Czy Święty Mikołaj istnieje? No jasne - może nim zostać każdy z nas! Akcja charytatywna "Mikołaj w koronie" dla dzieci z domów dziecka i rodzin zastępczych.

Nie bez powodu mawia się,że potrzeba jest matką wynalazku. Kiedy w 2020 roku pojawił się koronawirus, wszystkie związane z nim obostrzenia oraz ograniczenia kontaktów społecznych - automatycznie wymyślono też kilka cudownych inicjatyw, mających na celu walkę z pandemiczną izolacją, marazmem i osamotnieniem.

Jedną z takich charytatywnych akcji jest "Mikołaj w koronie" - czyli projekt wspierający dzieci z placówek opiekuńczych, rodzinnych domów dziecka i rodzin zastępczych. W obliczu pandemii ich sytuacja stała się szczególnie skomplikowana - nie tylko z powodu wydłużonych procedur adopcyjnych, ale również ze względu na utrudniony dostęp wolontariuszy i dotychczasowych darczyńców. Na szczęście znalazły się osoby, które postanowiły temu zaradzić - i to właśnie dzięki nim każdy z nas może zostać Świętym Mikołajem :) 

  

  Krótka instrukcja, jak przyłączyć się do akcji "Mikołaj w koronie":

1. Śledzimy fanpage Mikołaj w koronie - ale naprawdę uważnie, żeby nie przegapić kolejnych postów! Kilka razy dziennie pojawiają się tam adresy domów dziecka i rodzin zastępczych z imionami dzieci oraz ich marzeniami, które możemy spełnić.

2. Szukamy prezentu dla konkretnego wybranego przez nas dziecka. (Teoretycznie kwota przeznaczona na prezent nie powinna przekraczać 150 złotych, ale my zawsze dorzucamy jeszcze jakieś książki, zestawy gier planszowych albo puzzli do użytku wszystkich dzieci w placówce.)

3. Pakujemy prezent, dołączamy do niego świąteczną kartkę z życzeniami i dedykacją dla wybranego przez nas malucha/starszaka. Ja pokusiłam się nawet o list od Mikołaja, na którym ślady swoich kopytek zostawiły renifery. (Stary sprawdzony numer, który kiedyś wykorzystywałam w przypadku naszego Bąbla. Przepadał za tym patentem! ;))

4. Nadajemy paczkę na poczcie i cieszymy się, że możemy wywołać uśmiech na czyjejś buzi :)

My oczywiście też bierzemy udział w tegorocznej akcji - bo z wiadomych względów jest ona szczególnie bliska naszemu sercu! Doskonale zdajemy sobie sprawę, że to właśnie nasz Bąbel mógł być na miejscu tych wszystkich dzieci: wciąż oczekiwać na nową rodzinę albo chociaż na drobny gwiazdkowy upominek i ciepłe, wspierające słowa...

P.S. Jakby tego było mało - ekipa odpowiedzialna za inicjatywę działa nie tylko w tym wyjątkowym, przedświątecznym czasie.  Oprócz typowo mikołajkowych akcji gromadzi również książki i szkolne wyprawki dla dzieciaków oraz paczki dla samotnych mam.

To jak? Wy też zostaniecie Świętymi Mikołajami? :)

Jak to dobrze, Synku, że nie jesteś dziewczynką... #AniJednejWięcej !

Jest 21 września 2021 roku. Do Szpitala Powiatowego w Pszczynie trafia 30-letnia Izabela, będąca w 22. tygodniu ciąży. Przyczyną skierowania na oddział jest stwierdzone bezwodzie - czyli brak wód płodowych, prowadzący nieuchronnie do obumarcia płodu. W trakcie pobytu w szpitalu Izabela wymienia się SMS-ami ze swoją rodziną. 

"Dziecko waży 485 gram. Na razie dzięki ustawie antyaobrcyjnej muszę leżeć i nic nie mogą zrobić. Zaczekają, aż umrze lub coś się zacznie - a jeśli nie to extra, mogę spodziewać się sepsy. Musi albo przestać bić serce, albo się coś zacząć (...)Nie mogą nic zrobić, bo by było, że specjalnie (...)A mi się chyba stan zapalny robi (...)Oby nie dostać sepsy, bo wtedy stąd nie wyjdę (...)Moje życie zagrożone."

Z czasem stan zdrowia Izabeli drastycznie się pogarsza. Z relacji innej pacjentki wynika, że około godziny dwudziestej kobieta siedzi na łóżku po turecku i cała się trzęsie. Ma prawie 40 stopni gorączki, kilkukrotnie zgłasza personelowi medycznemu swoje złe samopoczucie i niepokojące zielone upławy - ale w odpowiedzi słyszy, że pewnie jest przeziębiona. Dostaje kroplówkę z lekiem przeciwgorączkowym, jednak po dwóch godzinach temperatura znów gwałtownie rośnie. W międzyczasie lekarz wykonuje jej wziernikowanie oraz stwierdza, że serce płodu nadal bije - i że trzeba po prostu czekać. 

W nocy Iza klęczy na szpitalnej podłodze i wymiotuje. Swoim znajomym z sali cały czas powtarza, że nie chce umierać - bo ma dla kogo żyć (w domu czekają na nią mąż oraz kilkuletnia córeczka). Boi się zasnąć, ponieważ może już nigdy więcej się nie obudzić. W końcu zostaje wywieziona z sali i to ostatni moment, kiedy relacjonujące koleżanki widzą ją żywą. Następnego dnia rano rodzina otrzymuje ze szpitala wiadomość o jej śmierci - do której przecież najprawdopodobniej by nie doszło, gdyby lekarze nie bali się w porę zareagować...

Opisane przez mnie wydarzenia zostały nagłośnione kilka dni temu przez rodzinę i przyjaciół Izy oraz ich pełnomocników. Od tamtej pory jej tragiczną historię poznał już chyba cały kraj, przez polskie ulice przetoczyła się fala mniejszych i większych protestów, a media społecznościowe opanował hashtag #AniJednejWięcej - odnoszący się do zaostrzonego prawa antyaborcyjnego.

