O tym, że zwierzątko do kochania nigdy nie powinno być prezentem - tylko w pełni przemyślaną i świadomą decyzją - wie chyba każdy względnie ogarnięty człowiek. Niestety, dzieci nie zawsze to rozumieją i czasami po początkowym etapie fascynacji szybko tracą zainteresowanie swoim pupilem. Na szczęście są książeczki, które uświadamiają im rozmiar odpowiedzialności, jaką niesie za sobą opieka nad nowym, czworonożnym członkiem rodziny - i właśnie do takich lektur zalicza się kolejna część przygód Dusi oraz Psinka-Świnka.
Kilkuletnia Dusia bardzo chciałaby mieć własne zwierzątko. Marzy jej się piesek, najlepiej rasy "blablador" ;) Rozmawia na ten temat w tatą, który opowiada jej o swoim przyjacielu z dzieciństwa - żółwiu Helmucie. Tymczasem, pod bramą przedszkola pojawia się pewien tajemniczy karton - a w nim urocza czarna psina, nazwana przez dzieci Bigosem. Pani Teresa uzmysławia przedszkolakom, że niektórzy ludzie pozbywają się w ten sposób swoich niechcianych zwierząt. Postanawia osobiście zająć się szczeniaczkiem i przygarnąć go pod swój dach, a przy okazji zapewnić mu kompleksową opiekę weterynaryjną ze strony swojego brata.
Jak w każdej części cyklu, Psinek-Świnek - pluszowa maskotka Dusi - również przeżywa swoje fascynujące przygody w czerwonym przedszkolnym czajniku. Tym razem okazuje się, że Osioł Patentowany także odnalazł swoje zwierzątko do kochania - jednak uparta dżdżownica Blabladoressa ma bardzo trudny charakter i niejednokrotnie doprowadza swojego opiekuna naprzemiennie do płaczu oraz szewskiej pasji ;) To kolejny dowód i argument dla dzieci, że życie z ukochanym zwierzakiem nie zawsze jest usłane różami i tak sielskie, jakbyśmy tego chcieli - jednak obecność takiej małej istoty w naszym domu potrafi wynagrodzić wszelkie gorsze momenty i niedogodności.
Akurat tak się złożyło, że recenzowana książeczka trafiła do nas w idealnym momencie - ponieważ jej lektura zbiegła się w czasie z decyzją o zakupie naszych dwóch świnek morskich (które zresztą pozują przy niej do pierwszego zdjęcia ;)) Dzięki temu mieliśmy okazję jeszcze dobitniej wytłumaczyć Bąblowi, z czym wiąże się posiadanie zwierzątka i towarzyszące temu liczne obowiązki. Dlatego polecam "Zwierzątko do kochania" przede wszystkim rodzinom, które borykają się z podobnymi dylematami :)
Jak pokonać dziecięcy lęk przed potworem ? Jak sprawić, by dziecko nie bało się ciemności, wchodzenia do swojego pokoju czy wychodzenia na zewnątrz po zapadnięciu zmroku? Można spróbować racjonalnie tłumaczyć i wyjaśniać - choć wiadomo, że takie logiczne argumenty będą trafiały raczej do starszych dzieci, niż do zupełnych maluszków. Można również wczuć się w sytuację dziecka - stworzyć z nim własnego potwora do "oswojenia" i zaatakować wszystkie straszydła...śmiechem ! :)
1. Rozmowa jest dobra na wszystko...
...więc rozmawiajcie, rozmawiajcie i jeszcze raz rozmawiajcie ! Nie zbywajcie dziecka i nie bagatelizujcie jego lęków: zadawajcie mu pytania o to, kiedy ostatnio "widziało" potwora, w jakich sytuacjach i miejscach "widuje" go najczęściej. Być może wówczas dojdziecie do wniosku, że potwór odwiedza dziecko w jakichś określonych, konkretnych okolicznościach (np. w czasie burzy, której dziecko się boi - lub jako następstwo innych zdarzeń, które są dla dziecka stresujące i niekomfortowe). Możecie też zaglądać wspólnie do szafy, pod łóżko i w inne zakamarki, w których potwór najczęściej "rezyduje" - by udowodnić maluchowi, że nie ma tam niczego poza dziecięcymi ubraniami i zabawkami.
