"Elżbieta, księżniczka z Wersalu" - pasjonująca lekcja historii nie tylko dla małych dziewczynek :)

Kiedy byłam  małą  dziewczynką  - wcale nie chciałam  zostać  księżniczką.  Wolałam  być  żołnierzem, kowbojem albo Indianinem. Całymi  dniami przedzierałam  się  z moimi kuzynami przez krzaki podczas zabawy w wojsko - albo ścigałam się  z nimi na rowerach, imitując dźwięk  policyjnej syreny. Księżniczki  wydawały  mi się nudne, nijakie i mało wyraziste - a w dodatku przesadnie grzeczne i tkwiące w okowach konwenansów.

Jeśli  istniały w dziecięcej literaturze takie , które mi imponowały  - to tylko te idące zawsze pod prąd i nie zgadzające się na rolę potulnego, mało znaczącego trybiku w dworskiej machinie. Właśnie za  taką  zadziorną osóbkę można  z całą  pewnością uznać  Elżbietę,  księżniczkę z Wersalu - której barwne przygody opisuje seria książeczek  od Wydawnictwa Skrzat.

Jakiś  czas temu zamówiłam cały zestaw z myślą  o pewnej młodej  damie z naszej rodziny, która  z kolei jest wszelkimi księżniczkami niesamowicie zafascynowana. Nie byłabym  oczywiście  sobą, gdybym najpierw sama wszystkich tomów nie przeczytała  -  ponieważ  zawsze wolę  mieć  pewność, że  wręczam  dziecku stosowny prezent.

Muszę  Wam powiedzieć, że  kolejne części naprawdę  mnie wciągnęły  - i okazały  się  świetnym  przykładem, iż  literatura dziecięca  potrafi być ciekawsza i bardziej zajmująca,  niż  niejedna książka  dla dorosłych ;) Mamy tu do czynienia z wartką akcją , jej nieoczekiwanymi zwrotami oraz sporą dawką  humoru , który w trakcie lektury niejednokrotnie wywoływał uśmiech  na mojej twarzy.

Główna bohaterka zdecydowanie nie prezentuje sobą cech charakteru znamiennych dla (stereo)typowej księżniczki. Jest nieco dzika, nieokiełznana  i zbuntowana. Nie przepada za nauką, daleko jej do dyplomacji oraz przestrzegania zasad dworskiej etykiety. Bez żadnych oporów nawiązuje przyjaźnie z osobami niższego stanu - chłopcem stajennym, lokajem czy też córką swojej guwernantki. Ucieka od arystokratycznego  trybu życia  w świat fantazji i różne szalone wojaże, zobrazowane pięknymi ilustracjami Ariane Delrieu. 

Wszystkie cztery tomy tworzą ze sobą spójną całość - skupioną wokół poszukiwań przez księżniczkę oraz jej świtę drogocennego, starego obrazu. Wskazówki do jego odnalezienia ukryte są w równie cennych pozytywkach, porozrzucanych po licznych zamkach i posiadłościach francuskiej rodziny królewskiej. By je rozszyfrować - potrzeba sprytu, odwagi i dziecięcej wyobraźni : a tych trzech zalet z całą pewnością księżniczce Elżbiecie nie brakuje !

Poza angażującą fabułą , książeczki autorstwa Annie Jay mogą być także bardzo wartościową i interesującą lekcją historii. W serii pojawiają się liczne ciekawostki dotyczące strojów, manier i obyczajów ówczesnej epoki - a także autentyczne francuskie i austriackie postaci historyczne. Dodatkowo każdy tom zawiera spis poszczególnych bohaterów wraz z ilustracjami, ułatwiający młodemu czytelnikowi zorientowanie się w rodzinnych koligacjach. 

Znajdziemy tu również plan Wersalu , informacje na temat członków francuskiego dworu (który wówczas liczył sobie niemal 10 tysięcy osób!) oraz wzmianki dotyczące pałacowej menażerii. Dość mocno rozbudowanym wątkiem jest też epidemia czarnej ospy oraz temat inokulacji, która miała zapewnić rodzinie królewskiej łagodniejszy przebieg choroby. 