Długo zastanawiałam się, czy wypowiadać się o tej sprawie na blogu - bo już niejednokrotnie miałam tu do czynienia z hejtem, wyzwiskami i pogróżkami, kiedy podejmowałam tematy ważne społecznie, związane z aktualną sytuacją panującą w Polsce. Ale wiecie co? Jakoś nie potrafię milczeć i przejść nad tym do porządku dziennego - zwłaszcza, że takie rzeczy dzieją się w samym centrum Europy, w XXI wieku i w (teoretycznie) cywilizowanym kraju...Abstrahując od mojego światopoglądu i sympatii politycznych, które zapewne spora część z Was zdążyła już w jakimś stopniu poznać - chciałam napisać tylko jedno:

 JAK TO DOBRZE, SYNKU, ŻE NIE JESTEŚ DZIEWCZYNKĄ...

Jak to dobrze, że nigdy nie zajdziesz w ciążę i nie doświadczysz podobnej sytuacji.

Jak to dobrze, że nigdy nie będziesz leżał samotnie na szpitalnej sali z pełną świadomością, że rozwijające się w Tobie dziecko właśnie zabija Cię od środka - a lekarze przyjmują postawę wyczekującą i nie robią absolutnie niczego, by ratować Twoje życie.

Jak to dobrze, że nigdy bezpośrednio nie dotkną Cię projekty zrodzone w chorych głowach religijnych fanatyków - którzy kobietę traktują wyłącznie jak inkubator, a jej śmierć potrafią skomentować cynicznie słowami: "to jest biologia (...) niestety wciąż czasem przy porodach kobiety umierają."

A jednocześnie JAK TO ŹLE, że być może kiedyś w przyszłości będziesz miał żonę lub córkę, które w obowiązującym porządku prawnym zostaną narażone właśnie na takie ryzyko.

A jednocześnie JAK TO ŹLE, że w naszej propagandowej "mlekiem i miodem płynącej" Polsce zwyczajnie strach zachodzić w ciążę i rodzić dzieci - i żadne "plusy" obiecywane przez rządzących tego nie zmienią.

A jednocześnie JAK TO ŹLE, że mamy tutaj galopujący radykalny katotalibanizm, który wprawdzie nie podrzyna kobietom głów na samym środku ulicy - ale za to morduje je po cichu i w białych rękawiczkach, na sterylnych szpitalnych salach...

I jeszcze kilka zdań do tych wszystkich "obrończyń życia", które przeważnie zlatują się pod takimi postami niczym sępy krążące nad padliną, by bronić swoich racji:

TO MOGŁA BYĆ RÓWNIE DOBRZE KAŻDA Z WAS

- albo Wasza córka, siostra, mama, przyjaciółka. Czy wtedy również skwitowałybyście jej śmierć obojętnym wzruszeniem ramion, prychnięciem "no cóż, biologia" albo stwierdzeniem "widocznie Bóg tak chciał" ? Czyjego życia bronicie - i jakim kosztem? Zostawiam Was z tymi pytaniami - same sobie na nie odpowiedzcie...

 _____________________________

 reportaż o Izabeli: TUTAJ i TUTAJ 

Asertywność - trudna sztuka mówienia "NIE" i stawiania granic w trosce o samą siebie.

Kiedy zostałam zaproszona do udziału w Kampanii Społecznej "Równoważę" - w pierwszej chwili pomyślałam sobie,że chyba nie jestem do końca odpowiednią osobą,by brać udział w takiej akcji. ("Znam przecież całe mnóstwo kobiet, które balansują swoimi pasjami,zdrowiem, macierzyństwem, życiem prywatnym i zawodowym ze zdecydowanie większym wdziękiem i gracją,niż robię to ja...")

Mimo wszystko, ostatecznie postanowiłam napisać Wam o jednej rzeczy,która bardzo pomogła mi w dbaniu o siebie,swój psychiczny komfort i osobistą przestrzeń. Ta rzecz to ASERTYWNOŚĆ - słowo od pewnego czasu bardzo modne i często przywoływane,a jednak w praktyce nie tak łatwo się nim kierować bez pewnych wyrzutów sumienia czy obwiniania samego siebie o niewystarczające zaangażowanie w cudze sprawy...

foto: pixabay.com/petig

Ale po kolei...Zacznijmy od tego,czym jest ASERTYWNOŚĆ. 

ASERTYWNOŚĆ w psychologii oznacza "umiejętność wyrażania swoich myśli,uczuć i poglądów z zachowaniem własnych granic i przy poszanowaniu granic innych ludzi". Asertywność to także umiejętność odmawiania i mówienia <NIE> w sytuacjach,kiedy faktycznie nie zgadzamy się z czyjąś opinią lub nie chcemy zrobić czegoś,do czego jesteśmy w danym momencie namawiani czy zachęcani. Jednocześnie jest to też sztuka mówienia <TAK> w pewnych sytuacjach - a zatem zdolność dokonywania wyboru,który w danym momencie wydaje się nam najbardziej optymalny i dla nas odpowiedni.

Ogólnie można powiedzieć, że asertywność to postawa jak najbardziej pożądana - nie idąca ani w kierunku nadmiernej uległości, ani w stronę agresywnej obrony swojego stanowiska za wszelką cenę. Bazując na własnych doświadczeniach nazwałabym ją czymś w rodzaju zdrowego egoizmu i dążenia do wewnętrznej równowagi - lecz mimo wszystko bardzo często i przez wielu ludzi nadal postrzegana jest jako zachowanie mało życzliwe,aroganckie i niechętne do niesienia pomocy...

foto:pixabay.com/danigeza

 Droga do ASERTYWNOŚCI bywa długa,kręta i wyboista.

