Co by było, gdybyśmy nie mieli dziecka? Rozważania o niepłodności i sensie życia.

Być może robiłabym teraz karierę i odnosiła spektakularne sukcesy. Codziennie rano ubierałabym białą bluzkę, idealnie skrojony żakiet i ołówkową spódnicę, układałabym perfekcyjną fryzurę i malowała usta na intensywną czerwień. Zamiast wygodnych balerinek wyciągałabym z szafy niebotycznie wysokie szpilki - natomiast swoje rzeczy nosiłabym w lśniącej eleganckiej aktówce, a nie poupychane po kieszeniach razem z kauczukową piłką, przeżutym wafelkiem i znalezionym na podwórku kamykiem...

A może zupełnie zamknęłabym się w domu, straciła ochotę na jakiekolwiek kontakty z ludźmi, wpadła w depresję, całymi dniami oglądała w telewizji bzdurne, odmóżdżające seriale, piła drinka za drinkiem, użalała się nad sobą i wciąż od nowa przeżywała traumę niepłodności - do tego stopnia, że nawet mój własny pies miałby mnie w końcu serdecznie dosyć...

zdjęcie : pixabay

Być może żylibyśmy z Małżem bardzo intensywnie, podróżując do wielu ciekawych zakątków, kosztując w każdym z nich przysmaków regionalnej kuchni i wypełniając swoje albumy egzotycznymi widoczkami, na których tylko my - rodzina "dwa plus zero". Może korzystalibyśmy z życia próbując wszelkich istniejących sportów ekstremalnych, skacząc na bungee albo ze spadochronem, balując do upadłego, wędrując w wesołym towarzystwie od klubu do klubu i wychylając jednym duszkiem szampana, buzującego w nas do spółki z adrenaliną...

A może nasze małżeństwo już dawno przestałoby istnieć, bo nie umielibyśmy żyć tylko we dwoje, codziennie przechodząc setki razy obok zamkniętego na klucz i zupełnie pustego pokoju, który wedle wszelkich planów miał być tym dziecięcym. Może zeżarłyby nas wzajemne pretensje, żale i poczucie winy. Może żylibyśmy nie razem, lecz tylko obok siebie - coraz bardziej od siebie oddaleni, hermetycznie opakowani w dwóch zupełnie innych, odrębnych światach...

zdjęcie : pixabay

Być może byłabym bardziej wyspana, wypoczęta i mniej zestresowana. Miałabym więcej czasu na rozwój własnych pasji, pielęgnację urody, zakupy w babskim gronie i wielogodzinne wypady w miasto. W lustrze widziałabym brwi idealnie wyregulowane, włosy bez najmniejszego odrostu, ciało wspaniale opalone i niesłychanie jędrne - wyrzeźbione bieganiem, rowerem, ćwiczeniami z Chodakowską czy treningiem na siłowni...

A może wcale nie miałabym ochoty na to wszystko - i nawet patrzeć na siebie w tym lustrze by mi się nie chciało...Może byłaby we mnie jedynie chęć, żeby rozpieprzyć to szkło i swoje odbicie w drobny mak - by rozsypało się na milion maleńkich kawałków zupełnie tak samo, jak moja krucha, niepłodnościowa psychika...

***

Może nasze mieszkanie przypominałoby to z katalogu Ikei - byłoby na błysk wypucowane, pozbawione odcisków małych łapek na drzwiach i lustrach, bez rozlanego na podłodze soku i ścian pomalowanych wściekle różową kredką. Pewnie na samym środku salonu nie mielibyśmy huśtawki, plastikowego ogrodowego domku, dmuchanego baseniku wypełnionego balonami i kolorowymi piłkami. Nie potykalibyśmy się co chwilę o rozrzucone klocki, samochodziki i całokartonowe książeczki. Nie dzielilibyśmy sofy z pluszowym królikiem, łosiem i dziesiątką innych, usadzonych w rzędzie przytulanek...

A może czulibyśmy się tutaj nie jak w domu - tylko jak w muzeum albo na sklepowej wystawie. I bylibyśmy jak te eksponaty - piękni i odpowiednio ustawieni, ale zupełnie martwi w środku...

zdjęcie : pixabay

 
Cholera, nie umiem na te pytania jednoznacznie odpowiedzieć. 

Nie jestem w stanie przewidzieć i zwizualizować sobie - "co by było, gdyby..." 

Gdybyśmy swego czasu nie zdecydowali się na adopcję - 

nasze losy mogłyby potoczyć się równie dobrze 

zarówno w jednym, jak i w drugim kierunku...

Najpewniej wcale nie byłoby tak zero-jedynkowo i skrajnie.
Najpewniej z czasem umielibyśmy znaleźć jakiś złoty środek  
pomiędzy wielką tęsknotą za potomstwem, a byciem tylko we dwoje. 

