"Pan Patyk" - najnowsza książka autorki Gruffalo! Wzruszająca historia ze Świętym Mikołajem w tle.

Tytułowy Pan Patyk mieszka ze swoją rodziną - żoną oraz trzema małymi patyczkami - w dziupli potężnego starego drzewa. Pewnego dnia wybiera się do parku na poranny jogging i pech sprawia,że zostaje porwany przez aportującego psa. Na tym jego perypetie się oczywiście nie kończą - ponieważ w dalszej części tej fascynującej opowieści trafia z miejsca na miejsce i z rąk do rąk, coraz bardziej oddalając się od rodzinnego domu. Przeżywa liczne przygody na lądzie,w wodzie i w powietrzu - a znajdujący go ludzie wymyślają dla niego naprawdę przeróżne zastosowania. W międzyczasie mijają kolejne pory roku i nasz bohater zaczyna tracić nadzieję,że kiedykolwiek jeszcze powróci do swojej żony,dzieci oraz przytulnej i ciepłej dziupli...

Genialny duet Julia Donaldson i Axel Scheffler - znani do tej pory głównie ze światowego bestselleru "Gruffalo" oraz traktujących o tolerancji "Ćmonów i Smeśków" - w swojej kolejnej książce nadal utrzymują niezwykle wysoki literacki poziom! Ich znakiem rozpoznawczym są przede wszystkim charakterystyczne ilustracje,których raczej nie da się z nikim pomylić - a także wpadające w ucho,idealnie dobrane i niewymuszone rymy. To właśnie dzięki nim książeczkę czyta się tak przyjemnie i lekko - choć momentami opowiada ona o dość smutnych i wzruszających wydarzeniach.

Oczywiście nie można też pominąć niebagatelnej roli Joanny Wajs,która przetłumaczyła historię Pana Patyka dla polskich czytelników. Z całą pewnością nie miała łatwego zadania - a jednak udało jej się sprawić,że pełen humoru wierszowany tekst idealnie się "klei", jest łatwy do zapamiętania i niesamowicie obrazowy. Nasz synek już po kilku spotkaniach z książką znał na pamięć całe wersy i potrafił dopowiadać brakujące słowa - a i ja podejrzewam,że wkrótce będę mogła czytać niemal z zamkniętymi oczami ;)

Premiera "Pana Patyka" ma swoje miejsce właśnie w tym przedświątecznym czasie NIE BEZ POWODU! Na ostatnich stronach książki pojawia się bowiem pewien gość w czerwonym kubraku - a jego losy w kulminacyjnym momencie krzyżują się z losami naszego głównego bohatera. To oczywiście Święty Mikołaj,którego Pan Patyk ratuje z pewnych poważnych opresji. Czy zostanie za to w jakiś sposób nagrodzony,ocalony przed płonącym kominkiem i czy będzie mu dane powrócić do swojej rodowej dziupli? Pewnie już domyślacie się odpowiedzi - ale swoim dzieciom zdradźcie ją dopiero w trakcie wspólnej lektury! ;)

 

"Pan Patyk" to historia nieco zaskakująca i zwariowana,lecz jednocześnie niezwykle ciepła i niosąca w sobie spory ładunek emocji. Opowiada o wielkiej tęsknocie,doskwierającej samotności i strachu - ale również o tym,że czasami wokół nas dzieją się prawdziwe małe cuda. Czasami wydaje się nam,że jesteśmy już naprawdę na przegranej pozycji i że nigdy nie uda nam się znaleźć wyjścia z patowej sytuacji - a wtedy nagle dostajemy jakiś niespodziewany prezent od losu! Właśnie takich prezentów życzę Wam jak najwięcej - bo są zdecydowanie cenniejsze niż te materialne,znajdowane każdego roku pod choinką ❤️❤️❤️

 

 "Pan Patyk" 
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
tekst: Julia Donaldson
ilustracje: Axel Scheffler 

"Ćmony i Smeśki" - czyli Romeo i Julia w kosmosie. Piękna książeczka o tolerancji, akceptacji odmienności i miłości ponad podziałami.