2. Stwórzcie własnego, miłego potwora - z którym dziecko się zaprzyjaźni.
Nadajcie mu imię, narysujcie go lub wykonajcie inną techniką. Określcie
też, co lubi jeść najbardziej - może żywić się np. marchewkami albo
kremem czekoladowym, ale na pewno nie małymi dziećmi ;) Możecie przygotować dla niego specjalny kącik w pokoju dziecka, w którym potwór
zamieszka - i będzie przez Was traktowany jako kolejny sympatyczny domownik albo zwierzątko, które trzeba oswajać i opiekować się nim. Jeśli dziecko nadal obawia się, że w nocy pojawią się jego groźni "koledzy po fachu" - zapewnijcie, że dobry potwór będzie go bronił i nie pozwoli im wejść do środka.
...w której to potwory boją się dzieci i ich ulubionych zabawek - a nie
odwrotnie. W tej grze to dziecko staje się postrachem potworów - a te
uciekają z krzykiem i wskakują z powrotem do szafy na widok dziecięcej
lalki, piłki, klocków czy samochodzików. Jedyna trudność polega na tym,
że dziecko musi zapamiętać i odnaleźć położenie kafelków z konkretnymi
zabawkami, których obawia się dany potwór. Gra uczy koncentracji,
spostrzegawczości i doskonale ćwiczy pamięć - a przy okazji sprawia, że
dziecko zaczyna traktować potwory jako sympatycznych, niezdarnych
poczciwców ;)
4. Obejrzyjcie bajkę o dobrych, pomocnych potworach.
Wytwórnie filmów animowanych coraz częściej wychodzą na przeciw
dziecięcym lękom - i produkują bajki takie jak chociażby "Potwory i
spółka", w której monstra przedstawione są jako bardzo sympatyczne,
ciepłe i przyjazne dzieciom postaci. Takich potworów po prostu nie sposób się obawiać! Można za to pośmiać się wspólnie z ich zabawnych przygód - ponieważ początkowo to właśnie one reagują panicznie na pojawienie się w Monstropolis małej dziewczynki o imieniu Boo i to one muszą się do tej zupełnie nowej sytuacji przyzwyczajać.
To już kolejna część popularnej serii od Naszej Księgarni - tym razem traktująca właśnie o dziecięcych strachach. Kiedy w jednej z bajek na dobranoc czytanej Dusi przez tatę pojawia się tajemniczy zielony potwór, który nocami buszuje po domu, wyjada ciasteczka, przymierza ubrania i nie dokręca tubki z pastą do zębów - dziewczynka zaczyna odczuwać lekki niepokój. Na szczęście jej pluszowy prosiaczek Psinek-Świnek potrafi ukoić każdy lęk i smutek - a już następnego dnia w przedszkolu okazuje się, że strach jest zupełnie naturalnym uczuciem, które towarzyszy każdemu dziecku i na szczęście przeważnie ma tylko "wielkie oczy".
Niektóre dzieci w grupie Dusi boją się podanej na śniadanie pasty pomidorowej, której jeszcze nigdy wcześniej nie próbowały - i nie pomagają nawet zapewniania pani Tereski, że nie ma w niej absolutnie niczego trującego ! Mała Monika aż drży ze strachu na widok powiewających na sznurku czarnych spodni - które łopoczą na wietrze niczym skrzydła jakiegoś groźnego ptaszyska. Niemal wszystkie przedszkolaki obawiają się też nowej nauczycielki, która przez swój pieprzyk na czole kojarzy im się z kosmitką - a ostatecznie okazuje się przemiła i bardzo szybko zaskarbia sobie dziecięcą sympatię.
Tradycyjnie, również Psinek-Świnek przeżywa następną przygodę w czerwonym czajniku. Tym razem spotyka tam nie tylko swoich starych znajomych - Bubelka, bardzo małą księżniczkę, porcelanowy pionek do gry
i Pana Pomarańczę - ale również...Zielonego Potwora z bajki Dusi.
