Co by było, gdybyśmy nie mieli dziecka? Rozważania o niepłodności i sensie życia.

Być może robiłabym teraz karierę i odnosiła spektakularne sukcesy. Codziennie rano ubierałabym białą bluzkę, idealnie skrojony żakiet i ołówkową spódnicę, układałabym perfekcyjną fryzurę i malowała usta na intensywną czerwień. Zamiast wygodnych balerinek wyciągałabym z szafy niebotycznie wysokie szpilki - natomiast swoje rzeczy nosiłabym w lśniącej eleganckiej aktówce, a nie poupychane po kieszeniach razem z kauczukową piłką, przeżutym wafelkiem i znalezionym na podwórku kamykiem...

A może zupełnie zamknęłabym się w domu, straciła ochotę na jakiekolwiek kontakty z ludźmi, wpadła w depresję, całymi dniami oglądała w telewizji bzdurne, odmóżdżające seriale, piła drinka za drinkiem, użalała się nad sobą i wciąż od nowa przeżywała traumę niepłodności - do tego stopnia, że nawet mój własny pies miałby mnie w końcu serdecznie dosyć...

zdjęcie : pixabay

Być może żylibyśmy z Małżem bardzo intensywnie, podróżując do wielu ciekawych zakątków, kosztując w każdym z nich przysmaków regionalnej kuchni i wypełniając swoje albumy egzotycznymi widoczkami, na których tylko my - rodzina "dwa plus zero". Może korzystalibyśmy z życia próbując wszelkich istniejących sportów ekstremalnych, skacząc na bungee albo ze spadochronem, balując do upadłego, wędrując w wesołym towarzystwie od klubu do klubu i wychylając jednym duszkiem szampana, buzującego w nas do spółki z adrenaliną...

A może nasze małżeństwo już dawno przestałoby istnieć, bo nie umielibyśmy żyć tylko we dwoje, codziennie przechodząc setki razy obok zamkniętego na klucz i zupełnie pustego pokoju, który wedle wszelkich planów miał być tym dziecięcym. Może zeżarłyby nas wzajemne pretensje, żale i poczucie winy. Może żylibyśmy nie razem, lecz tylko obok siebie - coraz bardziej od siebie oddaleni, hermetycznie opakowani w dwóch zupełnie innych, odrębnych światach...

zdjęcie : pixabay

Być może byłabym bardziej wyspana, wypoczęta i mniej zestresowana. Miałabym więcej czasu na rozwój własnych pasji, pielęgnację urody, zakupy w babskim gronie i wielogodzinne wypady w miasto. W lustrze widziałabym brwi idealnie wyregulowane, włosy bez najmniejszego odrostu, ciało wspaniale opalone i niesłychanie jędrne - wyrzeźbione bieganiem, rowerem, ćwiczeniami z Chodakowską czy treningiem na siłowni...

A może wcale nie miałabym ochoty na to wszystko - i nawet patrzeć na siebie w tym lustrze by mi się nie chciało...Może byłaby we mnie jedynie chęć, żeby rozpieprzyć to szkło i swoje odbicie w drobny mak - by rozsypało się na milion maleńkich kawałków zupełnie tak samo, jak moja krucha, niepłodnościowa psychika...

***

Może nasze mieszkanie przypominałoby to z katalogu Ikei - byłoby na błysk wypucowane, pozbawione odcisków małych łapek na drzwiach i lustrach, bez rozlanego na podłodze soku i ścian pomalowanych wściekle różową kredką. Pewnie na samym środku salonu nie mielibyśmy huśtawki, plastikowego ogrodowego domku, dmuchanego baseniku wypełnionego balonami i kolorowymi piłkami. Nie potykalibyśmy się co chwilę o rozrzucone klocki, samochodziki i całokartonowe książeczki. Nie dzielilibyśmy sofy z pluszowym królikiem, łosiem i dziesiątką innych, usadzonych w rzędzie przytulanek...

A może czulibyśmy się tutaj nie jak w domu - tylko jak w muzeum albo na sklepowej wystawie. I bylibyśmy jak te eksponaty - piękni i odpowiednio ustawieni, ale zupełnie martwi w środku...

zdjęcie : pixabay

 
Cholera, nie umiem na te pytania jednoznacznie odpowiedzieć. 

Nie jestem w stanie przewidzieć i zwizualizować sobie - "co by było, gdyby..." 