( W końcu zawsze towarzyszyło nam głębokie przekonanie, 
że nasze życie i związek tak czy siak mają głęboki sens -
zarówno z dzieckiem, jak i bez niego ) ... 

Znam też zresztą całkiem sporo par, u których początkowe przymusowe child-less  -
z biegiem czasu ewoluowało i zamieniło się w pełni akceptowalne 
oraz szczęśliwe child-free z wyboru .

 Więc dzisiaj celowo zostawiam ten wpis taki niedokończony i niedopowiedziany -
zwłaszcza dla tych, których temat niepłodności bezpośrednio dotyczy. 
Niech każdy z Was znajdzie swoją własną, osobistą odpowiedź...

Miedziana. Wełniana. Po prostu siódma.

"Małżeństwo jest jak dom w ciągłej budowie - każdego roku spostrzega się nowe pokoje. Pierwszy rok po ślubie to chatka - a po dwudziestu siedmiu latach powstaje wielka, pełna zakamarków rezydencja". 

(Stephen King - "Czarna bezgwiezdna noc")

foto Pixabay

W sumie - bardzo się z panem Kingiem zgadzam (choć on akurat pisał tu o małżeństwie w kontekście mrocznych tajemnic , które mąż ukrywał przed żoną całymi latami i które - mam nadzieję - nigdy nie staną się naszym udziałem ;) )

Ale generalnie rzecz biorąc - małżeństwo to nie jest status quo. Ludzie z biegiem lat się zmieniają. Zmienia się ich podejście do życia i związku - ich charakter i temperament też ulegają pewnym transformacjom...

Zaryzykuję stwierdzenie, że w lipcu 2010 roku powiedziałam sakramentalne "TAK" człowiekowi, który z moim obecnym mężem miał wprawdzie sporo wspólnego - ale jednocześnie był inny, posiadał bagaż doświadczeń uszczuplony o tych siedem lat i odmienne spojrzenie na całe mnóstwo różnych spraw. (Myślę, że dokładnie to samo On mógłby powiedzieć na mój temat). 

Tak czy siak - to był pierwszy mężczyzna w moim życiu, przy którym czułam się całkiem swobodnie i nie musiałam niczego udawać. Mogłam pokazać mu się bez makijażu albo zapłakana ,  załamana i w totalnej rozsypce po kolejnych miażdżących wieściach od lekarza - a i tak zawsze byłam dla niego tą najpiękniejszą i kochaną bez względu na wszystko.  

(Niepłodność potrafi w związku niesamowicie namieszać - choć to już temat na osobny wpis, który z pewnością tu wkrótce popełnię...)

 Czy istnieje przepis na udane małżeństwo? 

Moim zdaniem nie -  bo ludzie to nie składniki, które można sobie dowolnie odmierzyć i zmieszać ze sobą w konkretnych, ściśle określonych proporcjach. Zawsze coś tam wykipi, okaże się totalnym zakalcem, odbije się potężną czkawką albo zagrozi gigantyczną niestrawnością ;)

 Jaki jest więc nasz sposób na to, żeby trwać przy sobie 

i nadążać za wszystkimi zmianami? 

Ten sposób - to zwyczajna rozmowa (w przypadku mężczyzn polegająca dość często dosłownie na "ciągnięciu za język" i otwieraniu malkontenta z uporem i anielską cierpliwością - tak, jak otwiera się zamkniętą na głucho konserwę tyrolską przy użyciu pilniczka do paznokci ;) ). 

To również poznawanie się ciągle na nowo. Odkrywanie wszystkich pokoi i zakamarków, o których wspomniał jeden z moich ulubionych autorów - i dbanie o nie dokładnie tak, jak dba się o wspólny dom, żeby nie popadł w ruinę.

foto Pixabay

Nasz dom czasami wymaga drobnych renowacji. Tu trzeba przykręcić jakiś zawias, tam odmalować ściany, tu wymieść pajęczyny i polakierować parkiet. Podlać roślinki, żeby  nie uschły.  Skosić trawnik - żeby wysokie, wybujałe chaszcze  nie zasłaniały  nam widoku na bardziej istotne rzeczy...Z pozoru drobiazgi - a jednak wszystkie one sprawiają, że w zadbanym i przytulnym otoczeniu mieszka się nam o wiele przyjemniej...

Dokładnie tak samo jest ze związkiem. Trzeba w nim "sprzątać" na bieżąco, zabiegać o niego i pielęgnować. Od czasu do czasu oczyścić atmosferę (konstruktywną) kłótnią - i nie pozwalać, żeby "zachaszczył się" wzajemnymi pretensjami i złymi emocjami. A raz na kilka lat zafundować mu gruntowny remont - wyjechać gdzieś wspólnie tylko we dwoje i przypomnieć sobie, jak takie szalone wypady wyglądały za czasów narzeczeństwa :)

***

 W każdym razie - to już siódma rocznica. 

Miedziana albo wełniana - jak kto woli.

