A co, jeśli będzie ZA PÓŹNO ?

Nie odwiedziłam go w tamte święta. Był straszny mróz, zawierucha, chodniki wyślizgane do granic możliwości - wyglądały jak miejskie lodowisko. Wolałam zostać w domu, napić się gorącej herbaty, zakopać pod kocem po samą szyję. Pomyślałam sobie: "przecież za rok też będzie Boże Narodzenie - i na pewno jeszcze niejedno takie spotkanie przed nami".

Dwa dni później mój brat już nie żył - 

zginął na miejscu, w tragicznym wypadku samochodowym...

Kiedy mijałem ją ostatnio na ulicy - odwróciłem wzrok i udawałem, że wcale nie zauważam. Chciałem wyglądać jak cholernie zaaferowany, urobiony po łokcie pracownik korporacji, który niesamowicie spieszy się na ważną rozmowę i nie ma czasu na kurtuazyjne pogawędki z przyjaciółką ze szkolnych lat. Obiecywałem sobie, że napiszę do niej któregoś dnia na Facebooku.

W zeszłym miesiącu dowiedziałem się od naszego wspólnego znajomego, 

że mąż-alkoholik zakatował ją na śmierć.

Nie powiedziałam mu, że go kocham, kiedy wyjeżdżał w delegację. Byłam na niego wściekła - i zawiedziona, że znowu sprawy służbowe pokrzyżowały nasze weekendowe plany. Warknęłam tylko "jedź już!" - i na pożegnanie z całej siły zatrzasnęłam mu drzwi wejściowe przed nosem.

Okazało się, że to był jego ostatni wyjazd. 

Bomba na lotnisku wybuchła o 7:30 - 

krzyżując nasz najważniejszy plan na wspólne, długie i szczęśliwe życie.

Jak wiele jest takich historii? Jak często - już po fakcie - wyrzucamy sobie, że nie zdążyliśmy? Jak często żałujemy, że zamiast być przy kimś dla nas istotnym - zajmowaliśmy się własnymi sprawami, pierdołami i poszukiwaniem coraz to bardziej finezyjnych wymówek?Jak bardzo musimy dostać po dupie i jak wiele stracić - żeby wreszcie zacząć doceniać to, co mamy (lub może raczej to, co MIELIŚMY?)

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..." Większość z nas pozwoli tym słowom wybrzmieć, zaduma się nad nimi przez chwilę i pokiwa głową w zamyśleniu - a potem szybko strzepnie z siebie myśli o śmierci i przemijaniu tak samo, jak strzepuje się pyłek z rękawa jesiennego płaszcza.  Większość z nas po prostu powróci do swoich zajęć, utartych schematów, rytualnej gonitwy i wyścigu szczurów - nie analizując zbyt dogłębnie, ile tak naprawdę jest tych "aktów miłości" w naszym codziennym życiu...

Tak sobie czasem myślę, że sami dla siebie tworzymy więzienia. Zamykamy się we własnych mikroświatach i nie dopuszczamy do siebie nikogo z zewnątrz. Jesteśmy jak pakowana hermetycznie żywność - szczelnie zamknięci, skutecznie odizolowani, nieprzepuszczalni i świetnie zaimpregnowani na własne oraz cudze uczucia.

Dopiero kiedy telefon milczy...Kiedy na przedpokoju stoją te znajome buty, których już nikt nigdy nie założy...Kiedy zapach ukochanej osoby staramy się uchwycić bezskutecznie, tuląc się w środku nocy do jej opuszczonych ubrań wiszących w szafie - to wtedy nasze maski opadają, a emocje stają się autentyczne i nieudawane...

Gdyby życie łączyło nas wszystkich i poruszało tak bardzo, jak robi to śmierć - to może wreszcie nauczylibyśmy się kochać ważnych dla nas ludzi gorąco, co tchu i na bieżąco - bez odkładania czegokolwiek "na później", by nie okazało się ZBYT PÓŹNO...

Miłość na śmierć i życie...

Dzisiaj będzie post o miłości. 

Ale nie o tej miłości euforycznej, walentynkowej - która przychodzi z bukietem pachnących kwiatów i pudełkiem czekoladek pod pachą. Nie o tej, która w okolicach 14 lutego spogląda na nas z każdej sklepowej wystawy oczami uroczego pluszowego misia i kusi czerwienią wyciętych z papieru serc. Nie o tej beztroskiej, młodzieńczej, która ma "motyle w brzuchu" i jeszcze nie zna prawdziwego życia - tylko o tej dojrzałej i trudnej, której na drugie imię "walka". 

Walka o zdrowie i życie ukochanego człowieka.

Walka o przyszłość dwójki dorastających córek i małego synka, 

który nie chce wychowywać się bez taty. 

Walka o prawo do terapii, która daje naprawdę obiecujące rezultaty - 

ale znacznie przekracza możliwości finansowe.

Walka, którą od wielu miesięcy toczy Asia - żona, mama, zaprzyjaźniona blogerka, 

na pewno wielu Wam znana ze swojej strony Czasem tak jest...

zdjęcie: blog Asi

Co bym zrobiła na jej miejscu, gdyby to mój mąż albo synek zmagał się z chorobą? Gdybym miała świadomość, że to mogą być te ostatnie Walentynki razem, jeżeli nie uda się zgromadzić odpowiednich funduszy na leczenie?

Myślę, że również pukałabym do wszystkich możliwych drzwi - nawet tych, które ktoś z całych sił i z wielkim impetem zatrzaskiwałby mi przed nosem. Myślę, że schowałabym swoją dumę do kieszeni i prosiłabym o pomoc każdego, kto mógłby mi tej pomocy udzielić. Myślę, że założyłabym gruby pancerz, żeby uchronił mnie przed ludzką drwiną i znieczulicą...

Ale myślę też, że nie umiałabym być aż tak silna i dzielna, jak Asia. Że nie potrafiłabym dodatkowo wspierać jeszcze innych chorych, dodawać im otuchy i nadziei. A ona właśnie taka jest - niezłomna, nadal uśmiechnięta i niosąca pomoc, pomimo wszystkich przeciwności losu i kłód rzucanych jej pod nogi.

<<< FILMIK >>>

Co można zrobić, żeby wesprzeć Asię i Irka w ich walce?

Najszybciej i najprościej - można zasilić choć symboliczną kwotą ich konto na Zrzutka.pl albo przekazać 1% podatku. Można wspomnieć o nich w swoich mediach społecznościowych - i po raz kolejny udowodnić, że Internet i blogosfera mają wielką moc !

Ale można też dołączyć do grupy na Facebooku, na której praktycznie codziennie pojawiają się nowe licytacje. Wystawiane są tam nie tylko piękne przedmioty hand made, świetne książki, kosmetyki i biżuteria. Zdarzają się również profesjonalne sesje zdjęciowe, karnety na zabiegi SPA czy restauracyjne i hotelowe vouchery. Mówiąc krótko - możecie pomóc, a przy okazji podarować sobie jakiś ładny gadżet albo chwilę relaksu i przyjemności. 

Wiem, że takich apeli jest całe mnóstwo.

Czasami wydaje się nam, że nasza pojedyncza wpłata niczego nie zmieni -
i że sami nie będziemy w stanie naprawić całego tego niesprawiedliwego świata.

Ale ja wierzę i wiem, że pomagających jest znacznie więcej -
a każda taka pojedyncza wpłata może zbliżyć Irka do celu i ocalić mu życie... 

zdjęcie: blog Asi

 

Z okazji Walentynek życzę Wam wszystkim mnóstwo miłości ,
która nigdy nie będzie musiała stać się walką...