Gdybyśmy swego czasu nie zdecydowali się na adopcję - 

nasze losy mogłyby potoczyć się równie dobrze 

zarówno w jednym, jak i w drugim kierunku...

Najpewniej wcale nie byłoby tak zero-jedynkowo i skrajnie.
Najpewniej z czasem umielibyśmy znaleźć jakiś złoty środek  
pomiędzy wielką tęsknotą za potomstwem, a byciem tylko we dwoje. 

( W końcu zawsze towarzyszyło nam głębokie przekonanie, 
że nasze życie i związek tak czy siak mają głęboki sens -
zarówno z dzieckiem, jak i bez niego ) ... 

Znam też zresztą całkiem sporo par, u których początkowe przymusowe child-less  -
z biegiem czasu ewoluowało i zamieniło się w pełni akceptowalne 
oraz szczęśliwe child-free z wyboru .

 Więc dzisiaj celowo zostawiam ten wpis taki niedokończony i niedopowiedziany -
zwłaszcza dla tych, których temat niepłodności bezpośrednio dotyczy. 
Niech każdy z Was znajdzie swoją własną, osobistą odpowiedź...

#DBAMboKOCHAM - Jak dbać o związek w konfrontacji i walce z niepłodnością ?

 Jak niepłodność wpływa na związek i relacje ?

Chyba żadnej z par, która borykała się (lub też nadal boryka) z niepłodnością - nie trzeba przekonywać, że jest to ogromne obciążenie finansowe, fizyczne, a przede wszystkim psychiczne.  W dłuższej perspektywie czasowej niemal na pewno doprowadzi ono do jakichś zawirowań, fermentów i zgrzytów w naszym związku oraz w relacjach z partnerem. 

Niby przyrzekamy sobie tę "miłość, wierność i uczciwość małżeńską". Niby ma ta nasza przysięga obowiązywać "w zdrowiu i w chorobie" oraz "dopóki śmierć nas nie rozłączy" - ale jak wiadomo w praktyce bywa z tym naprawdę różnie, a problemy z zajściem w ciążę i niemożność poczęcia dziecka są dla wielu par przysłowiowym...gwoździem do trumny.
 

pixabay.com

  Jeszcze nie mamy dziecka -

a już zawładnęło ono całym naszym życiem...
 

Świat osoby niepłodnej wygląda zazwyczaj "nieco" inaczej, niż w przypadku osoby w pełni zdrowej. Jest to świat postrzegany z perspektywy ginekologicznego fotela albo szpitalnego łóżka. Jest to świat widziany przez pryzmat kolejnych badań , wyników, leków i zabiegów. Jest to świat, w którym dominuje ogromne poczucie niesprawiedliwości i obezwładniająca niemoc. To świat, który po prostu boli - i w którym nasz niedoskonały organizm co rusz nas zawodzi i staje się naszym wrogiem. I my w tym świecie niepłodności również mamy poczucie, że zawiedliśmy siebie i partnera - choć nie powinno tak być, bo przecież nie ma w tym naszej winy...

Zawsze powtarzałam, że dla osoby niepłodnej przeciętna wizyta lekarska nie trwa jak zawsze około 15 czy 20 minut. W naszej głowie ona trwa w gruncie rzeczy nieprzerwanie - ponieważ wciąż o niej myślimy, zastanawiamy się, analizujemy, poszukujemy co rusz to nowych informacji. Tak naprawdę nawet długo po wyjściu z gabinetu - nadal jesteśmy w nim mentalnie i uporczywie staramy się "oszacować" swoje szanse na powodzenie w kolejnym cyklu...

Kiedy starania przeradzają się w obsesję

Wydaje mi się, że ten graniczny moment bardzo trudno uchwycić. Najprawdopodobniej musiałby wypowiedzieć się tutaj wykwalifikowany psycholog - ale dla mnie jest to chyba punkt, gdy ludzie kompletnie odcinają się od reszty świata i "zafiksowują" wyłącznie na jednym problemie, całkowicie podporządkowując mu życie...   

Może nawet nie zdajecie sobie z tego sprawy - ale coraz bardziej jesteście niewolnikami niepłodności. To ona dyktuje Wam warunki, wyznacza rytm każdego dnia i każe podejmować takie, a nie inne decyzje. Wasze życie staje się jałowe, monotematyczne i zorientowane jednokierunkowo. Stopniowo zrywacie kontakty ze znajomymi - ponieważ każde ich pytanie zadaje ból, a widok ciężarnej koleżanki czy sąsiadki pchającej dziecięcy wózek tnie Wasze emocje na kawałki niczym ostry nóż.