Podam Wam tutaj kilka przykładów sytuacji,kiedy od asertywności dzieliły mnie jeszcze całe lata świetlne. Byłam niemal na każde zewnętrzne wezwanie. W szkole niejednokrotnie pisałam wypracowania za swoich kolegów czy koleżanki - nawet kiedy mocno kolidowało to z moimi własnymi planami i zabierało mi sporą część wolnego czasu,który mogłam przeznaczyć na dziesiątki przyjemniejszych rzeczy. Bywało,że brałam na siebie cały ciężar przygotowywania grupowych projektów - podczas gdy niektórzy członkowie mojego zespołu srogo imprezowali i cieszyli się,że zdołali znaleźć kogoś, kto odwalał za nich najgorszą, czarną robotę. W pracy też bardzo często wykonywałam dodatkowe zadania,które tak naprawdę nie należały do zakresu moich obowiązków - bo nie chciałam popaść w konflikt z szefostwem i nie umiałam stanowczo postawić swoich granic. 

W efekcie momentami czułam się kompletnie wyczerpana fizycznie i psychicznie, totalnie pozbawiona sił. Wszystko,co początkowo uważałam za swoją pasję i powołanie, co dawało mi mnóstwo satysfakcji oraz potężny zastrzyk energii - z czasem zamieniało się po prostu w przykrą konieczność,realizowaną automatycznie i bez większego entuzjazmu. Pokłosie tych wcześniejszych sytuacji i negatywnych doświadczeń jest takie,że do tej pory wolę pracować sama i działać na własny rachunek,a wszelkie kontakty służbowe ograniczać tylko do niezbędnego minimum... 

foto:pixabay.com/petig

 Czy ASERTYWNOŚCI można się nauczyć?
 Czy da się być asertywnym bez wyrzutów sumienia?

Myślę,że tak - choć w moim przypadku był to naprawdę długotrwały proces i w sumie wydaje mi się,że do tej pory nie został jeszcze finalnie zakończony. Z całą pewnością w porównaniu do stanu sprzed kilku czy kilkunastu lat mam w sobie zdecydowanie więcej asertywności i odwagi,by ją manifestować - lecz mimo wszystko muszę nad tym stale pracować,żeby nie wpaść znowu w dawne,szkodliwe schematy.  

Oczywiście istnieją najróżniejsze techniki i treningi asertywności, lecz w moim odczuciu większość z nich sprowadza się po prostu do otwartego komunikowania swoich potrzeb, opinii i emocji. Mówiąc kolokwialnie,czasami naprawdę lepiej powiedzieć komuś "prosto z mostu" i bez przedłużania,że coś się nam nie podoba albo nie chcemy wziąć w czymś udziału - niż ubierać wszystko w piękne słówka i wydumane metafory, z których ostatecznie nic nie wynika. Na początku prawdopodobnie będzie nam trudno przestawić się na taki odmowny tryb i pełną bezpośredniość - jednak czasami jest to jedyne słuszne rozwiązanie, by zachować własną przestrzeń,nie pozwolić sobą manipulować ani się wykorzystywać.

***

ASERTYWNOŚĆ w pigułce 

• Masz prawo samodzielnie ustalać swoje cele i system wartości. 
  
•  Masz prawo do swojego zdania i jego wyrażania.
• Masz prawo nie zgadzać się z opinią innych.
• Masz prawo zastanawiać się,wahać i zmieniać poglądy.
• Masz prawo nie tłumaczyć się ze swoich decyzji.
  
• Masz prawo odpowiadać "NIE" na czyjeś prośby.
• Masz prawo nie brać odpowiedzialności za problemy innych ludzi. 
• Masz prawo popełniać błędy i potrzebować pomocy. 
• Masz prawo protestować przeciwko niesprawiedliwemu traktowaniu.
• Masz prawo ograniczyć lub zerwać kontakt z kimś,kto próbuje Cię wykorzystywać.
  

 Jednocześnie pamiętaj,że inni ludzie mają dokładnie takie same prawa - 
ale dzięki odpowiedniej komunikacji wcale nie musicie trwać w konflikcie,
a Wasze dążenia nie muszą ze sobą kolidować. 

***

 

Wpis powstał w ramach Kampanii Społecznej #RÓWNOWAŻĘ, której pomysłodawczynią i organizatorką jest Kamila - autorka bloga Uważniej.pl. Celem kampanii jest promowanie i szerzenie świadomości w zakresie higieny umysłu i profilaktyki zdrowia psychicznego. Kampania trwa przez cały październik, ogłoszony przez Kamilę miesiącem dbania o higienę psychiczną.

"Niezła d***a!" - TO NIE KOMPLEMENT ! Kobiety kontra catcalling i wolf whistling.

"Niezły tyłek!" i "Fajne cycki!" - TO NIE KOMPLEMENT.
"Ale z Ciebie gorąca suczka!" - TO NIE KOMPLEMENT.
"Puknąłbym!" i "Brałbym!" - TO NIE KOMPLEMENT.
Prostackie gwizdy i obsceniczne gesty - TO TEŻ NIE KOMPLEMENT !

A jeżeli kiedyś, drogi Kolego, nabierzesz ochoty, by właśnie takie "komplementy" prawić...Lub jeżeli czytając ten tekst pomyślisz sobie, że "tym głupim feministkom to już się chyba całkiem we łbach poprzewracało"...

...to zastanów się przez chwilę i zdobądź na odrobinę refleksji. Czy osobiście chciałbyś, żeby jakiś typ na ulicy "komplementował" w ten sposób Twoją matkę, siostrę albo nastoletnią córkę ? A może wolałbyś sam usłyszeć tego typu "komplementy" - na przykład od jakiegoś napakowanego i wyższego od siebie o głowę "znajomego" z siłowni? 

foto : pixabay

Czym tak właściwie jest 

CATCALLING i WOLF WHISTLING ?

Oba te pojęcia można zaliczyć do znacznie obszerniejszego terminu street harassment - czyli wulgarnych i krępujących ulicznych zaczepek ze strony zupełnie obcych osób. Catcalling i wolf whistling to przeważnie gwizdy i przemoc słowna, komentarze o wyraźnym zabarwieniu seksualnym - a ofiarami tego typu zachowań najczęściej padają kobiety, a nawet kilku- i kilkunastoletnie dziewczynki.

foto: toniekomplement.pl

Powiem Wam tak, uliczni catcallers...Mężczyzna dojrzały, pewny siebie i znający swoją wartość nigdy nie zagai w ten sposób rozmowy z kobietą. Mężczyzna na poziomie nigdy nie rozpocznie znajomości od prostackiego ujadania niczym napalony kojot - bo on w przeciwieństwie do Was potrafi się zachować i doskonale wie, w jaki sposób zainteresować sobą kobietę oraz okazać jej swoją aprobatę. 