Reasumując, seria to prawdziwa skarbnica historycznych ciekawostek i wiedzy - 

podanej w sposób przystępny i zrozumiały dla czytelników w wieku wczesnoszkolnym.

 

"Elżbieta, księżniczka z Wersalu" 

tom I - "Sekret pozytywki"
tom II - "Prezent od królowej"
tom III - "Dama z różą"
tom IV - "Bal na dworze"  

Tekst: Annie Jay

 Ilustracje : Ariane Delrieu

Wydawnictwo Skrzat 

stron: 136 + 136 + 136 + 128

kategoria wiekowa : 8+

Do przedszkola ze Slippers Family.

Być może niektóre z Was pamiętają, że kiedy nasz Bąbel miał niespełna 12 miesięcy, pojawiły się u niego problemy z napięciem mięśniowym. Na szczęście udało się nam uporać z nimi bardzo szybko - dzięki pomocy naprawdę świetnej rehabilitantki, która jednak zwróciła nam wtedy uwagę na jeszcze jedną ważną rzecz.

"Widzę tutaj spore ryzyko płaskostopia" - powiedziała, a ja na początku jakoś niespecjalnie się tym przejęłam. "To przecież nic wielkiego! Sama również mam od dziecka stwierdzoną tę przypadłość, ale w żaden sposób nie utrudnia mi ona życia i nie wpływa na moje samopoczucie." - pomyślałam.

Dopiero po dłuższej rozmowie z panią Kasią na ten temat dotarło do mnie, że moje częste bóle kręgosłupa, skurcze w łydkach i pojawiająca się na nich opuchlizna mogą być ściśle związane właśnie z tym, że nieprawidłowo ukształtowane stopy nie posiadają odpowiedniej "amortyzacji".

W moim przypadku jest już raczej zbyt późno, by cokolwiek z tym zrobić. Mogę jedynie starać się odpowiednio stawiać kroki i przenosić ciężar ciała z pięt na palce - ale po tylu latach nieprawidłowego chodzenia jest mi bardzo ciężko pozbyć się wcześniejszych złych nawyków... 

W przypadku dziecka - im wcześniejsza interwencja, tym lepiej. Można wykonywać maluszkowi masaż stópek po każdej kąpieli oraz zachęcać go do spacerowania na boso po piasku i trawie (oczywiście we w pełni bezpiecznych, sprawdzonych przez nas miejscach). Dla starszaka świetnym rozwiązaniem będzie zapisanie go na basen albo zestaw specjalnych ćwiczeń korekcyjnych, zaleconych przez ortopedę...

...W każdym wieku natomiast można (a nawet trzeba) zadbać o odpowiednie obuwie, które powinno być nie tylko dopasowane rozmiarowo, lecz również lekkie i właściwie wyprofilowane, o elastycznych podeszwach, wykonane z naturalnych tkanin...Zawsze warto zwrócić uwagę również na to, czy posiada stosowne atesty i certyfikaty - jak na przykład Certyfikat Profilaktyczny, który świadczy o jego prozdrowotnym charakterze.

Tylko dlaczego spora część rodziców odnosi wszystkie powyższe cechy wyłącznie do obuwia noszonego przez dziecko na dworze? Przecież kapciuszki naszych dzieci są dla ich stóp tak samo ważne - a nawet powiedziałabym, że odgrywają bardziej istotną rolę, ponieważ dziecko spędza w nich w ciągu dnia zdecydowanie więcej czasu. 

Niestety, podejście wielu znanych mi rodziców jest takie, że nawet jeśli bardzo dużą wagę przywiązują oni do zakupu odpowiednich adidasków, kozaków czy kaloszy dla swoich pociech - to już kwestię kapci "załatwiają" w pierwszym lepszym chińskim markecie, za symbolicznych parę złotych. O ile w przypadku niektórych produktów jest to faktycznie dobry sposób na zaoszczędzenie pieniędzy - o tyle akurat  w temacie obuwia dla dziecka nie wydaje mi się on najwłaściwszy.