Jedyną oazą na Waszej pustyni okazuje się wizja upragnionej ciąży, na zmianę przybliżająca się do Was lub oddalająca - zależnie od rezultatów kolejnych medycznych  konsultacji. A kiedy znów dostrzegacie na ciążowym teście zaledwie jedną, cieniutką kreskę - po raz kolejny dociera do Was, że Wasza oaza może być tylko mirażem, złudą i zgubną fatamorganą...Zapętlacie się coraz bardziej. 

pixabay.com

  

"Zostawi mnie, bo jestem niepłodna..."

Nawet jeśli nasz związek ma bardzo solidne podstawy - jest oparty na miłości, wzajemnym zaufaniu, szacunku i innych  trwałych, konkretnych fundamentach - to po kilku latach bezskutecznych starań prędzej czy później pojawia się w głowie osoby niepłodnej myśl: "A co będzie, jeśli on/ona zostawi mnie dla kogoś innego - bardziej płodnego, nie mającego tego typu problemów?" 

Często dochodzi wręcz do sytuacji, w której sam(a) oznajmiasz swojemu partnerowi: "Odejdź ode mnie, dopóki jeszcze masz czas i szansę ułożyć swoje życie na nowo. Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwy - kto da Ci dziecko, spełni Twoje marzenie o rodzicielstwie, z kim nie będziesz musiał wciąż walczyć i przegrywać".

Takie myśli pojawiają się mimowolnie - nawet jeśli druga osoba nigdy w żaden sposób nie okazała nam i nie dała odczuć, że ma do nas jakikolwiek żal czy pretensje...Nawet jeśli w gruncie rzeczy wiemy, że ktoś kocha nas bez względu na wszystko - i że nasze zdolności rozrodcze nie mają tu nic do rzeczy...

 
 Niepłodność to problem dwojga ludzi !

Może dotyczyć ona w większym stopniu kobiety lub mężczyzny - ale ostatecznie jest to problem Was obojga. Dobrze byłoby zatem, gdybyście przeszli przez to wszystko wspólnie, ręka w rękę - zamiast odwracać się do siebie plecami i zamykać jeszcze bardziej we własnej, hermetycznej skorupie.  

pixabay.com

 

Jak dbać o związek w obliczu niepłodności ?

Nie czyńcie z dziecka jedynego celu i sensu swojego życia.  Wiem, że łatwo powiedzieć - ale to pierwsza rzecz, jaka przychodzi mi do głowy - i najważniejsza nauka, jaką wynieśliśmy (już na późniejszym etapie) z warsztatów w ośrodku adopcyjnym.  

Przypomnijcie sobie też o innych marzeniach, które zawsze chcieliście zrealizować - i dzięki którym uda Wam się do siebie znowu zbliżyć. Nie pozwólcie, żeby ta wieczna pogoń za drugą kreską całkowicie zniszczyła Wasz związek - bo czasami kiedy wreszcie pojawia się dziecko, to między partnerami nie ma już czego ratować... 

Spróbujcie nie traktować się instrumentalnie.  Pomyślcie o momencie, kiedy się w sobie zakochaliście - i kiedy jeszcze najprawdopodobniej wcale nie planowaliście potomstwa. Co w sobie lubiliście ? Dlaczego uwielbialiście przebywać w swoim towarzystwie? Czy nadal jesteście w stanie postrzegać swojego partnera w kategoriach innych niż - przepraszam, będzie brutalnie - "dawca nasienia" ? 

Chodźcie na randki i pamiętajcie o drobnych gestach. Pocałunek, przytulenie, śniadanie do łóżka. Ciepły koc i gorąca herbata, kiedy druga osoba wraca przemarznięta z pracy. Kwiaty zupełnie bez okazji. Śmieszny liścik zostawiony na lodówce przed wyjściem z domu. Niby tak niewiele - a tak dużo może między Wami odmienić. Inwestujcie zatem także w swój związek - a nie tylko w potencjalne rodzicielstwo. 

Rozmawiajcie i przepracowujcie swoje emocje - a jeśli czasami rozmowa nie pomoże to płaczcie, krzyczcie i rzucajcie talerzami (byle niezbyt często). Chodzi o to, żeby uzewnętrzniać swoje uczucia i nie tłamsić ich w sobie - bo w końcu i tak eksplodują ze zdwojoną siłą albo (co gorsza) zupełnie zniszczą Was od środka.   