Bo wiecie - tak to się w sumie zachowują tylko przegrywy. PRZE-GRY-WY - dobrze czytacie! Może w Waszym życiu coś "nie pykło", może macie za sobą jakieś nieudane relacje albo traumy związane z kobietami - a teraz postanowiliście, że to sobie "odbijecie" i poweźmiecie na nich pewnego rodzaju żałosną vendettę...A może wydaje się Wam, że faktycznie "tak trzeba" - i że jest to dla nas miłe, dowartościowujące, że przyjemnie łechce nasze ego i wprawia nas w stan euforycznego uniesienia? Otóż, JESTEŚCIE W BŁĘDZIE - bo rzeczony catcalling wywołuje w kobietach głównie :

1. Niesmak, odrazę i zażenowanie - ponieważ właśnie taki jest: niesmaczny, odrażający i żenujący.

2. Poczucie totalnego uprzedmiotowienia - bo żadna kobieta idąc ulicą nie daje Wam automatycznie prawa i przyzwolenia do głośnego, natarczywego oceniania jej ciała, figury i innych elementów powierzchowności ani do traktowania jej w kategoriach obiektu seksualnego!

3. Lęk i zaburzone poczucie bezpieczeństwa - bo nigdy nie wiadomo, co takiemu obcemu, natrętnemu catcallerowi wpadnie jeszcze do głowy. Być może za chwilę zechce przejść od słów do czynów - w końcu niejedno pobicie i niejeden gwałt dokonany na kobiecie zaczął się właśnie od tego typu niewybrednych żartów i werbalnych zaczepek.

4. Poczucie winy (choć absolutnie nie powinno tak być!) - bo padając ofiarami catcallingu niejednokrotnie nadal mamy tendencję do samobiczowania się i zastanawiania, czy przypadkiem nie wyglądamy zbyt wyzywająco, nie założyłyśmy za krótkiej sukienki, nie odsłoniłyśmy za dużo ciała itd., itp. Takie społecznie wdrukowane brzemię odpowiedzialności - bo przecież żyjemy na świecie, na którym w XXI wieku nadal wybiela się oprawców i agresorów, a piętnuje i odsądza od wszelkiej czci ich ofiary... (kliknijcie w link i poczytajcie - to nie jedyny taki przypadek...)

foto : pixabay

STOP ! Pozwólcie, że wytłumaczę Wam różnicę 

pomiędzy komplementem a NIE-komplementem.

Komplementem jest, kiedy sympatyczny pan w autobusie zwraca się bezpośrednio do mnie i mówi : "Ma pani piękny uśmiech - od razu aż miło zaczynać dzień w takim towarzystwie." 

  

Komplementem NIE JEST, kiedy inny pan na ulicy puszcza do mnie oko, lubieżnie oblizuje usta i zagaja: "Cześć lala, może pójdziemy do mnie ? Nawet sobie nie wyobrażasz, co miałbym ochotę z tobą zrobić." 

Komplementem jest, kiedy w klubie chłopak podchodzi do dziewczyny ze słowami: "Świetnie tańczysz. Gdybyś była tutaj ze mną, na pewno nie zostawiłbym cię samej na parkiecie." 

Komplementem NIE JEST, kiedy inny chłopak w tańcu zaczyna bez pardonu ocierać się o nią jak niedźwiedź o drzewo i uskutecznia jakiś pijacki bełkot o tym, że "chętnie sprawdziłby, jaka jest tam na dole". 

Czaicie różnicę pomiędzy opisanymi przeze mnie sytuacjami - czy nadal nie ? 

foto : toniekomplement.pl

A teraz jeszcze najgłupsze rzeczy, 

jakie słyszałam na temat catcallignu - również z ust...innych kobiet.

 Że to przesada, objaw skrajnego przewrażliwienia i zbiorowej kobiecej histerii. 

 Że takie zjawisko w sumie w ogóle nie istnieje - i jest wymysłem skrajnych "feminazistek".  

Że w gruncie rzeczy kobietom się takie seksistowskie zaczepki podobają - 

a burzą się przeciwko nim tylko te niezbyt urodziwe, których "nikt nie chce molestować" (sic!)

Moje Drogie! Jeżeli nawet Wam nigdy się taka sytuacja nie zdarzyła...Jeżeli nigdy na ulicy żaden nachalny typ za Wami nie gwizdał, nie szczekał, nie wydzierał się na cały głos o Waszej "wąskiej szparce" i nie wykonywał w Waszym kierunku żadnych dwuznacznych ruchów - to naprawdę nie znaczy, że zjawisko catcallingu nie istnieje! (według statystyk spotyka się z nim 8 na 10 ankietowanych). 

Być może po prostu miałyście w życiu tyle szczęścia, że nie trafiłyście na tego typu ulicznych amantów, obleśnych staruchów, wylansowanych cynicznych cwaniaków i podchmielonych "boskich Alvarów"...Tylko Wam pozazdrościć! - ale nie przyłączajcie się do nich, nie działajcie na szkodę innych kobiet i nie mówcie im, że mają reagować na tego typu zaczepki promiennym uśmiechem i czołobitną postawą wdzięczności za to, iż ktoś właśnie w taki sposób "wyraził im swoje uznanie".

No chyba, że naprawdę lubicie być tak traktowane - i że dodaje Wam to 100 punktów do pewności siebie oraz do przekonania o własnej zajebistości.  Wtedy z kolei nic, tylko współczuć - bo takim typom przeważnie wcale nie chodzi o sprawienie Wam przyjemności i faktyczne skomplementowanie, tylko raczej o Wasze upokorzenie, popisanie się przed kumplami i sprowadzenie Was do roli apetycznego kawałka mięsa, które "szarpaliby jak Reksio szynkę"...(Zdajecie sobie z tego sprawę, prawda?)

