"Rodzina Treflików. Czekamy na mamę" - czytanie wrażeniowe, czyli o pochłanianiu książek wszystkimi zmysłami :)

Znacie sympatyczną rodzinę Treflików - bohaterów serialu, emitowanego w TVP ABC? 

Mówiąc całkiem szczerze, bardzo rzadko oglądamy telewizję i do tej pory zupełnie nie mieliśmy z tymi postaciami do czynienia. Jednak w momencie, kiedy nakładem Wydawnictwa Znak Emotikon pojawiła się pierwsza książka z ich przygodami - oparta na idei czytania wrażeniowego - stwierdziłam, że warto zgłębić temat i dowiedzieć się czegoś więcej o głównych założeniach tej koncepcji. 

"Rodzina Treflików. Czekamy na mamę" to opowieść o małej Treflince,  która bardzo tęskni za przebywającą poza domem mamą. Nic jej nie cieszy, ma "supełek w brzuchu", a dzień bez mamy upływa jej bardzo powoli, pomimo licznych prób jego konstruktywnego wypełnienia.  Dziewczynka jest wprawdzie otoczona wieloma bliskimi osobami - ale towarzystwo  młodszego brata, cioci, wujka i udomowionego pająka nie jest w stanie zrekompensować jej chwilowego braku matczynej troski. 

Dopiero po pewnym czasie Treflinka postanawia przygotować się na powrót mamy i sprawić jej miłą niespodziankę w postaci własnoręcznie namalowanej laurki oraz samodzielnie upieczonego ciasta. Co z tego ostatecznie wyniknie - oczywiście nie zdradzę, żeby nie psuć Wam dobrej zabawy podczas lektury ;) Chciałabym natomiast przybliżyć Wam podstawowe zasady czytania wrażeniowego, które totalnie mnie do siebie przekonało i urzekło od pierwszej aż do ostatniej strony :) 

Czym jest czytanie wrażeniowe - 

czyli o chłonięciu książki wszystkimi zmysłami :) 

Koncepcja czytania wrażeniowego została opracowana i wcielona w życie przez Małgorzatę Swędrowską - praktykującą pedagożkę, animatorkę, wykładowczynię akademicką, a prywatnie mamę czwórki dzieci.

To bardzo atrakcyjna metoda zapoznawania dzieci z literaturą - polegająca na tym, że tekst czytanej książeczki przeplata się z różnymi zabawami, tańcem i innymi aktywnościami, które czynią czytanie jeszcze przyjemniejszą i bardziej zapadającą w pamięć przygodą :) W ramach czytania wrażeniowego dziecko może dopowiadać do tekstu określone brakujące słowa, wykonywać konkretne gesty, wyrażać swoje uczucia przy pomocy klaskania, tupania, mimiki i ruchu. Istotne jest, żeby książka wywołała w nim emocje i wrażenia, którymi potem może podzielić się z rodzicem czy opiekunem.

Dzięki czytaniu wrażeniowemu dziecko potrafi dłużej skupić się na tekście i staje się aktywnym uczestnikiem lektury - nawet w sytuacji, kiedy jeszcze nie zna literek i nie potrafi samodzielnie ich odczytać. Nawiązuje też bliższą relację zarówno z bohaterami książki, jak i z rodzicem czy innymi towarzyszami - dlatego też czytanie wrażeniowe sprawdzi się świetnie w przedszkolu i początkowych klasach szkoły podstawowej, by skutecznie zintegrować ze sobą kilkuosobową grupę.

Wskazówki dla rodzica -

jak radzić sobie z dziecięcą tęsknotą i innymi emocjami? 

Co bardzo istotne, Autorkami książeczki o przygodach Treflików są: psycholożka oraz trenerka popularnej metody Self-Reg. Obie Panie pasjonują się filozofią Rodzicielstwa Bliskości, Porozumienia bez Przemocy i Pozytywną Dyscypliną - dlatego możemy mieć pewność, że udzielone przez Nie porady stanowią odpowiedź na rzeczywiste potrzeby rozwojowe dzieci w danej kategorii wiekowej, kładą nacisk na zapewnianie bezpieczeństwa, budowanie więzi oraz wspieranie dziecka w jego emocjach poprzez ich pełną akceptację. 

