Jeżeli choć raz czekałaś na wyniki takich badań - to wiesz, dlaczego piszę ten post...

Część z Was nie zna mnie zbyt dobrze i zbyt długo - a może nawet dopiero przy okazji tego dzisiejszego wpisu znalazła się tutaj po raz pierwszy. Tylko nieliczni wiedzą, jak wyglądała cała nasza historia, starania o dziecko oraz moje perypetie zdrowotne. Tylko nieliczni pamiętają ten post sprzed trzech lat na moim poprzednim blogu, w którym napisałam:

 "Dziewczyny, nie jest wesoło. 

Właśnie odebrałam wyniki, mam podwyższone markery nowotworowe 

i za tydzień kładę się do szpitala na operację"... 

To był koszmarny, naprawdę KOSZMARNY tydzień. Najchętniej przespałabym go w całości tak samo, jak niedźwiedź przesypia zimę w swojej jaskini - a potem obudziła się już po zabiegu i usłyszała od lekarza: "Wszystko w porządku. Pani guz nie był złośliwy. Wycięliśmy go razem z całą resztą i już niczego nie musi się Pani obawiać". 

A tymczasem, musiałam robić dobrą minę do złej gry - chodzić do pracy, uśmiechać się do klientów i udawać, że żadna kartka z przekroczonymi normami CA-125 i CEA nie leży na mojej nocnej szafce i nie przypomina mi bezlitośnie każdego wieczoru o tym, co nieuniknione...

zdjęcie: Internet

Oddział chirurgii onkologicznej to inny świat.  

Już na sam widok tych dwóch wyrazów nad drzwiami 

człowiek dostaje dreszczy i oblewa go zimny pot. 

"Co ja tutaj w ogóle robię, do diabła? Mam dopiero 28 lat i lada dzień pewnie zadzwoni do mnie TEN telefon z ośrodka adopcyjnego...I co ja im wtedy powiem? Bardzo mi przykro? Nie możemy przyjąć do siebie dziecka? Właśnie dowiedzieliśmy się, że mam raka?"

"Powinnam teraz biegać po sklepach, szukać wózka i łóżeczka ze szczebelkami, kompletować wyprawkę, krążyć pomiędzy regałami pełnymi mikroskopijnych ubranek...A tymczasem - jadę szpitalnym korytarzem w zielonym czepku na głowie, fartuchu i papierowych kapciach - na salę, na której za chwilę pokroją mnie, a po trzech godzinach z powrotem zaszyją"...

Serio - to było najgorsze uczucie 

i najbardziej histeryczna gonitwa myśli w całym moim życiu...

 ___________________________

 TEN telefon z ośrodka zadzwonił do mnie dwa dni po operacji. 

Wypisałam się ze szpitala na własne żądanie - i praktycznie prosto z oddziału 

pojechaliśmy do domu dziecka, na pierwsze spotkanie z naszym synkiem. 

Na szczęście w moim przypadku alarm okazał się fałszywy -

i wyniki badań histopatologicznych wykluczyły złośliwość nowotworu.

Ale ile jest każdego roku osób, które usłyszą w gabinecie lekarskim 

tę najgorszą, najbardziej tragiczną diagnozę?

zdjęcie: Internet

Dlatego właśnie piszę ten post. 

 

Jeżeli nadal nie wiecie i wahacie się, na jaki cel przeznaczyć 1% swojego podatku - odsyłam Was na stronę Fundacji Onkologicznej Alivia . Jest to organizacja, która prowadzi cały szereg działań na rzecz osób dotkniętych chorobą nowotworową. Dla swoich podopiecznych zainicjowała między innymi Program Skarbonka, w ramach którego wsparcie finansowe otrzymało już prawie 500 osób. Oprócz tego stworzyła też bazę wiedzy o raku oraz ogólnopolski RAPORT - z którego niestety wynika, że większość polskich pacjentów onkologicznych nie jest leczona zgodnie z ogólnie przyjętymi światowymi standardami i stanem współczesnej wiedzy medycznej.

Koniecznie wypełnijcie też TEST O RAKU. Ja muszę przyznać, że pomimo moich wcześniejszych doświadczeń zaznaczyłam w nim całkiem sporo nieprawidłowych odpowiedzi - a te właściwe niejednokrotnie wprawiły mnie w zdumienie, niedowierzanie i zupełnie zszokowały. 

