"Tatusiu, czy dziesięć to dużo?" - piękna opowieść o bezwarunkowej miłości.

Mały Wilczek wędruje ze swoim Tatą Wilkiem przez las i każdego dnia zadaje mu całe mnóstwo trudnych pytań (jakbyśmy skądś to znali ;)) Czy jestem silny? Czy mam dobry wzrok? Czy jestem duży? Czy szybko biegam? Tato odpowiada mu z godnym podziwu stoickim spokojem - a jego odpowiedź brzmi zawsze: "To zależy". Wilczy szczeniak nie wydaje się jednak usatysfakcjonowany i postanawia nadal drążyć temat - a wtedy duży Wilk tłumaczy mu, że świat jest dosyć skomplikowanym miejscem i że nie na każde pytanie da się odpowiedzieć jednoznacznie, bez cienia jakichkolwiek wątpliwości...

W porównaniu z żyrafą Wilczek jest malutki - ale już w zestawieniu z żabą okazuje się prawdziwym olbrzymem. Jeśli zmierzy się w wyścigu z zającem, najprawdopodobniej przegra z kretesem - natomiast żółwia czy ślimaka pozostawi daleko w tyle. Kiedy porównamy jego futerko z kolcami jeża, będzie najbardziej miękkim zwierzakiem na świecie - ale nigdy nie przebije idealnie gładkiego i puszystego ogona wiewiórki...Takie przykłady można mnożyć wręcz w nieskończoność - i bardzo podobnie jest przecież w naszym ludzkim życiu. Zawsze znajdzie się ktoś "lepszy" i ktoś "gorszy" od nas - więc najbardziej rozsądnie jest po prostu pozostać sobą i przestać nieustannie porównywać się do otaczających nas ludzi...

Ostatnie pytanie Wilczka dotyczy już jednak czegoś zupełnie innego. "Kochasz mnie? I od czego to zależy?" Okazuje się, że akurat ta jedna rzecz nie jest zależna od jakichkolwiek zewnętrznych czynników. Miłość Taty Wilka pozostaje całkowicie bezwarunkowa, bezinteresowna, niezmienna i równie silna bez względu na sytuację - tak jak miłość większości rodziców do ich dzieci. Chyba już niczego więcej nie muszę dodawać. Książka autorstwa Sabine Bohlmann to przepiękna i niezwykle wzruszająca opowieść o rodzicielskiej miłości oraz o relacji z dzieckiem, która wymyka się wszelkim definicjom, klasyfikacjom i schematom. Historia dopełniona mistrzowskimi ilustracjami Emilii Dziubak z pewnością sprawi, że niejednemu z Czytelników zakręci się łezka w oku - a przecież właśnie o to chodzi w książkach, by nie pozostawiały nas obojętnymi i wywoływały w nas określone uczucia i emocje...

 

"Tatusiu, czy dziesięć to dużo?"
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
tekst: Sabine Bohlmann
ilustracje: Emilia Dziubak 
stron: 32 / wiek: 3-6 lat

"Mój cień jest różowy" - czyli o chłopcu,który poszedł do szkoły w spódniczce.

Doskonale pamiętam jeden z moich balów karnawałowych w podstawówce. Ja byłam Panią Wiosną w rozkloszowanej kwiecistej sukience,a mój kolega postanowił przebrać się za dziewczynkę: założyć lakierki,spódniczkę,nanieść cień na powieki i pomalować usta maminą szminką. Wtedy zupełnie nikogo to nie zgorszyło. Zostało uznane za sympatyczny imprezowy akcent,zabawnego psikusa oraz wzniesienie się na wyżyny chłopięcej kreatywności. Ale wiadomo,to był karnawałowy bal - czyli jeden wyjątkowy wieczór w roku,kiedy każdy się za kogoś przebiera. Zapewne sytuacja wyglądałaby zgoła odmiennie,gdyby ów kolega przyszedł w spódniczce na lekcje,biegał w niej codziennie po korytarzu albo udał się w takim stroju na obiad do szkolnej stołówki...

O tym właśnie opowiada książeczka "Mój cień jest różowy" autorstwa Scotta Stuarta. Jej bohater to kilkuletni chłopiec,którego cień uwielbia wszystko,co stereotypowo kojarzy się z dziewczynkami: lalki,koniki,jednorożce i pląsy po parkiecie w baletowej spódniczce. Chłopczyk jest w związku z tym poważnie strapiony - ponieważ bardzo chciałby dopasować się do swoich szkolnych kolegów,ale niesforny cień ciągle płata mu figle i kieruje jego zainteresowania w zupełnie inną stronę. 