***

Zmierzając do brzegu, tutaj znajdziecie oficjalną stronę kampanii

 >>> "TO NIE KOMPLEMENT" ,

której inicjatorkami są trzy licealistki z Warszawy.

 Świetnie, że ktoś wreszcie nagłaśnia ten temat na szerszą skalę ! 

Moim zdaniem istnieje ogromna potrzeba mówienia o takich zjawiskach - 

o czym świadczy chociażby to, co wyczynia się w komentarzach na ich fanpage'u. 

A jakie są Wasze spostrzeżenia ?

Również spotykacie się z catcallingiem ?

Jak czujecie się w takich sytuacjach - i jak na nie reagujecie ? 

ADA, to WYPADA ! Czy naprawdę chcesz być jak idealne ciasto na pizzę ?!

Droga Ado,

Ile razy słyszałaś, że czegoś Ci "NIE WYPADA" - tylko dlatego, że jesteś dziewczynką / kobietą ?

Ile razy ktoś powiedział Ci, że Twoi bracia i koledzy mogą rozrabiać, brudzić się, łazić po drzewach i taplać się w kałużach - a Ty powinnaś być grzeczna i łagodna, świecić czystością oraz dobrym przykładem ?

Ile razy w domu czy w szkole bałaś się otwarcie wyrazić swoją opinię lub wejść z kimś w polemikę - bo to co w przypadku chłopców uważano za normalną dyskusję i wymianę zdań, w przypadku dziewczynek było już krnąbrnością, "pyskowaniem" i brakiem posłuszeństwa ?

Ile razy spotkałaś się ze stwierdzeniem, że "chłopcom się więcej wybacza" - a dziewczynka powinna już przez sam fakt swojej przynależności płciowej być rozsądna, przezorna, odpowiedzialna, nie wpadać na głupie pomysły i nie pakować się w tarapaty?

I nie - wcale nie chodzi mi o to, by zniechęcić Cię do całego rodzaju męskiego ! Musisz wiedzieć, że chłopcy również często borykają się z różnymi stereotypami na swój temat - na przykład według niektórych "nie wolno im płakać, okazywać emocji, lubić zabawy lalkami czy cukierkowego różu..."

Ale jednak ten wpis dotyczy przede wszystkim Ciebie oraz wielu innych dziewczynek i kobiet takich, jak Ty - więc pozwól, że przejdę dalej...

Droga Ado,

Ile razy w swoim życiu zostałaś oceniona po pozorach ?

Ile razy przypięto Ci łatkę "głupiej blondynki" albo "puszczalskiej" - kierując się wyłącznie Twoim kolorem włosów, makijażem, długością sukienki czy głębokością dekoltu ?

Ile razy odniosłaś wrażenie, że nauczyciel ocenił Cię na podstawie tego, jakie dżinsy założyłaś - a nie na podstawie tego, co wiesz, czego się nauczyłaś i jak skrupulatnie przygotowałaś się do szkolnych zajęć?

Ile razy powiedziano o Tobie, że jesteś za gruba / za chuda / za wysoka / za niska ? Albo że masz zbyt dużo piegów / zbyt krzywe zęby / za blade nogi / zbyt małe piersi / zbyt dużą pupę - jakby Twój wygląd był jedyną rzeczą, która Cię określa ? 

Ile razy zostałaś zaszufladkowana i zdefiniowana w tego typu krzywdzący sposób - bo inni ludzie nie zadali sobie nawet minimalnego trudu, by poznać Cię bliżej i dowiedzieć się o Tobie czegoś więcej niż to, co dostrzegalne tylko na pierwszy rzut oka?

Droga Ado,

Jak często próbowano wmawiać Ci, że Twój kierunek studiów, ulubiony sport, konkretne zainteresowania albo wymarzona praca nie są dla Ciebie odpowiednie - lub są zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn ?

Jak często sugerowano Ci, że nie jesteś wystarczająco kompetentna i że nigdy nie osiągniesz życiowego sukcesu (cokolwiek przez ten sukces rozumiesz - bo przecież jego definicje mogą być dla każdego człowieka zupełnie różne!) ?

Jak często dawano Ci odczuć, że Twoje pasje są śmieszne, bezsensowne i niepotrzebne - a marzenia to tylko naiwne, infantylne mrzonki ?

Jak często odbierano Ci wiarę w siebie, umniejszano Twoją wartość - i robiono wszystko, żebyś zaczęła postrzegać siebie przez pryzmat jakichś przestarzałych, skostniałych, średniowiecznych stereotypów ?

Droga Ado,

Żyjemy w XXI wieku ! (choć może jeszcze nie do końca dociera to do ludzi, których horyzonty myślowe są tak wąskie, jak pasek w stringach...)

WYPADA CI WSZYSTKO, na co tylko masz ochotę - oczywiście o ile nie krzywdzi to innych i nie uderza w ich osobistą godność.

WYPADA CI popełniać błędy, robić głupstwa i mieć głęboko gdzieś wszystkie sztucznie napompowane i wykreowane, chodzące "ideały".

WYPADA CI rozwijać swoje zainteresowania, dbać o siebie i własne potrzeby, wyrażać głośno swoje zdanie, aprobatę i niezadowolenie. 

WYPADA CI mówić "NIE !"- kiedy coś Ci się nie podoba, narusza Twoją osobistą przestrzeń, rani Twoje uczucia lub sprawia, że nie czujesz się komfortowo.

WYPADA CI wyglądać tak, jak chcesz - i robić to, co kochasz !

WYPADA CI traktować siebie oraz swoje marzenia priorytetowo ! - bo inni ludzie pojawiają się i znikają, przychodzą i odchodzą, a samej sobie będziesz przecież towarzyszyła aż do końca życia !

Droga Ado,

Ja też dopiero po dłuższym czasie zrozumiałam, że nie jestem tu po to, by spełniać oczekiwania otoczenia.

Dlatego zastanów się, proszę : Czy chcesz być jak idealnie wyrobione ciasto na pizzę? Taka jak setki innych placków, przygotowywanych według tej samej, cudzej receptury - a potem wkładanych do odpowiedniej lśniącej, nierdzewnej formy i przycinanych równiutko przy brzegach, żeby nic nie wystawało ?