Fundacja Alivia ma na swoim koncie również kampanie społeczne
"Wojna z rakiem" oraz "Weź raka na cel", 

 których flagowe filmiki możecie obejrzeć poniżej. 

 Życzę Wam wszystkim dużo zdrowia - 

i obyście nigdy nie musieli żadnej takiej nierównej walki stoczyć...

Miłość na śmierć i życie...

Dzisiaj będzie post o miłości. 

Ale nie o tej miłości euforycznej, walentynkowej - która przychodzi z bukietem pachnących kwiatów i pudełkiem czekoladek pod pachą. Nie o tej, która w okolicach 14 lutego spogląda na nas z każdej sklepowej wystawy oczami uroczego pluszowego misia i kusi czerwienią wyciętych z papieru serc. Nie o tej beztroskiej, młodzieńczej, która ma "motyle w brzuchu" i jeszcze nie zna prawdziwego życia - tylko o tej dojrzałej i trudnej, której na drugie imię "walka". 

Walka o zdrowie i życie ukochanego człowieka.

Walka o przyszłość dwójki dorastających córek i małego synka, 

który nie chce wychowywać się bez taty. 

Walka o prawo do terapii, która daje naprawdę obiecujące rezultaty - 

ale znacznie przekracza możliwości finansowe.

Walka, którą od wielu miesięcy toczy Asia - żona, mama, zaprzyjaźniona blogerka, 

na pewno wielu Wam znana ze swojej strony Czasem tak jest...

zdjęcie: blog Asi

Co bym zrobiła na jej miejscu, gdyby to mój mąż albo synek zmagał się z chorobą? Gdybym miała świadomość, że to mogą być te ostatnie Walentynki razem, jeżeli nie uda się zgromadzić odpowiednich funduszy na leczenie?

Myślę, że również pukałabym do wszystkich możliwych drzwi - nawet tych, które ktoś z całych sił i z wielkim impetem zatrzaskiwałby mi przed nosem. Myślę, że schowałabym swoją dumę do kieszeni i prosiłabym o pomoc każdego, kto mógłby mi tej pomocy udzielić. Myślę, że założyłabym gruby pancerz, żeby uchronił mnie przed ludzką drwiną i znieczulicą...

Ale myślę też, że nie umiałabym być aż tak silna i dzielna, jak Asia. Że nie potrafiłabym dodatkowo wspierać jeszcze innych chorych, dodawać im otuchy i nadziei. A ona właśnie taka jest - niezłomna, nadal uśmiechnięta i niosąca pomoc, pomimo wszystkich przeciwności losu i kłód rzucanych jej pod nogi.

<<< FILMIK >>>

Co można zrobić, żeby wesprzeć Asię i Irka w ich walce?

Najszybciej i najprościej - można zasilić choć symboliczną kwotą ich konto na Zrzutka.pl albo przekazać 1% podatku. Można wspomnieć o nich w swoich mediach społecznościowych - i po raz kolejny udowodnić, że Internet i blogosfera mają wielką moc !

Ale można też dołączyć do grupy na Facebooku, na której praktycznie codziennie pojawiają się nowe licytacje. Wystawiane są tam nie tylko piękne przedmioty hand made, świetne książki, kosmetyki i biżuteria. Zdarzają się również profesjonalne sesje zdjęciowe, karnety na zabiegi SPA czy restauracyjne i hotelowe vouchery. Mówiąc krótko - możecie pomóc, a przy okazji podarować sobie jakiś ładny gadżet albo chwilę relaksu i przyjemności. 

Wiem, że takich apeli jest całe mnóstwo.

Czasami wydaje się nam, że nasza pojedyncza wpłata niczego nie zmieni -
i że sami nie będziemy w stanie naprawić całego tego niesprawiedliwego świata.

Ale ja wierzę i wiem, że pomagających jest znacznie więcej -
a każda taka pojedyncza wpłata może zbliżyć Irka do celu i ocalić mu życie... 

zdjęcie: blog Asi

 

Z okazji Walentynek życzę Wam wszystkim mnóstwo miłości ,
która nigdy nie będzie musiała stać się walką...