Basia to chyba najbardziej znana i lubiana bohaterka książek Zofii Staneckiej, którą i my pokochaliśmy od pierwszej wspólnej lektury :) We wrześniu nakładem Wydawnictwa Egmont ukazały się dwa kolejne tomy przygód sympatycznej dziewczynki i jej rodziny - opisujące dość powszechne sytuacje, które mogą spotkać każdego małego Czytelnika w jego otoczeniu i codziennym życiu.
Basia dostaje piękny zegarek w prezencie od dziadka Henryka, jednak jej początkowa radość z podarunku zostaje bardzo szybko zmącona. Dziewczynka przypomina sobie, że jeszcze nie potrafi nazywać i rozpoznawać godzin na zegarowej tarczy. Jej wrodzona dociekliwość i ciekawość świata sprawiają, iż zaczyna zastanawiać się nad istotą czasu, jego upływem, a także różnicami pomiędzy przeszłością, przyszłością i teraźniejszością. W tych filozoficznych rozważaniach jak zwykle towarzyszą jej rodzice, którzy z ogromną dozą cierpliwości rozwiewają wszystkie dziecięce wątpliwości i odpowiadają nawet na najdziwniejsze, najbardziej zaskakujące pytania.
Z książeczki dowiadujemy się między innymi, gdzie mieszka czas, dlaczego nie da się go kupić i na czym tak naprawdę polega jego "zabijanie". Obserwując swoich rodziców i dziadków, Basia dostrzega także pewne zmiany, których nieubłaganie płynący czas potrafi dokonać. Dziadek Henryk tłumaczy jej, że wraz z upływem lat przybywa mu nie tylko zmarszczek na twarzy, lecz również życiowej mądrości, doświadczenia oraz pięknych wspomnień. Dziewczynka początkowo bardzo stanowczo się przeciwko temu buntuje - lecz potem zaczyna rozumieć, że czas z jednej strony coś ludziom odbiera, a z drugiej ma im też dużo do zaoferowania...
Jeśli chcecie dowiedzieć się, do jakich jeszcze wniosków i refleksji dochodzi mała bohaterka - nie traćcie czasu i sami sięgnijcie po lekturę, która może być naprawdę świetnym pretekstem, by rozpocząć z dzieckiem naukę odczytywania godzin oraz podjąć tematy związane ze starzeniem się i przemijaniem.
Tym razem centralną postacią książki jest Janek - starszy brat Basi, który również przeżywa swoje rozterki i młodzieńcze dylematy. Pewnego dnia jego nauczycielka sugeruje rodzicom, że chłopiec nie widzi zbyt dobrze i prawdopodobnie powinien nosić okulary. Jak łatwo się domyślić, nie jest to dla niego zbyt optymistyczna wiadomość - a dodatkowo czuje się nierozumiany przez pozostałych członków rodziny i pozostawiony zupełnie sam ze swoimi problemami.
Janek z jednej strony obawia się, jak zareagują na jego nowy wygląd koledzy - a z drugiej czuje na sobie nadmierną presję i odpowiedzialność, wynikającą z bycia najstarszym dzieckiem w rodzinie. Mama i tato często proszą go o opiekę nad małym Frankiem oraz doglądanie temperamentnej, nierozważnej Basi. W chłopcu narasta więc coraz większe poczucie niesprawiedliwości i pragnienie, by znowu cofnąć się do czasów własnego wczesnego dzieciństwa, kiedy to jemu poświęcano sto procent uwagi, otaczano największą troską i czułością.
Najbardziej istotne przesłanie książeczki kryje się w słowach wypowiadanych przez mamę podczas wieczornej rozmowy z Jankiem. "Nawet w najlepszej rodzinie zdarza się, że kogoś się nie zauważy lub coś przeoczy". Najważniejsze to potrafić rozmawiać o własnych lękach i emocjach, przyznać się do błędu oraz dołożyć wszelkich starań, by go naprawić i by żadna osoba nie czuła się pominięta czy pokrzywdzona. Taka umiejętność sprawia, że ostatecznie Janek nie zamieniłby swojej rodziny na żadną inną - ponieważ nawet pomimo jej wad i niedoskonałości jest dla niego po prostu najlepsza na świecie :)