Czy może wolisz być nawet jak jakiś nierówny, pokiereszowany zakalec - ale za to drugiej takiej pizzy jak Ty nie znajdzie się w żadnej restauracji i w żadnej karcie dań na całym świecie? ;) Jesteś przecież wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju - więc odważ się być sobą i czuć się ze sobą dobrze! :)

Możesz przejść przez swoje życie jak po sznurku, który rozłożyli dla Ciebie inni ludzie. Możesz robić to, czego od Ciebie oczekują - i starać się uszczęśliwić wszystkich poza samą sobą. Tak jest w pewnym sensie łatwiej i wygodniej, bo to nie Ty przecierasz szlaki - ale czy na pewno Cię to satysfakcjonuje ?

Z całego serca doradzam Ci, żebyś jednak się zbuntowała, odważyła i wyszła ze swojej "szufladki". Nawet jeśli wybierzesz drogę trudniejszą, bardziej krętą i wyboistą - będzie to TWOJA droga, TWOJE doświadczenia, TWOJE wzloty i TWOJE upadki. TWOJE -  a nie tych wszystkich malkontentów, którzy albo w Ciebie nie wierzą, albo wręcz źle Ci życzą !

   

Droga Ado,

Na zakończenie pamiętaj, proszę :

Twoje miejsce nie jest tam, gdzie ktoś Ci je wyznaczył - 
tylko tam, gdzie sama pragniesz być. 

___________________________________

zdjęcia : pixabay

Wpis powstał w ramach kampanii społecznej Ada, to WYPADA ! - zainicjowanej przez Anię z bloga Popaprana oraz zainspirowanej książką Sylwii Stano i Zofii Karaszewskiej pod tym samym tytułem. 

Czy Twoje dziecko ogląda pornografię ? Sprawdź ! - aż ponad 60% polskich dzieci to robi !

O rany, moje dziecko interesuje się seksem!

Spokojnie, to naturalne. W życiu niemal każdego młodego człowieka przychodzi taki moment, kiedy zaczyna intensywnie interesować się swoją cielesnością, nagością, a co za tym idzie, również seksem. Wspaniale jest, jeżeli może porozmawiać na takie tematy z własnymi rodzicami,zupełnie bez skrępowania, zażenowania i poczucia winy. Rozmowa z dzieckiem to zawsze najlepszy sposób na załatwienie trudnych spraw. Mądry dialog pomaga budować wzajemne zaufanie i stabilną więź. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że w wielu polskich domach temat seksu nadal jest tematem tabu, a "wstydliwe słowo na literę S" wypowiada się wyłącznie szeptem - nie ma nic dziwnego w fakcie, że młodzież poszukuje odpowiedzi na nurtujące ją pytania w wielu innych (nie zawsze właściwych) źródłach.  

Zakazany owoc kusi najbardziej   

Tak jest już od lat. O ile dawniej trzeba było poprosić w kiosku o pornograficzną gazetkę albo udać się do wypożyczalni po kasetę VHS z półki oznaczonej jako "18+", o tyle teraz - w dobie Internetu - dostęp do pornografii jest powszechny i banalnie łatwy, a kontakt z nią mają coraz to młodsi użytkownicy.

Z badań przeprowadzonych w Polsce w ciągu ostatnich lat przez Instytut Badań Zintegrowanych oraz Fundację Dajemy Dzieciom Siłę wynika między innymi, że:

• aż 62% chłopców i 21% dziewcząt w wieku 14-16 lat ma kontakt z pornografią ;
• prawie 1/5 nastolatków ogląda materiały pornograficzne regularnie, co najmniej raz w tygodniu;
• 8% ankietowanych ma z nią styczność praktycznie  codziennie;
• ponad połowa dzieci po raz pierwszy zetknęła się z pornografią przed ukończeniem 12. roku życia; 
• najczęściej kontakt z treściami pornograficznymi ma miejsce za pośrednictwem telefonu komórkowego (79%);
• 80% dzieci nie ma na swoich urządzeniach programów kontroli rodzicielskiej; 
• w domach 46% badanych nie obowiązują jakiekolwiek zasady korzystania z komputera-i tylko z co drugim nastolatkiem rodzice rozmawiają o tym, jakie strony internetowe odwiedza. 

_____________________________

(źródło badań i grafik : TUTAJ ) 

Problem nie zniknie dlatego, że nie będziemy go widzieć ! 

Jednocześnie badania EU Kids Online udowadniają, że ogromna rzesza rodziców w 25 krajach Unii Europejskiej nie zdaje sobie sprawy z faktu, iż ich dzieci mogą mieć styczność z pornografią. Aż 81% z nich twierdzi, że ich dzieci nie zetknęły się z pornografią i seksem w środkach masowego przekazu - co nawet bez przeprowadzonych analiz i zdroworozsądkowo wydaje się bardzo mało prawdopodobne,ponieważ tego typu treści,każdego dnia,wręcz krzyczą do nas z billboardów, telewizji czy kolorowych czasopism (wcale niekoniecznie oznaczonych, jako "pornograficzne"). 

W czym więc problem? W faktycznym braku rodzicielskiej świadomości i kontroli,a może raczej w sytuacjach, kiedy bagatelizujemy niewygodne dla nas sygnały, zamiatamy je pod dywan i próbujemy udawać, że wcale nie istnieją ? 

 Zagrożenia płynące z pornografii.

Wpływ pornografii na dziecięcą psychikę.