Bądźcie ze sobą - a nie tylko obok siebie. Zwracajcie uwagę na stan psychiczny drugiej osoby - i pomagajcie sobie nawzajem przetrwać to, co najtrudniejsze. Nie naciskajcie, nie wywierajcie presji - poczekajcie cierpliwie, aż kolejne decyzje w pełni w Was dojrzeją.  

Jeśli nie radzicie sobie we własnym zakresie - zwróćcie się po pomoc do profesjonalisty.  Aktualnie jest już naprawdę spore grono terapeutów i psychologów, wyspecjalizowanych w problemie niepłodności. Nie wahajcie się zapukać do ich drzwi - bo może to właśnie oni pomogą Wam dostrzec coś, czego sami od wielu lat nie jesteście w stanie zobaczyć ?  

Pamiętajcie, że niepłodność Was nie definiuje. Nie czyni z Was ludzi mniej wartościowych czy wybrakowanych, gorszego męża ani gorszej żony - a sens swojemu życiu możecie nadać na tysiąc różnych sposobów. Wasze szczęście to nie jest coś, co przychodzi do Was z zewnątrz - to w sobie musicie je odnaleźć !

 

Podziękujcie sobie nawzajem. Za to, że jesteście. Za to, że trwacie. Jeśli nie zniszczył Was wróg tak potężny i podstępny jak niepłodność - to przecież znaczy, że macie u swojego boku właśnie TEGO, odpowiedniego człowieka ! 

DBAJCIE - bo przecież KOCHACIE. 

 _________________________________

Tekst powstał w ramach kampanii #DBAMboKOCHAM,  zainicjowanej przez Dagmarę z bloga Socjopatka.pl oraz Magdalenę z Savethemagicmoments. 

Do kampanii zaproszono blogerów parentingowych i lifestylowych - a także blogujących terapeutów, coachów, psychologów i małżeństwa multikulturowe. Wszystko po to, by ukazać Czytelnikom najróżniejsze perspektywy i spojrzenia na związek i partnerstwo. Miłość ma przecież wiele różnych twarzy i wymiarów - ale niezależnie od kontekstu, zawsze trzeba o nią dbać i troskliwie ją pielęgnować.

Miedziana. Wełniana. Po prostu siódma.

"Małżeństwo jest jak dom w ciągłej budowie - każdego roku spostrzega się nowe pokoje. Pierwszy rok po ślubie to chatka - a po dwudziestu siedmiu latach powstaje wielka, pełna zakamarków rezydencja". 

(Stephen King - "Czarna bezgwiezdna noc")

foto Pixabay

W sumie - bardzo się z panem Kingiem zgadzam (choć on akurat pisał tu o małżeństwie w kontekście mrocznych tajemnic , które mąż ukrywał przed żoną całymi latami i które - mam nadzieję - nigdy nie staną się naszym udziałem ;) )

Ale generalnie rzecz biorąc - małżeństwo to nie jest status quo. Ludzie z biegiem lat się zmieniają. Zmienia się ich podejście do życia i związku - ich charakter i temperament też ulegają pewnym transformacjom...

Zaryzykuję stwierdzenie, że w lipcu 2010 roku powiedziałam sakramentalne "TAK" człowiekowi, który z moim obecnym mężem miał wprawdzie sporo wspólnego - ale jednocześnie był inny, posiadał bagaż doświadczeń uszczuplony o tych siedem lat i odmienne spojrzenie na całe mnóstwo różnych spraw. (Myślę, że dokładnie to samo On mógłby powiedzieć na mój temat). 

Tak czy siak - to był pierwszy mężczyzna w moim życiu, przy którym czułam się całkiem swobodnie i nie musiałam niczego udawać. Mogłam pokazać mu się bez makijażu albo zapłakana ,  załamana i w totalnej rozsypce po kolejnych miażdżących wieściach od lekarza - a i tak zawsze byłam dla niego tą najpiękniejszą i kochaną bez względu na wszystko.  

(Niepłodność potrafi w związku niesamowicie namieszać - choć to już temat na osobny wpis, który z pewnością tu wkrótce popełnię...)

 Czy istnieje przepis na udane małżeństwo? 