Takie podejście jest mi bliskie od dawna, lecz po lekturze omawianej książeczki zaczęłam zgłębiać je jeszcze intensywniej i myślę,że nadal będę podążała właśnie w tym wychowawczym kierunku. Kto by pomyślał, że z tak niepozornej i niewielkiej objętościowo książeczki można wynieść aż tyle różnych nauk, sposobów na zainteresowanie dziecka literaturą oraz na rozpoznanie i rozszyfrowanie jego skrajnych emocji?! Sama jestem zdumiona tym odkryciem - więc z niecierpliwością czekam na kolejne części Treflikowego cyklu :)

"Rodzina Treflików. Czekamy na mamę"

Wydawnictwo Znak Emotikon

Wioleta Firaza, Aleksandra Czuń

stron:  32 / oprawa twarda

A co, jeśli będzie ZA PÓŹNO ?

Nie odwiedziłam go w tamte święta. Był straszny mróz, zawierucha, chodniki wyślizgane do granic możliwości - wyglądały jak miejskie lodowisko. Wolałam zostać w domu, napić się gorącej herbaty, zakopać pod kocem po samą szyję. Pomyślałam sobie: "przecież za rok też będzie Boże Narodzenie - i na pewno jeszcze niejedno takie spotkanie przed nami".

Dwa dni później mój brat już nie żył - 

zginął na miejscu, w tragicznym wypadku samochodowym...

Kiedy mijałem ją ostatnio na ulicy - odwróciłem wzrok i udawałem, że wcale nie zauważam. Chciałem wyglądać jak cholernie zaaferowany, urobiony po łokcie pracownik korporacji, który niesamowicie spieszy się na ważną rozmowę i nie ma czasu na kurtuazyjne pogawędki z przyjaciółką ze szkolnych lat. Obiecywałem sobie, że napiszę do niej któregoś dnia na Facebooku.

W zeszłym miesiącu dowiedziałem się od naszego wspólnego znajomego, 

że mąż-alkoholik zakatował ją na śmierć.

Nie powiedziałam mu, że go kocham, kiedy wyjeżdżał w delegację. Byłam na niego wściekła - i zawiedziona, że znowu sprawy służbowe pokrzyżowały nasze weekendowe plany. Warknęłam tylko "jedź już!" - i na pożegnanie z całej siły zatrzasnęłam mu drzwi wejściowe przed nosem.

Okazało się, że to był jego ostatni wyjazd. 

Bomba na lotnisku wybuchła o 7:30 - 

krzyżując nasz najważniejszy plan na wspólne, długie i szczęśliwe życie.

Jak wiele jest takich historii? Jak często - już po fakcie - wyrzucamy sobie, że nie zdążyliśmy? Jak często żałujemy, że zamiast być przy kimś dla nas istotnym - zajmowaliśmy się własnymi sprawami, pierdołami i poszukiwaniem coraz to bardziej finezyjnych wymówek?Jak bardzo musimy dostać po dupie i jak wiele stracić - żeby wreszcie zacząć doceniać to, co mamy (lub może raczej to, co MIELIŚMY?)

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..." Większość z nas pozwoli tym słowom wybrzmieć, zaduma się nad nimi przez chwilę i pokiwa głową w zamyśleniu - a potem szybko strzepnie z siebie myśli o śmierci i przemijaniu tak samo, jak strzepuje się pyłek z rękawa jesiennego płaszcza.  Większość z nas po prostu powróci do swoich zajęć, utartych schematów, rytualnej gonitwy i wyścigu szczurów - nie analizując zbyt dogłębnie, ile tak naprawdę jest tych "aktów miłości" w naszym codziennym życiu...

Tak sobie czasem myślę, że sami dla siebie tworzymy więzienia. Zamykamy się we własnych mikroświatach i nie dopuszczamy do siebie nikogo z zewnątrz. Jesteśmy jak pakowana hermetycznie żywność - szczelnie zamknięci, skutecznie odizolowani, nieprzepuszczalni i świetnie zaimpregnowani na własne oraz cudze uczucia.

Dopiero kiedy telefon milczy...Kiedy na przedpokoju stoją te znajome buty, których już nikt nigdy nie założy...Kiedy zapach ukochanej osoby staramy się uchwycić bezskutecznie, tuląc się w środku nocy do jej opuszczonych ubrań wiszących w szafie - to wtedy nasze maski opadają, a emocje stają się autentyczne i nieudawane...

Gdyby życie łączyło nas wszystkich i poruszało tak bardzo, jak robi to śmierć - to może wreszcie nauczylibyśmy się kochać ważnych dla nas ludzi gorąco, co tchu i na bieżąco - bez odkładania czegokolwiek "na później", by nie okazało się ZBYT PÓŹNO...