Ze wszystkich wyżej wymienionych przyczyn bardzo długo zastanawiałam się, zanim wybrałam dla Bąbla kapcie do przedszkola. Wybór w Internecie jest naprawdę ogromny i każdy producent zachwala swoje towary z dokładnie takim samym, niesłabnącym entuzjazmem :) Najbardziej przekonujące wydały mi się zapewnienia marki Slippers Family, której obuwie zostało wyprodukowane w całości w Polsce, przy współpracy ze specjalistami w dziedzinie ortopedii - i spełnia dokładnie wszystkie kryteria, o których była wcześniej mowa.

Nasze kapciuszki mają kauczukową podeszwę - bardzo giętką i antypoślizgową, a więc doskonale sprawdzi się na przedszkolnych korytarzach, które niestety w przypadku naszej placówki wyłożone są kafelkami i śliskim linoleum. Oprócz tego buciki posiadają też w górnej części specjalną gumkę rozciągającą się i dopasowującą do pozycji dziecięcej stopy (co jest szczególnie istotne w przypadku dzieci z tzw. wysokim podbiciem).

Buciki obejmują kostkę i sięgają nieco powyżej, a ich usztywniony zapiętek zapewnia stopom właściwą stabilizację. Szeroki zaokrąglony czubek sprawia natomiast, że Bąbel ma w kapciuszkach odpowiednią ilość miejsca, żeby swobodnie poruszać palcami. Jednocześnie pozostaje on zabudowany, dzięki czemu zagwarantuje stosowną osłonę przed bolesnymi urazami podczas zabawy i przedszkolnych szaleństw.

Kolejne bardzo ważne kwestie to wkładka z naturalnej skóry i boczne półokrągłe wycięcia w kapciuszkach, gwarantujące właściwą cyrkulację powietrza i wentylację stópek oraz pozwalające uniknąć ich nadmiernego pocenia. Niesamowicie pomocne są także praktyczne zapięcia na suwak i rzep - dzięki którym z wkładaniem oraz ściąganiem bucików poradzą sobie również najmłodsze dzieci, nie potrafiące jeszcze samodzielnie wiązać sznurówek.

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie skusiła się również na rajstopki i worek z wybranej przez nas kolekcji Nature Foot. Jeden worek wprawdzie już mamy w Bąblowej wyprawce, ale ten jest nieco większy i spokojnie pomieści nie tylko kapcie czy piżamkę, lecz również naszą przedszkolną pościel na leżakowanie. Cały nasz zestaw nosi nazwę KOALA - i rzeczywiście budzi mnóstwo skojarzeń z tym sympatycznym zwierzątkiem, ponieważ wykonany jest ze świetnej gatunkowo bawełny oraz weluru tak samo mięciutkiego jak szare misiowe futerko ;)

Najfajniejsze jak zwykle zostawiłam na koniec :) 

Jeżeli również chcecie zaopatrzyć swoje pociechy w Slippersy -

mam dla Was 10% rabatu na nieprzecenione modele ze strony www.slippersfamily.com
DOSTAWA GRATIS !  

Wystarczy, że na etapie dokonywania płatności 

wpiszecie w odpowiednie pole KOD RABATOWY:  95572

Zniżka obowiązuje do końca roku - więc możecie sprawić dziecku świetny 

(a przede wszystkim zdrowy) prezent pod choinkę :)

Koniecznie dajcie mi potem znać, jak buciki się u Was sprawdziły ! :)

NIVEA Q10 Plus: krem nawilżający na dzień i przeciwzmarszczkowe serum Perły Młodości - moja zupełnie subiektywna opinia.

O tym, że podjęłam wyzwanie zaproponowane mi przez markę NIVEA, wspominałam już TUTAJ. Dziś, po miesiącu testowania, mam już w pełni wyrobione zdanie na temat kosmetyków, jakie zostały mi przekazane - i bardzo chętnie podzielę się z Wami moją opinią.

 NIVEA Q10 PLUS SERUM "PERŁY MŁODOŚCI"

Serum już na wstępie zrobiło na mnie zdecydowanie pozytywne wrażenie - a zwłaszcza piękne opakowanie z niesamowicie praktycznym dozownikiem w formie pompki i transparentnymi ściankami, przez które można podejrzeć bardzo obiecującą zawartość.