Życzymy sobie nawzajem, żeby dobić szczęśliwie do wielu kolejnych.

 

Dla siebie i dla tego małego Skrzata, 

który codziennie mówi nam "Kocham Cię, Mamo" i "Kocham Cię, Tato" ...

 

W wiecznym oddaleniu - czy małżeństwo na odległość ma jakikolwiek sens?

Marta i Krzysiek są małżeństwem z 8-letnim stażem. Mają dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Ona nie pracuje zawodowo, zajmuje się dziećmi i domem (choć - jak wiadomo - to również ciężka i bardzo wymagająca praca). On wyjeżdża za granicę na trzy tygodnie, a potem wraca do kraju na tydzień - i to jest jedyny tydzień w miesiącu, który spędza fizycznie z żoną i dziećmi. (Nie w całości, ponieważ  nadrabia w tym czasie również zaległości towarzyskie, umawia się z kolegami na piwo, jeździ na mecze i grzebie przy swoim u k o c h a n y m motorze.)

Wyobrażacie sobie taki układ? 

Ja ABSOLUTNIE NIE !

Rozumiem, że czasami sytuacja finansowa zmusza nas do dokonywania tego typu wyborów. A czasami po prostu przyzwyczailiśmy się już do pewnego poziomu życia i bardzo trudno nam z niektórych rzeczy zrezygnować. Krzysiek pewnie nie znalazłby w Polsce równie dobrze płatnej pracy. Pewnie nie mogliby pozwolić sobie na nowy samochód prosto z salonu, na egzotyczne wakacje w modnych kurortach, na pobyty w horrendalnie drogim SPA kilka razy w roku. Sami często się do tego przyznawali w rozmowach z nami - i choć już kilkukrotnie planowali nieco zacisnąć pasa, ostatecznie niewiele im z tego wychodziło.

 

Od czasu do czasu spacerując z Bąblem spotykam Martę i jej chłopaków - w parku, na zakupach czy na placu zabaw. Nie planujemy tego i nigdy się nie umawiamy - po prostu zupełnie przypadkiem znajdujemy się w tym samym miejscu, o tej samej porze. Patrząc na nią i słuchając tego, co mówi - widzę osobę przygnębioną i nieszczęśliwą. Tak naprawdę to widzę samotną matkę, która męża ma tylko na papierze - a jedynym śladem po nim przez te trzy "zagraniczne" tygodnie jest obrączka na placu i SMS-y zapisane w pamięci telefonu. 

 

Zastanawiam się, co myślą o tym ich dzieci. Że tęsknią - to raczej pewne.  Mój tato też przez jakiś czas pracował w ten sposób, kiedy w domu się nie przelewało - i pamiętam, że zawsze towarzyszyła mi straszna tęsknota i zazdrość wobec koleżanek, które swoich tatusiów miały tuż obok, na wyciągnięcie ręki. 

Zastanawiam się też, czy wszystkie drogie zabawki, wypasione wczasy, niesamowite podróże, wizyty w Disneylandzie i innych wspaniałych miejscach są w stanie wynagrodzić dzieciom brak ojca w domu?  A te odnowy biologiczne, kiecki od projektantów, torebki kupowane za równowartość całej mojej dotychczasowej pensji - czy są w stanie wynagrodzić żonie brak męża, jego wsparcia, zaangażowania i pomocy w wychowywaniu dzieci?

Ja swojemu Małżowi postawiłam sprawę jasno. Maksymalnie trzy zagraniczne delegacje w ciągu miesiąca (krótkie, jedno- lub dwudniowe, takie na zasadzie "tam i z powrotem"). I nawet te trzy czasami bardzo mocno mi doskwierają - nie mam z kim pogadać, nie mam do kogo się przytulić, nie mam komu opowiedzieć o Bąblowych wyczynach, zebranych i zapamiętanych z całego dnia...

Moglibyśmy jeździć starym Fiatem, każde wakacje spędzać nad położonym 30 kilometrów od nas jeziorem, w ubrania zaopatrywać się wyłącznie w szmateksach (co, notabene, bardzo mi odpowiada) - ale na dziecko zdecydowaliśmy się WSPÓLNIE, RAZEM, WE DWOJE - i oczywiste dla nas jest, że WSPÓLNIE, RAZEM i WE DWOJE będziemy uczestniczyć w jego życiu i towarzyszyć mu we wszystkich najważniejszych momentach. (A nie że tatusia będzie Bąbel oglądał np. tylko przy okazji rodzinnych wideokonferencji na Skypie).

A co Wy sądzicie na ten temat?

Dopuszczacie możliwość takiego małżeństwa na odległość, 

czy też jest to dla Was zupełnie nie do pomyślenia? 

P.S. Oczywiście czasami bywa i tak, że niektórzy mieszkają ze sobą i spędzają wspólnie każdy dzień, a są bardziej od siebie oddaleni niż ci, których dzielą tysiące kilometrów...