Znacie na pewno historię wielkiej miłości Romea i Julii oraz zaciekłe spory, jakie toczyły między sobą rodziny Montekich i Kapuletich. Tamta opowieść rozwinęła się na wskroś tragicznie i niestety Szekspir nie przewidział dla niej szczęśliwego zakończenia. W "Ćmonach i Smeśkach" już tak drastycznie nie jest - choć w fabule ewidentnie daje się dostrzec kilka podobieństw, które od razu przywodzą na myśl losy dwójki kochanków z Werony.

Akcja książeczki autorstwa twórców kultowego "Gruffalo" rozgrywa się na jednej z odległych planet, zamieszkiwanej przez skłócone ze sobą kosmiczne plemiona. Ćmony to czerwone istoty, które noszą zabawne fryzury, sypiają w tradycyjnych łóżkach i popijają posiłki różowym mlekiem, natomiast ich ulubionym zajęciem jest taplanie się "w chlupiącym blejorku". Smeśki z kolei są zupełnie łyse, noce spędzają w wykopanych w ziemi dziurach, w ich menu znajdziecie głównie czarną herbatę oraz zieloną potrawkę - a do najczęstszych zabaw małych Smesiątek należy skakanie po "spadziurku".

Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, że oba plemiona różni i dzieli niemal wszystko. Próżno poszukiwać między nimi jakichkolwiek wspólnych cech czy zainteresowań. Wzajemną niechęć oraz antypatię podsycają dodatkowo seniorzy obu rodów - bardzo do siebie uprzedzeni i starający się za wszelką cenę nie dopuścić do tego, by pomiędzy Żanetką Ćmonką i Arturkiem Smeśkiem rozkwitły jakiekolwiek cieplejsze uczucia. 

Zakochani postanawiają jednak postąpić po swojemu - wbrew powszechnym uprzedzeniom, stereotypom i plemiennym konwenansom. Pewnej nocy planują ucieczkę, wsiadają razem do kosmicznej rakiety i zamierzają poszukać dla siebie zupełnie nowego miejsca zamieszkania, z dala od swoich zwaśnionych rodzin.

Całego dalszego przebiegu tej historii oczywiście Wam nie zdradzę - 

ale chciałabym nadmienić, że w moim odczuciu jest ona bardzo uniwersalna i wielowymiarowa. 

Z jednej strony ukazuje potęgę miłości i przyjaźni ponad wszelkimi podziałami. Tak naprawdę nieistotne jest, jak wyglądamy i z jakiego środowiska się wywodzimy - ponieważ zawsze znajdzie się coś, co może nas ze sobą połączyć i sprawić, że dobrze czujemy się w swoim towarzystwie. (W przypadku Arturka i Żanetki było to śpiewanie piosenek, opowiadanie sobie bajek oraz wspólne wspinaczki na drzewa zwane galaretowcami).

Z drugiej strony zwraca też uwagę na bezsensowne spory i kłótnie, których przy odrobinie dobrej woli można przecież uniknąć. Końcowa dedykacja "wszystkim dzieciom uchodźcom" ma tutaj szczególne znaczenie i sugeruje, że autorom chodziło również o konflikty zbrojne. W ich wyniku ogromne rzesze dzieci znajdują się nagle w zupełnie nieznanym sobie otoczeniu, gdzie jest im bardzo trudno nawiązać nowe relacje, zasymilować się oraz znaleźć kolegów,  którzy nie będą patrzyli na nich przez pryzmat ich pochodzenia.

Wspomnianym "uchodźcą" można być też na wiele innych sposobów. To smutne, ale dzieci niejednokrotnie są źle traktowane lub wykluczane z grupy rówieśniczej ze względu na swoją chorobę, niepełnosprawność czy jakiekolwiek inne cechy, które odbiegają od tak zwanej "ogólnie przyjętej normy"... :(

Reasumując, "Ćmony i Smeśki" to książka o bardzo aktualnej i ważnej tematyce -

ucząca otwartości, empatii oraz zrozumienia dla cudzej odmienności. 

Można odnieść ją do wielu różnych sytuacji, z którymi dziecko spotyka się na co dzień -

a i niektórym dorosłym zapewne przyda się taka lekcja pokory oraz tolerancji!

"Ćmony i Smeśki" 

Nasza Księgarnia

tekst: Julia Donaldson

ilustracje: Axel Scheffler 

stron: 32