmniej dziwne, niestosowne - i chyba niezbyt przychylnie odbierane przez małomiasteczkowe otoczenie, które póki co jeszcze nie przywykło do tego typu atrakcji ;)

8) Odskocznia od codzienności. Prawda. Czasami człowiek potrzebuje po prostu uciec od swojego codziennego życia, zresetować się, totalnie odkleić od rzeczywistości i spotkać ludzi tak samo pozytywnie zakręconych, jak on sam! Na festiwalach na szczęście nie ma prania, sprzątania, użerania się z szefem, systemem edukacji czy ze zleceniodawcami - a zatem zdecydowanie na plus ;)

9) Akumulatory naładowane na kolejny rok. No, powiedzmy. Mi akurat bateria po sezonie festiwalowym nie wystarcza aż na 12 miesięcy - ale od tego są przecież halowe eventy i imprezy w klubach, które też wyzwalają całe mnóstwo niezbędnych endorfin ;) #TakTrzebaŻyć #LiveLifeYouWillRemember

10) Zarażanie festiwalowym bakcylem następnych pokoleń. Po przeczytaniu niniejszego wpisu pewnie nie zdziwi Was, że nasz Junior ma swoje pierwsze festiwale już dawno za sobą. Na plażowej afterce po Sunrisie był po raz pierwszy w wieku zaledwie 2 lat (uzbrojony w wiaderko, łopatkę i foremki do robienia piaskowych babek). W trakcie Housepitalu w Piasecznie tańczył w pierwszym rzędzie z ręką w gipsie - a podczas Euforii w Boszkowie udało mu się nawet stanąć na chwilę za konsoletą. Biorąc pod uwagę coraz szerszą festiwalową ofertę - to na pewno jeszcze nie koniec naszej wspólnej muzycznej przygody! :)
 
 

_______________________
 
* UWAGA, UWAGA! Pod pojęciem "festiwale" nie mam na myśli wyłącznie tych muzycznych. Równie dobrze może być to festiwal artystyczny, filmowy, literacki, podróżniczy albo Pyrkon dla miłośników fantastyki. Każdy z nich ma jakąś określoną wartość i specyfikę - i czasami wystarczy raz spróbować, żeby dać się wciągnąć w ten wyjątkowy #FestivalMood...
 
Jestem bardzo ciekawa, czy też jeździcie na koncerty i festiwale?
I czy również zdarza się Wam zabierać ze sobą dzieci? 
 
 

wtorek, 30 stycznia 2018

"I nie zrozumie człek ponury - tych, co idą zdobywać góry."


Na co dzień nie  oglądam  telewizji. Przestałam, kiedy zaczęła zalewać mnie  płynąca z ekranu  fala  paradokumentalnego  shitu w stylu "Dlaczego ja?" , rolników szukających  żon  i innych  "Trudnych  spraw". Ale  ostatnie  wydarzenia  z Nanga  Parbat  śledziłam  z zapartym  tchem, ze  łzami  w oczach i z dłońmi  zaciśniętymi  kurczowo  na  telewizyjnym  pilocie. Ta  tragedia  dotknęła  mnie  wyjątkowo  boleśnie i w pewnym  sensie osobiście , ponieważ kilka  lat  temu  w górach  zginął mój bliski  znajomy - bardzo zresztą podobny w swoich  przekonaniach  do  tych, które  wyznawał Tomek "Czapkins" Mackiewicz...

Pamiętam, że wtedy też wielu ludzi pytało, po co taki młody chłopak tam wchodził i igrał ze śmiercią - i nigdy nie zapomnę odpowiedzi jego narzeczonej: "bo to kochał; bo to była jego największa pasja i nie wyobrażał sobie życia bez niej - nawet jeśli tym życiem ryzykował"...

Tomek Mackiewicz - Tomasz Mackiewicz - Czapinks - Nanga Parbat
national-geographic.com

Mówiąc  całkiem szczerze - przeraża  mnie  fala  hejtu, 
która  przetacza się przez internet i polskie  społeczeństwo 
w obliczu  tak  wielkiego i niewyobrażalnego ludzkiego dramatu.

