Najważniejszy egzamin w życiu.

Ogarnął mnie ostatnio jakiś dziwny spokój –

chyba bardzo rzadko spotykany wśród studentów w tym gorącym akademickim okresie ;)

 

Nie zarywam zbyt wielu nocy. Nie siedzę nad książkami do upadłego. Nie zakuwam i nie robię notatek aż do momentu, w którym ręka, głowa, kark i kręgosłup całkowicie odmówią mi posłuszeństwa. Przygotowuję się do sesji egzaminacyjnej na tyle, na ile pozwala mi mój skurczony matczyny czas – i to naprawdę w zupełności wystarcza, żeby zaliczać wszystkie kolokwia i egzaminy w pierwszym wyznaczonym terminie. 

Zaczęłam podchodzić do studiowania w sposób,

który wcześniej wydawał mi się zupełnie NIE-DO-PO-MY-ŚLE-NIA ! 

Kiedyś nie potrafiłam wzruszyć lekceważąco ramionami na widok całej sterty papierów, piętrzącej się na moim biurku. Nie umiałam pozwolić sobie na pewną obojętność, nonszalancję i nawet najmniejszą uniwersytecką porażkę.  Zdecydowanie zbyt mocno się tym wszystkim przejmowałam i stresowałam – i wręcz nie wyobrażałam sobie, że mogłabym wykonać jakiekolwiek studenckie zadanie tylko „na pół gwizdka”…

Teraz odpuszczam – bo wiem, że te najważniejsze życiowe egzaminy

tak naprawdę zdaje się poza murami uczelni…

 

Do tych najważniejszych egzaminów nie podchodzi się z teczką pod pachą i długopisem w dłoni.

Na te najważniejsze egzaminy nie zakłada się też granatowej sukienki z białym kołnierzykiem – 

 bo czasami najwygodniej zdawać je w piżamie, szlafroku albo rozciągniętym dresie ;)

W ramach tych najważniejszych egzaminów nie trzeba wkuwać na pamięć żadnych nazwisk, dat ani skomplikowanych definicji – za to dobrze jest wiedzieć, dlaczego pada śnieg, dlaczego jest mokry i zimny i dlaczego stopniał akurat wtedy, kiedy Bąbel planował ulepić z niego bałwana ;)

To MACIERZYŃSTWO jest na ten moment moim najważniejszym życiowym egzaminem.

To z nim wiążą się w tej chwili moje najintensywniejsze starania,

największe obawy i odpowiedzialność.

Każdy inny test czy pracę na zaliczenie przedmiotu

można poprawić i napisać po raz drugi -

 w innym terminie, zupełnie od nowa.  

A w przypadku macierzyństwa często jest tylko jedna szansa,

żeby czegoś nie stracić, nie przegapić, nie ominąć…

Na pewno nie warto marnować tej szansy,

zagrzebując się w akademickich podręcznikach i skryptach na zbyt długi czas :) 

Bąblowa Mama:

sukienka : e-margeritka.pl
 kurtka: second hand
rajstopy: Allegro
buty: CCC

Bąbel:

czapa / komin : Reserved
dresik:  Allegro
kurtka:  Lidl (Lupilu)
buty: CCC

Z pamiętnika studiującej mamy : wyobrażenia kontra rzeczywistość.

Wybierając się na kolejne studia - oczywiście miałam co do tego mojego studiowania, godzenia go z macierzyństwem oraz dalszej ścieżki zawodowej kariery pewne wyobrażenia. W zasadzie równie dobrze mogłabym napisać "złudzenia" - ponieważ już pierwsze weekendowe zjazdy uświadomiły mi, że będzie to wyglądało zgoła inaczej, niż sobie w myślach zaplanowałam...

ZŁUDZENIE NUMER 1

"Nie będę tęsknić. W końcu to tylko dwa dni w tygodniu. Dwa dni, w ciągu których nawet zatęsknić nie zdążę. Dwa dni, które są mi wręcz bardzo potrzebne, żeby wyrwać się z domowych pieleszy, znaleźć sobie odskocznię od macierzyństwa i poprzebywać dla odmiany w towarzystwie dorosłych ludzi, którzy etap lepienia z plasteliny i sikania do nocnika mają już dawno za sobą."  