Moim zdaniem nie -  bo ludzie to nie składniki, które można sobie dowolnie odmierzyć i zmieszać ze sobą w konkretnych, ściśle określonych proporcjach. Zawsze coś tam wykipi, okaże się totalnym zakalcem, odbije się potężną czkawką albo zagrozi gigantyczną niestrawnością ;)

 Jaki jest więc nasz sposób na to, żeby trwać przy sobie 

i nadążać za wszystkimi zmianami? 

Ten sposób - to zwyczajna rozmowa (w przypadku mężczyzn polegająca dość często dosłownie na "ciągnięciu za język" i otwieraniu malkontenta z uporem i anielską cierpliwością - tak, jak otwiera się zamkniętą na głucho konserwę tyrolską przy użyciu pilniczka do paznokci ;) ). 

To również poznawanie się ciągle na nowo. Odkrywanie wszystkich pokoi i zakamarków, o których wspomniał jeden z moich ulubionych autorów - i dbanie o nie dokładnie tak, jak dba się o wspólny dom, żeby nie popadł w ruinę.

foto Pixabay

Nasz dom czasami wymaga drobnych renowacji. Tu trzeba przykręcić jakiś zawias, tam odmalować ściany, tu wymieść pajęczyny i polakierować parkiet. Podlać roślinki, żeby  nie uschły.  Skosić trawnik - żeby wysokie, wybujałe chaszcze  nie zasłaniały  nam widoku na bardziej istotne rzeczy...Z pozoru drobiazgi - a jednak wszystkie one sprawiają, że w zadbanym i przytulnym otoczeniu mieszka się nam o wiele przyjemniej...

Dokładnie tak samo jest ze związkiem. Trzeba w nim "sprzątać" na bieżąco, zabiegać o niego i pielęgnować. Od czasu do czasu oczyścić atmosferę (konstruktywną) kłótnią - i nie pozwalać, żeby "zachaszczył się" wzajemnymi pretensjami i złymi emocjami. A raz na kilka lat zafundować mu gruntowny remont - wyjechać gdzieś wspólnie tylko we dwoje i przypomnieć sobie, jak takie szalone wypady wyglądały za czasów narzeczeństwa :)

***

 W każdym razie - to już siódma rocznica. 

Miedziana albo wełniana - jak kto woli.

Życzymy sobie nawzajem, żeby dobić szczęśliwie do wielu kolejnych.

 

Dla siebie i dla tego małego Skrzata, 

który codziennie mówi nam "Kocham Cię, Mamo" i "Kocham Cię, Tato" ...

 

Prezenty dla Niego - co kupić mężowi na rocznicę ślubu ?

Z Bąblowym Tatą znamy się już od ponad dwunastu lat. Sakramentalnym małżeństwem jesteśmy od siedmiu. Teoretycznie więc powinniśmy wiedzieć o sobie niemal wszystko , znać się jak łyse konie, być dla siebie nawzajem jak otwarta księga :) A tymczasem za każdym razem kiedy przychodzi do wyboru prezentów na rocznicę ślubu, mam ogromny dylemat, w głowie mętlik - i żaden pomysł nie wydaje mi się wystarczająco dobry...

Dlatego wczoraj spytałam Was na naszym Facebooku o preferencje prezentowe Waszych mężów i partnerów - a potem zasiadłam do komputera i stworzyłam poniższą listę. Mam nadzieję, że coś z niej przypadnie Wam do gustu :) 

Prezent nr 1 - 

Wspólne wyjście do restauracji.

Wyobrażam sobie, że takie małżeńskie wyjście z okazji rocznicy ślubu to będzie raczej romantyczna kolacja przy świecach - niż szybkie spotkanie pod budką z knyszą ;) Dlatego też warto zadbać nie tylko o odpowiedni klimat - ale również o stosowny strój, którego dopełnieniem będą eleganckie dodatki. I chociaż zdaję sobie sprawę , że nie wszyscy mężczyźni przepadają za garniturem - to już nasza w tym głowa, żeby przekonać ich do białej koszuli ze spinkami, muszki czy krawatu ;)

 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9

Prezent nr 2 -

Wyjazd tylko we dwoje.

Właśnie taki mamy w planach na przełomie lipca i sierpnia. Kilka dni sam na sam, podczas gdy Bąbel zostanie w domu pod troskliwą opieką dziadków. Myślę, że każdej parze takie oderwanie się od codziennej rutyny jest niesamowicie potrzebne - żeby naładować akumulatory, odreagować rodzicielskie stresy i wrócić do dziecka z zapasem zupełnie nowej energii. 