W momencie aplikacji perełki zostają przez dozownik zmiażdżone i rozgniecione na tak zwaną "papkę", która niestety nie prezentuje się już tak atrakcyjnie i okazale - jednak przecież nie o to tutaj chodzi. Zdaniem producenta rozwiązanie takie gwarantuje, że dawka koenzymu Q10 dostarczona w ten sposób skórze jest najświeższa i najbardziej optymalna. Dodatkowo żelowa konsystencja zwiększa komfort aplikacji kosmetyku - dzięki niej serum bardzo dobrze się rozprowadza, szybko wnika w skórę i nie pozostawia na niej tłustego filmu. 

Serum jest moim zdaniem bardzo lekkie i wchłania się naprawdę błyskawicznie, dzięki czemu po jego nałożeniu nie występuje efekt nadmiernego błyszczenia się skóry, którego osobiście strasznie nie lubię - i właśnie za to "Perły Młodości" mają ode mnie zdecydowanie największy plus. 

Jeśli chodzi o same efekty działania: wielką naiwnością byłoby spodziewać się, że jakikolwiek kosmetyk przywróci mi cerę nastolatki - nawet jeśli (tak jak NIVEA) reklamowany jest jako prawdziwa "przeciwzmarszczkowa rewolucja".  

Na pewno skóra jest bardziej napięta, ujędrniona i przyjemniejsza w dotyku. Ale czy moje zmarszczki faktycznie zostały w jakikolwiek sposób zredukowane? Te drobne, nieznaczne, które miałam przede wszystkim w okolicach ust i oczu - owszem, wydają się mniej widoczne. Natomiast jeśli chodzi o te na czole, zdecydowanie głębsze i bardziej wyraźne - już niekoniecznie. 

Generalnie rzecz biorąc moja skóra polubiła się z "Perłami Młodości", zawdzięcza im gładkość i lepsze nawilżenie - więc akurat ten kosmetyk z pewnością zagości na mojej półce na dłużej i stanie się nieodłącznym elementem mojej codziennej pielęgnacji. 

NIVEA Q10 PLUS KREM NAWILŻAJĄCY NA DZIEŃ

A teraz przechodzimy do fragmentu recenzji, za który marka NIVEA pewnie już nie obdarzy mnie zbyt wielką sympatią ;)

Krem podobnie jak serum zachęca ładną szatą graficzną opakowania, przyjemnym zapachem i  konsystencją, która na pierwszy rzut oka wydaje się stosunkowo lekka, niezbyt gęsta, szybko się wchłania. Niestety już po kilku użyciach przekonałam się, że na tym kończą się jego zalety dla mnie i dla mojej skóry. 

Kiedy stosowałam oba kosmetyki jednocześnie - tak, jak zaleca to producent, aby aż o 50% zwiększyć ich skuteczność przeciwzmarszczkową - moja mieszana cera zaczęła jeszcze bardziej przetłuszczać się i świecić w problematycznej "strefie T". Pory się przytkały, zaczęły pojawiać się bolesne wypryski. Ostatecznie musiałam krem odstawić, ponieważ ewidentnie się mojej twarzy nie przysłużył - dlatego polecałabym go raczej osobom o cerze suchej lub normalnej, ponieważ dla mnie okazał się po prostu zbyt ciężki, za tłusty i za bardzo zapychający. 

Reasumując - za kolejnym opakowanie "Pereł Młodości" na pewno się jeszcze w drogeriach rozejrzę. Natomiast jeśli chodzi o krem - w moim przypadku się nie sprawdził i przysporzył mi więcej problemów skórnych, niż pożytku.

MAM Snack Box - praktyczny pojemnik na przekąski, który bardzo ułatwia życie :)

Wybieramy się z Bąblem na spacer, spontaniczną wycieczkę rowerową albo samochodową. Często na szybko, w biegu pakuję jakieś ulubione przez Juniora przekąski - biszkopty, kukurydziane chrupki, jogurt czy banana.