Powyższe spoty promują kampanię społeczną portalu oPornografii.pl, zainicjowaną przez Stowarzyszenie Twoja Sprawa.  Ma ona na celu przede wszystkim uświadomienie rodzicom ogromnej skali problemu oraz uwrażliwienie ich na potrzebę rozmowy z dzieckiem i wzmożoną kontrolę w obliczu zagrożeń, które płyną z pornografii dla dziecięcej psychiki. Jako najczęstsze i najbardziej powszechne skutki kontaktu dziecka z treściami pornograficznymi wymienia się:

• negatywne postrzeganie kobiet, ich uprzedmiotowienie i instrumentalizację;
• dysfunkcje seksualne i negatywny wpływ na odczuwanie satysfakcji seksualnej w późniejszym, dorosłym życiu,co często prowadzi do kryzysu i rozpadu związków dotkniętych problemem pornografii;
• zaburzony obraz samego siebie i własnej cielesności w konfrontacji z aktorami występującymi w produkcjach pornograficznych;
• przejmowanie postaw promowanych przez filmy pornograficzne,ukierunkowanych wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb fizycznych;
• problemy emocjonalne i trudności w oddzieleniu filmowej fikcji od prawdziwego życia;
• trudności w nawiązaniu uczuciowej więzi z życiowym partnerem; 
• efekt eskalacji,a więc poszukiwanie coraz bardziej drastycznych,obscenicznych i brutalnych treści pornograficznych i coraz bardziej ekstremalnych form;
• uzależnienie od pornografii,powodujące w mózgu zmiany zbliżone do tych wywołanych zażywaniem twardych narkotyków. 

 ____________________________

(źródło : TUTAJ )

Jak widać problem jest powszechny, poważny i wymaga konkretnych, szeroko zakrojonych działań. Dlatego na stronie internetowej kampanii oPornografii.pl znajdziecie nie tylko,przytoczone przeze mnie we wpisie,dane statystyczne i opracowania naukowe,ale również:

• cenne wskazówki, w jaki sposób rozmawiać z dzieckiem o seksie;
• sugestie,jak reagować, kiedy dziecko ogląda pornografię;
• informacje o aspektach prawnych zwalczania przestępczości związanej z pornografią; 
• porady co zrobić, by dziecko nie padło ofiarą sekstingu - czyli wysyłania swoich intymnych zdjęć, które mogą potem zostać wykorzystane i opublikowane w Sieci;
• wiadomości na temat dostępnych form terapii dla osób uzależnionych od pornografii;
• relacje z konferencji i panelów eksperckich poświęconych tematyce pornografii wśród młodzieży;
• informacje o rozwiązaniach systemowych i innych działaniach podejmowanych w ramach polityk poszczególnych państw; 
• listę narzędzi kontroli rodzicielskiej, które mogą uchronić dziecko przed zgubnym wpływem pornografii.     

Zainteresowanych tematem odsyłam też na dedykowany profil facebookowy kampanii -

oraz stronę jej Organizatora. 

#DBAMboKOCHAM - Jak dbać o związek w konfrontacji i walce z niepłodnością ?

 Jak niepłodność wpływa na związek i relacje ?

Chyba żadnej z par, która borykała się (lub też nadal boryka) z niepłodnością - nie trzeba przekonywać, że jest to ogromne obciążenie finansowe, fizyczne, a przede wszystkim psychiczne.  W dłuższej perspektywie czasowej niemal na pewno doprowadzi ono do jakichś zawirowań, fermentów i zgrzytów w naszym związku oraz w relacjach z partnerem. 

Niby przyrzekamy sobie tę "miłość, wierność i uczciwość małżeńską". Niby ma ta nasza przysięga obowiązywać "w zdrowiu i w chorobie" oraz "dopóki śmierć nas nie rozłączy" - ale jak wiadomo w praktyce bywa z tym naprawdę różnie, a problemy z zajściem w ciążę i niemożność poczęcia dziecka są dla wielu par przysłowiowym...gwoździem do trumny.
 

pixabay.com

  Jeszcze nie mamy dziecka -

a już zawładnęło ono całym naszym życiem...
 

Świat osoby niepłodnej wygląda zazwyczaj "nieco" inaczej, niż w przypadku osoby w pełni zdrowej. Jest to świat postrzegany z perspektywy ginekologicznego fotela albo szpitalnego łóżka. Jest to świat widziany przez pryzmat kolejnych badań , wyników, leków i zabiegów. Jest to świat, w którym dominuje ogromne poczucie niesprawiedliwości i obezwładniająca niemoc. To świat, który po prostu boli - i w którym nasz niedoskonały organizm co rusz nas zawodzi i staje się naszym wrogiem. I my w tym świecie niepłodności również mamy poczucie, że zawiedliśmy siebie i partnera - choć nie powinno tak być, bo przecież nie ma w tym naszej winy...

Zawsze powtarzałam, że dla osoby niepłodnej przeciętna wizyta lekarska nie trwa jak zawsze około 15 czy 20 minut. W naszej głowie ona trwa w gruncie rzeczy nieprzerwanie - ponieważ wciąż o niej myślimy, zastanawiamy się, analizujemy, poszukujemy co rusz to nowych informacji. Tak naprawdę nawet długo po wyjściu z gabinetu - nadal jesteśmy w nim mentalnie i uporczywie staramy się "oszacować" swoje szanse na powodzenie w kolejnym cyklu...

Kiedy starania przeradzają się w obsesję

Wydaje mi się, że ten graniczny moment bardzo trudno uchwycić. Najprawdopodobniej musiałby wypowiedzieć się tutaj wykwalifikowany psycholog - ale dla mnie jest to chyba punkt, gdy ludzie kompletnie odcinają się od reszty świata i "zafiksowują" wyłącznie na jednym problemie, całkowicie podporządkowując mu życie...   

Może nawet nie zdajecie sobie z tego sprawy - ale coraz bardziej jesteście niewolnikami niepłodności. To ona dyktuje Wam warunki, wyznacza rytm każdego dnia i każe podejmować takie, a nie inne decyzje. Wasze życie staje się jałowe, monotematyczne i zorientowane jednokierunkowo. Stopniowo zrywacie kontakty ze znajomymi - ponieważ każde ich pytanie zadaje ból, a widok ciężarnej koleżanki czy sąsiadki pchającej dziecięcy wózek tnie Wasze emocje na kawałki niczym ostry nóż.

Jedyną oazą na Waszej pustyni okazuje się wizja upragnionej ciąży, na zmianę przybliżająca się do Was lub oddalająca - zależnie od rezultatów kolejnych medycznych  konsultacji. A kiedy znów dostrzegacie na ciążowym teście zaledwie jedną, cieniutką kreskę - po raz kolejny dociera do Was, że Wasza oaza może być tylko mirażem, złudą i zgubną fatamorganą...Zapętlacie się coraz bardziej. 

pixabay.com

  

"Zostawi mnie, bo jestem niepłodna..."