A ponieważ każdy nasz wyjazd ma dość ekstremalny, aktywny charakter - na pewno przyda się też porządna torba lub plecak, który M. będzie mógł zabierać ze sobą zarówno na piesze, jak i na rowerowe wycieczki.

 

 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 

Prezent nr 3 -

Akcesoria i gadżety samochodowe. 

Czasami śmiejemy się z mężem, że więcej czasu spędza ze swoim autem, niż z rodziną ;) Ciągle coś tam pucuje,  odkurza, dolewa jakichś tajemniczych płynów...Generalnie rzecz biorąc - uwielbia jazdę samochodem, a za kierownicą czuje się jak przysłowiowa ryba w wodzie. Nigdy nie zapomnę tego błysku w jego oczach, kiedy z okazji urodzin wykupiłam mu karnet na jego ulubioną... samochodową myjnię ;) Poza nowymi dywanikami czy pokrowcami na fotele - na pewno ucieszyłby się również z okularów przeciwsłonecznych , znacznie ułatwiających jazdę i zwiększających bezpieczeństwo na drodze.

  1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9

Prezent nr 4 -

Biżuteryjne wyznanie miłości.

Jednym z pierwszych prezentów w historii naszego związku było blaszane pudełko, wypełnione w całości zwiniętymi w harmonijkę karteczkami - i odpowiedziami na pytanie: "Za co Cię kocham?" Ja płakałam, pisząc - a On wzruszał się do łez, czytając ;) Żeby nie powielać po raz kolejny tego samego patentu - można też zamówić biżuterię , na której doświadczony grawer wyżłobi dowolny tekst, cytat czy konkretne przesłanie.

Tutaj świetnym wyborem będzie szeroka obrączka lub sygnet, oryginalna bransoletka, naszyjnik albo nieśmiertelnik.  I nie uważam wcale , by biżuteria była niemęska i dedykowana wyłącznie kobietom. Wręcz przeciwnie ! Bardzo podoba mi się, kiedy mężczyźni podkreślają przy jej pomocy swój indywidualny, niepowtarzalny styl.

1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9

 

Prezent nr 5 -

Czas, czas - i jeszcze raz czas ! 

Podobno "szczęśliwi czasu nie liczą". Gdyby faktycznie sprawdzało się to powiedzenie - mój Mąż byłby chyba najszczęśliwszym człowiekiem na świecie ;) Bo on zawsze ma na wszystko czas - nawet wtedy, kiedy jest już haniebnie spóźniony. Nawet wtedy, kiedy my z Bąblem stoimy już w pełni ubrani i gotowi do wyjścia przy drzwiach - a on nadal spaceruje po mieszkaniu w bokserkach, szuka brakującej skarpetki do pary albo samochodowych kluczyków ;) 

Dlatego też poza wspólnie spędzanym każdego dnia czasem - można podarować mu urządzenie, które ten czas odmierza. Do tej pory tłumaczył się zwykle brakiem porządnego zegarka, bo jego stary model pamięta chyba jeszcze wojnę secesyjną - więc może to właśnie jakiś czasomierz byłby dla niego najwłaściwszym prezentem, ucinającym definitywnie wszystkie spóźnienia i wymówki ? ;)

 

1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8

Prezent nr 6 -
Miej nas zawsze przy sobie :)

A najlepiej noś nasze zdjęcia w portfelu -
i zaglądaj do niego za każdym razem, kiedy za nami zatęsknisz :) 

   1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8

Wspólną kolację, podróż i spędzone razem chwile na pewno zorganizujecie bez problemu we własnym zakresie - bo tutaj jedynym ograniczeniem jest Wasza pomysłowość, inwencja twórcza i wyobraźnia.   Natomiast jeżeli zależy Wam również na tym, żeby ten wyjątkowy dzień uczcić jakimś rzeczowym, materialnym drobiazgiem - wszystkie powyższe i wiele innych znajdziecie na Trendhim.pl. Ja zajrzałam tam "tylko na chwilę" - a potem przepadłam na wiele długich godzin. 

W wiecznym oddaleniu - czy małżeństwo na odległość ma jakikolwiek sens?