Tata chłopca próbuje dość nieporadnie go pocieszać i podtrzymywać na duchu. Przekonuje,że aktualny kolor jego cienia to tylko stan przejściowy,który kiedyś ulegnie zmianie. Zwrot akcji następuje dopiero w momencie,gdy sam decyduje się założyć różową tiulową spódniczkę i odprowadzić w niej synka do szkoły,by okazać mu w ten sposób swoją akceptację oraz BEZWARUNKOWĄ miłość. W rozmowie z chłopcem wspomina również pozostałych członków ich rodziny,którzy podobnie jak on mieli swoje "ukryte cienie" i przez długi czas bali się zaprezentować je odważnie reszcie świata.

Bardzo chciałam w tym wpisie nie spojlerować i nie zdradzać Wam zakończenia książki - ale po prostu musiałam to zrobić,żebyście w pełni docenili wartość płynącego z niej przesłania. Nawet jeżeli wszyscy wokół drwią z naszego dziecka i z jakichś powodów wytykają je palcami - to my jako rodzice powinniśmy je wspierać,powstrzymywać się od osądzania i w takich trudnych emocjonalnie sytuacjach okazywać mu jeszcze więcej troski i miłości. 

 

Domyślam się,że to niełatwe - zwłaszcza w czasach,kiedy czołowi politycy naszego państwa określają ludzi mianem "ideologii",a nastroje te podsycane są regularnie przez ich medialną propagandową tubę :( Zmiana takiego sposobu myślenia i postrzegania świata na pewno nie nastąpi z dnia na dzień,ale w skali mikro możemy zacząć ją od samych siebie - po prostu będąc podporą dla naszych dzieci oraz nie dzieląc ludzi na "lepszych" i "gorszych"...

Jeśli chodzi o kwestie czysto techniczne,książka Scotta Stuarta jest przepięknie wydana,bogato ilustrowana i moim skromnym zdaniem będzie świetnym literackim prezentem dla każdego młodego Czytelnika,któremu brakuje wiary w siebie,który obawia się swojej "inności" lub jest z jej powodu w jakiś sposób dyskryminowany. O ile zazwyczaj mam pewne zastrzeżenia co do polskich przekładów zagranicznych dzieł i najczęściej wolę czytać literaturę dziecięcą w oryginale - o tyle tutaj muszę przyznać,że Michał Rusinek spisał się znakomicie,a jego tłumaczenie w pełni oddaje całą paletę emocji,która towarzyszy małemu bohaterowi. 

Dodam jeszcze,że historia opisywana w książeczce została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami z życia autora oraz jego synka. Pewnie właśnie dlatego jest tak autentyczna,wzruszająca i chwytająca za serce. Jeżeli wychowujecie swoje dziecko w duchu otwartości,tolerancji i szacunku dla cudzej odmienności - koniecznie musicie mieć ją na swojej półce! (a tuż obok ogromny zapas chusteczek na otarcie łez...)

 

 "Mój cień jest różowy"

Wydawnictwo Znak Emotikon   

Tekst: Scott Stuart

tłumaczenie: Michał Rusinek

wiek: 3+ / stron:30

To nie jest zwykła laurka na Dzień Mamy ! - czyli słów kilka o napełnianiu emocjonalnego zbiornika.

"Najpiękniejszą i najbardziej wartościową laurką na Dzień Mamy

 jest dla mnie szczęście i uśmiech mojego dziecka. 

To pozwala wierzyć i mieć nadzieję, 

że jednak nie najgorzej spełniam swoje zadanie..." 

***

Chyba nigdy jeszcze świat nie kręcił się tak bardzo wokół dzieci, jak obecnie !  

Nigdy wcześniej nie mówiło się tak wiele o ich edukacji, wychowaniu i rozwoju - oraz nie stawiało się aż tylu (często zupełnie zbędnych i absurdalnych !) warunków, by ten rozwój przebiegał prawidłowo. Nigdy nie  mieliśmy  do  czynienia  z sytuacją, w której  rodzicielstwo  znajdowałoby się pod  tak  wnikliwą obserwacją i nieustającym ostrzałem ze  strony mediów, ekspertów oraz...zwykłych  przechodniów na  ulicy.  Nigdy jeszcze rodzice oraz dzieci nie znajdowali się pod tak WIELKĄ PRESJĄ , by wpisać się w konkretne nurty, metody, wychowawcze koncepcje i teorie.  

 Gdzie się podziało wychowanie intuicyjne ? 

Z jednej  strony - to  dobrze  , ponieważ rośnie  dzięki temu społeczna  świadomość i można  o wiele  łatwiej  wyłapać pewne niepokojące  sygnały związane  ze  złym  traktowaniem  dziecka, stosowaniem wobec niego przemocy czy  innych  niepożądanych  zjawisk.  