Nawet jeśli nasz związek ma bardzo solidne podstawy - jest oparty na miłości, wzajemnym zaufaniu, szacunku i innych  trwałych, konkretnych fundamentach - to po kilku latach bezskutecznych starań prędzej czy później pojawia się w głowie osoby niepłodnej myśl: "A co będzie, jeśli on/ona zostawi mnie dla kogoś innego - bardziej płodnego, nie mającego tego typu problemów?" 

Często dochodzi wręcz do sytuacji, w której sam(a) oznajmiasz swojemu partnerowi: "Odejdź ode mnie, dopóki jeszcze masz czas i szansę ułożyć swoje życie na nowo. Znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwy - kto da Ci dziecko, spełni Twoje marzenie o rodzicielstwie, z kim nie będziesz musiał wciąż walczyć i przegrywać".

Takie myśli pojawiają się mimowolnie - nawet jeśli druga osoba nigdy w żaden sposób nie okazała nam i nie dała odczuć, że ma do nas jakikolwiek żal czy pretensje...Nawet jeśli w gruncie rzeczy wiemy, że ktoś kocha nas bez względu na wszystko - i że nasze zdolności rozrodcze nie mają tu nic do rzeczy...

 
 Niepłodność to problem dwojga ludzi !

Może dotyczyć ona w większym stopniu kobiety lub mężczyzny - ale ostatecznie jest to problem Was obojga. Dobrze byłoby zatem, gdybyście przeszli przez to wszystko wspólnie, ręka w rękę - zamiast odwracać się do siebie plecami i zamykać jeszcze bardziej we własnej, hermetycznej skorupie.  

pixabay.com

 

Jak dbać o związek w obliczu niepłodności ?

Nie czyńcie z dziecka jedynego celu i sensu swojego życia.  Wiem, że łatwo powiedzieć - ale to pierwsza rzecz, jaka przychodzi mi do głowy - i najważniejsza nauka, jaką wynieśliśmy (już na późniejszym etapie) z warsztatów w ośrodku adopcyjnym.  

Przypomnijcie sobie też o innych marzeniach, które zawsze chcieliście zrealizować - i dzięki którym uda Wam się do siebie znowu zbliżyć. Nie pozwólcie, żeby ta wieczna pogoń za drugą kreską całkowicie zniszczyła Wasz związek - bo czasami kiedy wreszcie pojawia się dziecko, to między partnerami nie ma już czego ratować... 

Spróbujcie nie traktować się instrumentalnie.  Pomyślcie o momencie, kiedy się w sobie zakochaliście - i kiedy jeszcze najprawdopodobniej wcale nie planowaliście potomstwa. Co w sobie lubiliście ? Dlaczego uwielbialiście przebywać w swoim towarzystwie? Czy nadal jesteście w stanie postrzegać swojego partnera w kategoriach innych niż - przepraszam, będzie brutalnie - "dawca nasienia" ? 

Chodźcie na randki i pamiętajcie o drobnych gestach. Pocałunek, przytulenie, śniadanie do łóżka. Ciepły koc i gorąca herbata, kiedy druga osoba wraca przemarznięta z pracy. Kwiaty zupełnie bez okazji. Śmieszny liścik zostawiony na lodówce przed wyjściem z domu. Niby tak niewiele - a tak dużo może między Wami odmienić. Inwestujcie zatem także w swój związek - a nie tylko w potencjalne rodzicielstwo. 

Rozmawiajcie i przepracowujcie swoje emocje - a jeśli czasami rozmowa nie pomoże to płaczcie, krzyczcie i rzucajcie talerzami (byle niezbyt często). Chodzi o to, żeby uzewnętrzniać swoje uczucia i nie tłamsić ich w sobie - bo w końcu i tak eksplodują ze zdwojoną siłą albo (co gorsza) zupełnie zniszczą Was od środka.   

Bądźcie ze sobą - a nie tylko obok siebie. Zwracajcie uwagę na stan psychiczny drugiej osoby - i pomagajcie sobie nawzajem przetrwać to, co najtrudniejsze. Nie naciskajcie, nie wywierajcie presji - poczekajcie cierpliwie, aż kolejne decyzje w pełni w Was dojrzeją.  

Jeśli nie radzicie sobie we własnym zakresie - zwróćcie się po pomoc do profesjonalisty.  Aktualnie jest już naprawdę spore grono terapeutów i psychologów, wyspecjalizowanych w problemie niepłodności. Nie wahajcie się zapukać do ich drzwi - bo może to właśnie oni pomogą Wam dostrzec coś, czego sami od wielu lat nie jesteście w stanie zobaczyć ?  

Pamiętajcie, że niepłodność Was nie definiuje. Nie czyni z Was ludzi mniej wartościowych czy wybrakowanych, gorszego męża ani gorszej żony - a sens swojemu życiu możecie nadać na tysiąc różnych sposobów. Wasze szczęście to nie jest coś, co przychodzi do Was z zewnątrz - to w sobie musicie je odnaleźć !

 

Podziękujcie sobie nawzajem. Za to, że jesteście. Za to, że trwacie. Jeśli nie zniszczył Was wróg tak potężny i podstępny jak niepłodność - to przecież znaczy, że macie u swojego boku właśnie TEGO, odpowiedniego człowieka ! 

DBAJCIE - bo przecież KOCHACIE. 

 _________________________________

Tekst powstał w ramach kampanii #DBAMboKOCHAM,  zainicjowanej przez Dagmarę z bloga Socjopatka.pl oraz Magdalenę z Savethemagicmoments. 

Do kampanii zaproszono blogerów parentingowych i lifestylowych - a także blogujących terapeutów, coachów, psychologów i małżeństwa multikulturowe. Wszystko po to, by ukazać Czytelnikom najróżniejsze perspektywy i spojrzenia na związek i partnerstwo. Miłość ma przecież wiele różnych twarzy i wymiarów - ale niezależnie od kontekstu, zawsze trzeba o nią dbać i troskliwie ją pielęgnować.