Jeszcze częściej zdarza się natomiast, że w ferworze najróżniejszych zajęć i atrakcji część z nich - obślizgłych i lekko przeżutych - trafia z powrotem a to do kieszeni mojej kurtki, a to bezpośrednio do torebki czy plecaka. Znajduję takie resztki później, kiedy na przykład szukam w kieszeni kluczy i natrafiam na kawałek zdeformowanego, nadgryzionego herbatnika, który czasy świetności ma już dawno za sobą ;)

***

A przecież wcale nie musi tak być. Jakiś czas temu zagościły u nas produkty MAM Baby, które nie tylko ułatwiają życie mi jako mamie, ale również pomagają nam kształtować w Bąblu właściwe nawyki związane z jedzeniem, o czym w najbliższych postach postaram się Wam opowiedzieć.

Na pierwszy ogień pójdzie MAM Snack Box - z pozoru zwykły, niepozorny pojemnik na przekąski, ale za to w trakcie użytkowania okazało się, że poza bardzo solidnym wykonaniem ma naprawdę sporo innych zalet, którymi nas do siebie przekonał. Wymienię je tu wszystkie w punktach, żeby było bardziej przejrzyście :)

1. (Wspominana już wcześniej) trwałość. Wiadomo - z dziecięcych niewprawnych rączek często coś wypada, uderza o podłogę, pęka i przestaje nadawać się do dalszego użytku. Bąbel należy dodatkowo do maluchów, które od czasu do czasu lubią sobie jakimś przedmiotem z wielkim impetem rzucić - czy to dla rozładowania własnych emocji, czy to dla sprawdzenia efektu i długości lotu ;)

Nasze pudełeczko ma już za sobą kilka naprawdę konkretnych, twardych lądowań i do tej pory nie doznało w ich wyniku żadnego, nawet najmniejszego uszczerbku - a to zdecydowanie dobrze świadczy o jego producencie.

2. Szczelna pokrywka - z gatunku tych, które podczas zamykania robią charakterystyczne "klik". Dzięki temu nic nie ma prawa z pudełeczka wypaść, wybrudzić wnętrza torby czy plecaka - a Bąbel ma dodatkowo wielką frajdę, kiedy może sobie do woli "klikać", samodzielnie otwierając i zamykając wieczko ;)

3. Spory, ułatwiający napełnianie otwór, w którym bez problemu mieści się mała rączka -  wyciąganie i wkładanie do niego chociażby kawałków banana może być nie tylko świetną zabawą, ale i super ćwiczeniem kształtującym sprawność manualną oraz małą motorykę.

4. Bardzo fajny, praktyczny uchwyt, umożliwiający dziecku samodzielne trzymanie naczynia zarówno wtedy, kiedy jest zamknięte, jak i otwarte - wystarczy "przepiąć" go w inne miejsce i umocować pod spodem przezroczystej miseczki (na co sama bym chyba nie wpadła, gdyby nie informacja na stronie producenta ;) ) 

Oczywiście dziecko raczej tego samo nie zrobi, ponieważ wymaga to sporej siły i nawet ja miałam nieco problemu - co uznałabym chyba za jedyny maleńki minusik produktu.

5. Łatwe mycie i czyszczenie - niebieską obudowę można w całości zdjąć i każdy element dokładnie wypłukać, dzięki czemu żadne niepożądane resztki jedzenia nie zostają w trudno dostępnych "zakamarkach".

A teraz jeszcze słów kilka odnośnie tego kształtowania dobrych nawyków :) Otóż, nasze dziecię to stworzenie bardzo szybkie, energiczne, będące w ciągłym ruchu. Już niejeden raz niemal dostawałam zawału, kiedy widziałam go oddalającego się w zawrotnym tempie z jakimś sporym fragmentem chrupki albo ciasteczka w buzi - i oczywiście pędziłam za nim na złamanie karku, modląc się w duchu "żeby tylko się nie zadławił !"

Odkąd zabieramy ze sobą nasze pudełeczko, Bąbel zaczął spożywać swoje przekąski w jednym miejscu - siedząc na ławce (ewentualnie stojąc przy niej ;) ) i nie biegając wokół, np. po całym placu zabaw. Można powiedzieć, że (nareszcie!) udało nam się stworzyć pewien spacerowo-wycieczkowy rytuał, w ramach którego je się powoli, bez pośpiechu i popijając - również z kubka firmy MAM, którego  recenzja pojawi się tutaj w którymś z kolejnych postów. 