Z drugiej  strony natomiast - doprowadza  to  do  paradoksalnych sytuacji, w których  rodzice  wręcz  boją się wychowywać dziecko  tak, jak  podpowiada  im  to  własny rozsądek  oraz  intuicja  - i za  wszelką cenę usiłują wpasować się w jakieś narzucone ramy, oczekiwania i wychowawcze  trendy, znajdujące  się aktualnie  na  topie  i cieszące  największą popularnością oraz  uznaniem  opinii publicznej. (A trzeba pamiętać, że są to trendy zmieniające się jak w kalejdoskopie i wyrastające na podatnym rodzicielskim gruncie niczym grzyby po deszczu - więc w taki sposób w wychowaniu naszych dzieci kierujemy się często...przejściową modą !)

Błędne koło rodzicielskich starań 

W tym pędzie do rodzicielskiej doskonałości bardzo łatwo wpaść w błędne koło i obsesję tego, jak należy dziecko odżywiać, ubierać i uczyć; jakie zabawki i gadżety mu kupować; jak stymulować jego rozwój i na jakie dodatkowe zajęcia zapisywać, by być bardziej "produktywnym" wychowawczo...

Ale wiecie co ? Spora część tych zaleceń to przecież zwyczajny marketing w najczystszej postaci - bo w ostatecznym rozrachunku najbardziej liczy się coś zupełnie innego ! Najbardziej liczy się pewien zbiornik - którego nie wypełnicie ani drogimi gadżetami, ani kieszonkowym, ani rodzinnym nurkowaniem w Egipcie, ani dietą BLW, ani czytaniem globalnym, ani kursem angielskiego czy lekcjami karate...Żeby ten zbiornik w dziecku napełnić - trzeba "po prostu" znajdować dla niego czas, zaspokajać potrzeby emocjonalne i okazywać BEZWARUNKOWĄ MIŁOŚĆ, bez której wszystko inne jest tak naprawdę... o kant dupy potłuc ! 

 

Metafora "zbiornika miłości" 

Po raz pierwszy przeczytałam o "zbiorniku miłości" w książkach Gary'ego Chapmana i Rossa Campbella, jeszcze w trakcie naszego kursu adopcyjnego. Według tej koncepcji każde dziecko ma swój własny zbiornik emocjonalny, który muszą napełnić w nim właśnie rodzice. Tego nie zrobi za nas żaden "kołcz" z Bożej łaski, żaden rzekomy specjalista, żaden trener umiejętności rodzicielskich czy inny samozwańczy cudotwórca ! Musimy to zrobić my sami - natomiast jeśli poważnie w tym temacie nawalimy to istnieje coś takiego jak zespół niezaspokojenia emocjonalnego, za który nasze dziecko w przyszłości z pewnością nam nie podziękuje...

W prostych słowach - dziecko jest jak ten kwiat z naszej laurki. Jeśli wlewamy w nie miłość nie obliczoną na spełnianie naszych oczekiwań - to i ono uczy się tę miłość prawidłowo okazywać. Jeśli dajemy mu swoją uwagę i pełną akceptację bez względu na wszystko - to istnieje spora szansa, że wychowamy człowieka pewnego siebie, mającego wysokie poczucie własnej wartości, gotowego do podejmowania wyzwań, nastawionego pozytywnie do ludzi i oczekującego od świata tego, co najlepsze. Jeśli budujemy swój autorytet na bliskości i zaufaniu - to również dziecko ufa nam i jest bardziej skłonne się z nami identyfikować, przejmować nasz system wartości i nie reagować na niego buntem. 

 "Bezwarunkowa miłość rodziców to podstawa naszego wyobrażenia o sobie -

tego, co myślimy i czujemy na swój temat przez resztę życia".

(Ross Campbell)

  

Dziecko może rozwijać się prawidłowo tylko wtedy, kiedy jego "zbiornik miłości" został przez nas odpowiednio napełniony. Niby żadna nowość - a jednak tak wielu rodziców ma z tym problem, ponieważ ich emocjonalne zbiorniki same też świecą pustką...Pamiętajcie, że "z pustego nawet Salomon nie naleje" - więc żeby wychować nasze dziecko na szczęśliwego i spełnionego człowieka, najpierw w sobie musimy to szczęście i spełnienie odnaleźć ! 

*** 

Do poczytania :

Gary Chapman - "5 języków miłości"

Ross Campbell - "Jak naprawdę kochać dziecko" 

Gary Chapman, Ross Campbell - "Sztuka okazywania miłości dzieciom"

Baars, Terruwe - "Integracja emocjonalna. Jak uwierzyć, że jesteś kochany i potrafisz kochać"