A jednak, tęsknię jak cholera !  Jadę busem. Telepię się jak galaretka Dr Oetkera na jednym z jego pozbawionych amortyzacji foteli - i myślę sobie: "O, godzina 7:30. Bąbel pewnie właśnie wstał i je śniadanie. Pewnie domaga się od Małża dolewki kakao i próbuje wynegocjować ciastko, zanim jeszcze zdąży ugryźć choć kęs kanapki". 

Siedzę na wykładach - a z tyłu głowy tłucze mi się myśl, że pogoda wręcz idealna na rodzinny spacer. Że pewnie poszli sobie do parku, kasztany zbierają, a może kaczki karmią nad naszym miejscowym bajorem... I żal straszny mnie ogarnia, że mnie z nimi nie ma. I że nie słyszę, jak woła "Kaczkooo, kaczkooo!" - kiedy ta ucieka w popłochu i boi się podpłynąć bliżej.

Grzebię w torebce w poszukiwaniu studenckiej legitymacji - a zamiast tego znajduję na wpół zjedzonego, zawiniętego w papierek lizaka, którego najpierw chciał, a potem mi oddał i krzywił się, że kwaśny. I nawet przez taką pierdołę mam ochotę rzucić to wszystko w diabły i wracać do domu - zdążyć jeszcze chociaż go przytulić, zanim zaśnie...

ZŁUDZENIE NUMER 2

"Na pewno uda mi się wygospodarować odpowiednią ilość czasu, który będę mogła spożytkować na przygotowywanie się do zajęć poza domem - żeby tej mojej nauki nie przenosić zbyt często na nasz rodzinny grunt i żeby nie odbywała się ona kosztem Juniora. Podczytywać skrypty i zakuwać do egzaminów można przecież w komunikacji publicznej albo w trakcie okienek i wymagających najmniejszego skupienia wykładów."

Przez ten kilkuletni okres przerwy w studiowaniu zdążyłam już chyba zapomnieć, jak bardzo przeładowane potrafią być busy naszego lokalnego przewoźnika. Dopchać się do nich na tyle szybko, żeby zdobyć miejsce siedzące - najczęściej graniczy z cudem. Ścisk panuje przeważnie taki, że w plątaninie rąk i nóg czasami już sama nie jestem w stanie stwierdzić, które z nich należą do mnie ;)

"Okienek" w moim aktualnym harmonogramie po prostu nie mam. Zajęcia trwają od 9 rano do 19 wieczorem - zdarzają się ledwie jakieś 15-minutowe przerwy na zjedzoną w biegu kanapkę albo wizytę w ksero czy wydziałowej bibliotece. A podczas najmniej interesujących i wymagających najmniejszego skupienia wykładów klepię przecież pod ławką w klawiaturę telefonu i tworzę dla Was kolejne posty...Między innymi ten, który właśnie czytacie ! ;)

W nocy? Hmmm...raczej też nie dam rady - bo w przypadku tak skrajnego zmęczenia pomogłyby chyba jedynie jakieś nielegalne środki, po które rzecz jasna sięgać nie zamierzam ;)

ZŁUDZENIE NUMER 3

"Kończę studia, bronię się, roznoszę CV we wszystkie możliwe i związane z moją specjalnością miejsca... Pracuję z dziećmi ! Wreszcie robię to, co już od tak dawna chciałam robić! Podyplomówka?  Dopiero za jakiś czas - kiedy sama uznam, że jest mi potrzebna i że nadszedł właśnie ten odpowiedni moment".  

Okazuje się, że zgodnie z najnowszym rozporządzeniem po uzyskaniu samego tytułu magistra...nadal nie mam uprawnień do wykonywania zawodu ! Bezpośrednio po ukończeniu jednych studiów muszę przenieść się na następne - i przez kolejne półtora roku zdobywać kwalifikacje, zanim ktokolwiek zdecyduje się mnie zatrudnić...

W takiej sytuacji trochę obawiam się, że popularne określenie "wiecznego studenta" przylgnie do mnie na dobre i wcale nie będzie jedynie używaną w żartobliwym kontekście przenośnią...A czy nie wystarczy mi, że jestem już "studentem-bumerangiem" - który powrócił w uczelniane mury po ponad 6 latach akademickiej posuchy i któremu wydaje się, że już nijak do tego studenckiego świata nie przystaje? ;)

Foto: Internet

Mama wraca do...szkolnej ławy!

Mamie coś chyba odbiło na stare lata! Studiów jej się zachciało! Znowu! Kolejnych! - choć poprzednie ukończyła z powodzeniem już ponad 6 lat temu i otrzymała nawet z tej okazji piękny dyplom ze złotą czcionką oraz prawo do tytułowania się trzema wiadomymi literkami przed nazwiskiem - z którego to prawa niestety w swojej dotychczasowej zawodowej "karierze" nie miała okazji skorzystać...Cholerny przerost ambicji, psiakrew !