Marta i Krzysiek są małżeństwem z 8-letnim stażem. Mają dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Ona nie pracuje zawodowo, zajmuje się dziećmi i domem (choć - jak wiadomo - to również ciężka i bardzo wymagająca praca). On wyjeżdża za granicę na trzy tygodnie, a potem wraca do kraju na tydzień - i to jest jedyny tydzień w miesiącu, który spędza fizycznie z żoną i dziećmi. (Nie w całości, ponieważ  nadrabia w tym czasie również zaległości towarzyskie, umawia się z kolegami na piwo, jeździ na mecze i grzebie przy swoim u k o c h a n y m motorze.)

Wyobrażacie sobie taki układ? 

Ja ABSOLUTNIE NIE !

Rozumiem, że czasami sytuacja finansowa zmusza nas do dokonywania tego typu wyborów. A czasami po prostu przyzwyczailiśmy się już do pewnego poziomu życia i bardzo trudno nam z niektórych rzeczy zrezygnować. Krzysiek pewnie nie znalazłby w Polsce równie dobrze płatnej pracy. Pewnie nie mogliby pozwolić sobie na nowy samochód prosto z salonu, na egzotyczne wakacje w modnych kurortach, na pobyty w horrendalnie drogim SPA kilka razy w roku. Sami często się do tego przyznawali w rozmowach z nami - i choć już kilkukrotnie planowali nieco zacisnąć pasa, ostatecznie niewiele im z tego wychodziło.

 

Od czasu do czasu spacerując z Bąblem spotykam Martę i jej chłopaków - w parku, na zakupach czy na placu zabaw. Nie planujemy tego i nigdy się nie umawiamy - po prostu zupełnie przypadkiem znajdujemy się w tym samym miejscu, o tej samej porze. Patrząc na nią i słuchając tego, co mówi - widzę osobę przygnębioną i nieszczęśliwą. Tak naprawdę to widzę samotną matkę, która męża ma tylko na papierze - a jedynym śladem po nim przez te trzy "zagraniczne" tygodnie jest obrączka na placu i SMS-y zapisane w pamięci telefonu. 

 

Zastanawiam się, co myślą o tym ich dzieci. Że tęsknią - to raczej pewne.  Mój tato też przez jakiś czas pracował w ten sposób, kiedy w domu się nie przelewało - i pamiętam, że zawsze towarzyszyła mi straszna tęsknota i zazdrość wobec koleżanek, które swoich tatusiów miały tuż obok, na wyciągnięcie ręki. 

Zastanawiam się też, czy wszystkie drogie zabawki, wypasione wczasy, niesamowite podróże, wizyty w Disneylandzie i innych wspaniałych miejscach są w stanie wynagrodzić dzieciom brak ojca w domu?  A te odnowy biologiczne, kiecki od projektantów, torebki kupowane za równowartość całej mojej dotychczasowej pensji - czy są w stanie wynagrodzić żonie brak męża, jego wsparcia, zaangażowania i pomocy w wychowywaniu dzieci?

Ja swojemu Małżowi postawiłam sprawę jasno. Maksymalnie trzy zagraniczne delegacje w ciągu miesiąca (krótkie, jedno- lub dwudniowe, takie na zasadzie "tam i z powrotem"). I nawet te trzy czasami bardzo mocno mi doskwierają - nie mam z kim pogadać, nie mam do kogo się przytulić, nie mam komu opowiedzieć o Bąblowych wyczynach, zebranych i zapamiętanych z całego dnia...

Moglibyśmy jeździć starym Fiatem, każde wakacje spędzać nad położonym 30 kilometrów od nas jeziorem, w ubrania zaopatrywać się wyłącznie w szmateksach (co, notabene, bardzo mi odpowiada) - ale na dziecko zdecydowaliśmy się WSPÓLNIE, RAZEM, WE DWOJE - i oczywiste dla nas jest, że WSPÓLNIE, RAZEM i WE DWOJE będziemy uczestniczyć w jego życiu i towarzyszyć mu we wszystkich najważniejszych momentach. (A nie że tatusia będzie Bąbel oglądał np. tylko przy okazji rodzinnych wideokonferencji na Skypie).

A co Wy sądzicie na ten temat?

Dopuszczacie możliwość takiego małżeństwa na odległość, 

czy też jest to dla Was zupełnie nie do pomyślenia? 

P.S. Oczywiście czasami bywa i tak, że niektórzy mieszkają ze sobą i spędzają wspólnie każdy dzień, a są bardziej od siebie oddaleni niż ci, których dzielą tysiące kilometrów...