* Post powstał w ramach współpracy z firmą MAM Baby, której produkty znajdziecie TUTAJ, natomiast polubienie jej  profilu na Facebooku gwarantuje obserwującym 10% rabatu na wszystkie produkty. 

Cząstka mnie...przyszła właśnie pocztą.

Listopad 2014. Moje poprzednie blogowe wcielenie bardzo się dziwi podczas rutynowego sprawdzania skrzynki mailowej: napisała do mnie pani Gabriela Gargaś - na pewno znana niektórym z Was jako autorka wielu poczytnych, popularnych i lubianych powieści. 

Zostałam poproszona o udzielenie odpowiedzi na kilka pytań dotyczących adopcji oraz wszystkich towarzyszących jej procedur i okoliczności - co oczywiście z wielką przyjemnością uczyniłam (i jak się okazuje, nie tylko ja jedna ;) )

 ***

Kilka dni temu, niespełna półtora roku po tej wymianie wiadomości,  do moich drzwi zapukał listonosz z przesyłką - i tak oto prezentuje się końcowy "produkt" tej naszej wirtualnej, mailowej współpracy :

 O czym jest książka?

Pozwolę sobie zacytować tutaj samą jej Autorkę:

"O poszukiwaniu korzeni, o odnalezieniu siebie, o adopcji, zerwanych więziach, 

o pragnieniu posiadania dziecka, problemach z tym związanych, 

różnych obliczach miłości , w tym macierzyńskiej.

Bo przecież nie ma miernika, którym moglibyśmy zmierzyć miłość. 

Czy dana miłość jest mocniejsza, czy słabsza (...)"

Aktualnie jestem już po lekturze. Już pozbyłam się białych, pomiętych trupów chusteczek higienicznych, które towarzyszyły mi niemal przez cały czas - od pierwszej do ostatniej strony - i zaścielały całą naszą sypialnię za każdym razem, kiedy tylko zabierałam się do czytania.

Być może na osoby mniej zaangażowane w tematy niepłodnościowo-adopcyjne powieść nie podziałałaby aż tak piorunująco. Ja natomiast niemal na każdej stronie odnajdowałam swoje własne zmagania, ówczesne dylematy, obawy i refleksje - i wzruszyłam się okrutnie, przeżywając je wszystkie od nowa.

To naprawdę niesamowite wrażenie - przewracać kolejne kartki książki i co chwilę myśleć sobie: "WOW ! to przecież moje własne, osobiste konkluzje!" albo: "chwileczkę, coś mi świta...TAK ! - o niemal identycznej sytuacji czytałam swego czasu na blogu Alli" ;)

"Tylko Ty" opowiada o adopcji bardzo rzetelnie i prawdziwie; niezwykle trafnie opisuje wszystkie stany, emocje i lęki, które i nam - znającym ten temat z autopsji - towarzyszyły. Tym bardziej jestem zaszczycona, że mogłam dorzucić do niej chociaż swoje trzy przysłowiowe, maleńkie grosiki - a Wam szczerze polecam i gwarantuję solidną porcję wzruszeń. 

Styczniowi ulubieńcy.

TYPY BĄBLOWEJ MAMY:

"Słaba płeć?" (2015)

Niby tylko lekka, niespecjalnie ambitna komedyjka, lecz właśnie o to nam chodziło, kiedy się na nią wybieraliśmy. Uśmiałam się, ale i wzruszyłam. Niektóre momenty doprowadziły mnie do łez (bardzo smutna scena pożegnania z najwierniejszym psim przyjacielem), a w innych doszukałam się też zupełnie NIE-komediowego drugiego dna, do którego (jak to ja) podeszłam bardzo emocjonalnie. Generalnie wizja drobnej kobietki, biorącej odwet na swoim szefie - tyranie i typowym męskim szowiniście - niesamowicie przypadła mi do gustu :)