Mogę się założyć i dać sobie za to rękę uciąć,  że gdyby Mackiewicz zdobył szczyt i zszedł z niego o własnych siłach, cały i zdrowy - to przez wielu z tych aktualnie plujących jadem zostałby okrzyknięty wręcz bohaterem narodowym. Tymczasem nie udało się, za swoją wyprawę zapłacił cenę najwyższą z możliwych - a więc automatycznie trzeba uznać go za nieodpowiedzialnego głupka, który naraził swoje życie dla idei? No cóż, typowa mentalność sporej części naszego społeczeństwa - które nie rozumie pasji, karmi się nienawiścią i fermentem...A dodatkowo wyznaje zasadę "nie znam się - to się wypowiem" - bo tylu "ekspertów" od himalaizmu jak w ciągu ostatnich trzech dni to nasz polski internet chyba jeszcze nigdy nie widział...

Piszą zatem: "I po  co  tam  włazili? Dobrze  im  tak  - bo  to  kara  za bezmyślność, brak  rozsądku i szukanie  rozgłosu za  wszelką cenę." Jeszcze  inni psioczą i skomlą , że to  z ich  podatków  finansuje  się akcje  ratunkowe w takich  sytuacjach... A nawet  jeśli? Przecież z podatków finansuje  się również więzienną michę dla  morderców, gwałcicieli i innych  zwyrodnialców.  Więc  co  jest  bardziej  szczytnym  celem  i lepszym  przeznaczeniem  pieniędzy, które  i tak musimy wszyscy odprowadzać do Skarbu  Państwa? Poza tym - czy to właśnie pieniądze są tutaj najważniejsze ?! Dla niektórych widocznie tak - ponieważ w międzyczasie  pojawiły się nawet fałszywe zbiórki, mające rzekomo pokryć koszty akcji. Chciałoby się rzec: nikczemność ludzka nie zna granic...

Generalnie  cholernie  mierzi  mnie  to, 
w jakich  kategoriach  rozpatrywana  jest  tu  kwestia  ludzkiego życia i ludzkiej śmierci.

Człowiek umiera  - w samotności i przeszywającym  zimnie , na  wysokości ponad 7 tysięcy metrów n.p.m. , z odmrożonymi  kończynami  - a ci  wszyscy  samozwańczy  "specjaliści" od  wspinaczki wysokogórskiej mają czelność wytykać mu  brak myślenia i dywagować nad  popełnionymi  przez  niego  błędami ( oczywiście leżąc do  góry  brzuchem  w miękkim  fotelu, napchani  po  brzegi niedzielnym  obiadkiem...)

Że miał żonę, trójkę dzieci, rodzinę na  utrzymaniu? Że cała ta wyprawa była tylko próbą nakarmienia jego niezaspokojonego, rozbuchanego ego?  Że  "na własne  życzenie  poszedł na  śmierć", "popełnił samobójstwo" i "zostawił ich  na  pastwę losu"? Sorry  - ale chyba  nie  nam  to  oceniać. Na  ten  temat  mają prawo wypowiadać się tylko  osoby bezpośrednio  z nim  związane  - a więc właśnie  żona, dzieci i reszta rodziny. Sama bym nie poszła, swojemu mężowi też starałabym się za wszelką cenę wyperswadować - ale czy mogę rościć sobie prawo do potępiania, ubliżania, mieszania z błotem?

Nie  masz  do  tego  prawa  Ty, polski Januszu : dla  którego  jedyną życiową namiętnością jest hejtowanie na  Fejsie z fałszywego  konta - i który mierzy się nie z ośmiotysięcznikami, lecz co najwyżej z gigantycznym poimprezowym kacem. Nie  masz  do  tego  prawa  również Ty, Grażynko  - dla  której  największym i najbardziej  wiekopomnym wyczynem była "wyprawa" nad  Morskie  Oko, wozem  zaprzężonym  w udręczone konie  i z zimnym  browarem w dłoni...

Zamiast  judzić, mącić i zniesławiać  - 
lepiej  spuść głowę z pokorą nad  ludzką śmiercią. 

Przemilcz. Uszanuj wielką pracę nad sobą, przekraczanie granic i cudzą pasję - 
nawet jeśli jej nie rozumiesz i uważasz za obsesję... 



*tytułowy cytat - Porysunki 
* film - Klonu