Już od jakiegoś czasu pomysł ten chodził jej po głowie, sen z powiek spędzał, spokoju nie dawał - ale czekała i myślała sobie, że z czasem samo minie, rozejdzie się po kościach, umrze śmiercią naturalną... A tu nijak ta gadzina - myśl uparta i podstępna - opuścić jej nie chce, ciągle się po mózgownicy tłucze, ciągle nowe argumenty "za" i "przeciw" wywleka na światło dzienne, jak iluzjonista króliki z kapelusza ! 

(Do pewnego momentu tych "przeciw" było więcej, jednak te "za" szły z nimi łeb w łeb - aż w końcu na którymś ostrym życiowym wirażu przyspieszyły i wybiły się na prowadzenie.)

Kiedy tak zwane "siedzenie" z dzieckiem w domu się skończy - żyć za coś będzie trzeba. Do obecnej pracy mama wrócić ani nie chce, ani nawet nie za bardzo może - a pierwszy ukończony przez nią kierunek nie rokuje zbyt optymistycznie, jeśli chodzi o perspektywy znalezienia po nim sensownego zatrudnienia. Obsługiwać klienta w sieciówce już dłużej mama nie ma ochoty, staników dobierać obcym babom jako wykwalifikowana brafitterka tym bardziej - więc decyzja o ponownym wkroczeniu na ścieżkę wyższej edukacji jest niejako oczywistym i naturalnym następstwem wcześniejszych beznadziejnych wyborów, których mama swego czasu dokonała...

foto: Internet

 

No cóż...Pora wreszcie przyznać przed samą sobą, że te dwa lata poprzedzające obronę pracy magisterskiej to był dla mamy czas kompletnie stracony, sensu pozbawiony, żadnych widoków na przyszłość nie dający - i  że ciągnęła całą tę farsę na znienawidzonym przez siebie wydziale zupełnie wbrew sobie, wbrew własnym oczekiwaniom i aspiracjom (chyba tylko po to, by regularnymi wpłatami zasilać uniwersytecką kasę)...

Boi się mama, boi jak cholera ! Słabo jej się robi na myśl o kilkugodzinnych dojazdach komunikacją publiczną, trzy razy w tygodniu. Jeszcze słabiej na myśl o tym, jak to wszystko zdoła ogarnąć : bo jednak czymś innym jest zakuwanie do egzaminów kiedy ma się całe wieczory do własnej dyspozycji - a czymś zupełnie innym, kiedy trzeba dzielić je między naukę, obowiązki domowe i zabawę z mega-absorbującym i hiper-energicznym dwulatkiem, uwieszonym na maminej szyi jak efektowne, 13-kilogramowe korale...

foto: Internet

Nie wie mama, co to będzie, jak będzie...i czy w ogóle będzie - czy na przykład nie przyjdzie jej rzucić tych swoich wymarzonych studiów w cholerę już po kilku pierwszych zjazdach, zanim tak naprawdę zdążą się one porządnie rozkręcić. Czy do zniesienia na dłuższą metę będą dla niej mężowskie foszki, że ona tam się wyżej edukuje, w towarzystwie uczelnianym bryluje, brunche i lunche w studenckiej stołówce jada - a jemu nie ma kto uprać, koszuli uprasować, do stołu podać... ;)

A tak zupełnie poważnie, to najbardziej obawia się mama siebie samej - swojej durnowatej natury i upierdliwego perfekcjonizmu, który nigdy nie pozawalał jej robić czegokolwiek na pół gwizdka, zawsze kazał się każdemu podjętemu zajęciu i wyzwaniu całą duszą oddawać, bez względu na wszystko wyłącznie zaszczytne miejsca na podium zajmować...Oby ten dziad przebrzydły jednak uśpiony pozostał, pozwolił jakoś te dwa lata przetrwać, przejść bez szwanku i się przy tym nerwowo nie wykończyć...

P. S. No to już się tutaj na łamach bloga mama "pochwaliła" - więc teraz co najmniej śmiesznie i głupio by było, gdyby ją w trakcie rekrutacji jednak z kwitkiem odprawili...Papiery złożone, kciuki mile widziane, a o efektach ich zaciskania będzie mama z końcem września informować :)