Miejsce w Sieci: www.calareszta.pl

Tutaj trafiłam kiedyś zupełnym przypadkiem, zachęcona jednym z postów Czupurkowej Mamy (dzięki, dzięki, dzięki !!!) Dagmara Hicks pisze o macierzyństwie (i wielu innych sprawach) tak, że mam ochotę nauczyć się jej tekstów na pamięć albo okleić nimi każdą wolną powierzchnię naszego mieszkania - żeby mieć je przed oczami zawsze w chwilach zwątpienia, kryzysu, matczynej niedyspozycji. Szczerze i prosto z mostu, bez lukru i mdłej różowej posypki. Bez kreowania się na matkę-wyrocznię, która wszystkie rozumy pozjadała. Jakkolwiek to zabrzmi, zakochałam się w jej poglądach od pierwszego przeczytanego zdania - i każdy kolejny wpis tylko mnie w tej "miłości" utwierdza ;)

Miejsce w "realu" : sieć designerskich sklepów Tiger

Odkryta podczas ostatniej wizyty we Wrocławiu (ul. Szewska 6). Kiedy tam weszłam, to już wyjść nie mogłam - i Małż musiał mnie niemal siłą wyciągać, bo inaczej z pewnością puściłabym nas w tym przybytku z torbami ;) W sumie to taki "dżem, mydło i powidło", ale za to bardzo oryginalny i w skandynawskim stylu - a to jest coś, co bardzo, bardzo lubię ostatnimi czasy :)

TYPY BĄBLOWEGO TATY:

Tato trochę nam się "migał" i usiłował za wszelką cenę uniknąć podawania swoich typów. Zaczęłam nawet podejrzewać, że ma w zanadrzu coś nielegalnego, jakieś strony internetowe tylko dla dorosłych albo inne rzeczy, które niekoniecznie nadają się do publikacji ;)

Ostatecznie został przeze mnie lekko przyparty do muru i stwierdził, że najbardziej  zasmakowało mu jedzenie z pewnej małej, włoskiej restauracyjki, do której zawiódł nas wilczy głód po zakończonym kinowym seansie - a szczególnie gnocchi ze szpinakiem i sosem serowym oraz spaghetti bolognese.

U niego chyba faktycznie "przez żołądek do serca" - nie mam w takim razie bladego pojęcia, dlaczego związał się akurat ze mną: totalną kulinarną kaleką ;)

TYPY BĄBLA:

Wodne kolorowanki.

Pamiętacie z dzieciństwa? Ja mogłam malować w nieskończoność! :) Nawet dla niewprawnych małych rączek nie ma tu nic trudnego - wystarczy zamoczyć pędzelek w wodzie i przeciągnąć po stronie, a pigment w niej ukryty sam zabarwi nasz obrazek. Można ciapać z fantazją i zamaszyście - i wcale nie obawiać się, że pobrudzimy coś tak koszmarnie, jak w przypadku zwykłych farbek.

Moim skromnym zdaniem malowanka z pieskami fajniejsza, bo strony ma bardziej sztywne i "nieprzemakalne", a pigment jest skupiony w tych malutkich, widocznych na zdjęciu kropeczkach, dzięki czemu nie rozmazuje się i nie spływa po całej kartce.

Książeczki - rozkładanki.

Tu pozostajemy jeszcze w klimatach typowo świątecznych - na każdej stronie zaskakują nas bowiem trójwymiarowe postaci Mikołaja, reniferów, bałwanków i elfów, które poruszają się i robią różne ciekawe sztuczki w momencie, kiedy przekłada się kartki :)

W książeczce "Noc Świętego Mikołaja" umieszczone są dodatkowo elementy, za które dziecko może pociągnąć - a wtedy Święty pomacha do niego przyjaźnie, fotel na biegunach zacznie się bujać, renifer poruszy głową i zatrzepocze porożem, a prezent powędruje prosto do zawieszonej na kominku skarpety :)

Niekwestionowanym ulubieńcem Bąbla stał się natomiast ten koń (osioł?), który wciąż przeżuwa i rozdziawia paszczę - w związku z czym Młody ma tendencję do jego ciągłego dokarmiania (płatkami kukurydzianymi, rodzynkami, a nawet z lekka wyeksploatowanymi i wyplutymi fragmentami własnego obiadu ;) )