Okazuje się, że potwór jest najbardziej bojaźliwym i przestraszonym
stworzeniem w całej książeczce - i bardzo lęka się głośnego krzyku
księżniczki, od którego ogon rośnie mu w zatrważającym tempie,
wypełniając sobą cały czajnik. Na szczęście przyjaciele wpadają na pomysł, by
pokonać jego strach przytulaniem, zabawą w noski-noski oraz prawieniem
potworowi komplementów. Sposób okazuje się bardzo skuteczny - i dowodzi,
że przy odrobinie kreatywności i dobrych chęci każdy strach można pokonać.
Jest to książka naprawdę wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju - ponieważ NAPISANA PRZEZ DZIECKO - DLA DZIECI :) Jej pomysłodawczyni to zaledwie 6-letnia Pola Stępniewicz, która sama wymyśliła całą historię i wykreowała wszystkich bohaterów. Ilustracje do książki również zostały stworzone (z niewielką pomocą dorosłych) na bazie jej dziecięcych rysunków - a użyta czcionka na podstawie odręcznego pisma Poli.
Pola wcześniej również borykała się ze strachem przed potworami - ale poradziła sobie z nim właśnie malując "beboki"
i wyposażając je w zupełnie niegroźne, śmieszne atrybuty. Dzięki temu
stały się dla niej zdecydowanie mniej przerażające - a ona sama
postanowiła podzielić się swoimi skutecznymi metodami walki z lękiem z
pozostałymi dziećmi w całej Polsce. Razem z mamą i innymi życzliwymi
osobami zebrała środki finansowe na platformie crowdfundingowej - i
wydała "potwornie fajną książkę", którą mam ogromną przyjemność dla Was recenzować :)
Bohater książki "Kto mieszka za meblami?" to kilkuletni Janek, którego starsi koledzy nastraszyli potworami w trakcie szkolnej wycieczki do Sztolni Królowej Luizy w Zabrzu. Od tamtej pory Janek wszędzie widzi jakieś upiory i nieustannie słyszy ich złowrogie odgłosy - do tego stopnia, że w nocy nie jest nawet w stanie wyjść sam do toalety ani wejść po ciemku do swojego pokoju. Do chłopca nie trafiają absolutnie żadne rodzicielskie argumenty
- więc postanawia podejść do potworów zgodnie ze swoją własną,
dziecięcą logiką. W ramach ich "oswajania" zostawia dla nich w kącie
pokoju kubek mleka i talerzyk z kilkoma ciasteczkami - a oprócz tego
rysuje potwora za potworem, w najróżniejszych zabawnych sytuacjach.
Potwory zostają wyposażone przez Janka między innymi w różowe okulary, kokardy we włosach, kuchenne rękawice czy też twarzowe nakrycia głowy z maminych garnków ;) Oprócz tego każdy z nich dzierży w dłoniach (a może raczej - w łapach) gigantyczne lizaki, owocowe gumy do żucia i inne kolorowe rekwizyty, bardzo lubiane przez wszystkie dzieci. Takie "beboki" nie są już dla chłopca ani trochę przerażające - więc Janek w pewnym momencie jest skłonny je polubić, zaakceptować, a nawet się z nimi zaprzyjaźnić :)
Poza niezwykle mądrą i wartościową treścią, dziecko znajdzie w książeczce również kilka dodatkowych stron do samodzielnego zapełnienia. Może pokolorować rysunek potwora, domalować mu różne wymyślone przez siebie gadżety - a także stworzyć własnego "beboka", który dołączy do pozostałych książkowych bohaterów :) Jeśli zdecydujecie się na zamówienie książki >>> TUTAJ- gwarantuję, że dotrze ona do Was w pięknym opakowaniu i w towarzystwie wielu różnych miłych niespodzianek. Zyskacie więc nie tylko bardzo potrzebne i pomocne narzędzie do walki z dziecięcymi lękami - ale również estetyczny pomysł na prezent, który na pewno zachwyci każdego kilkulatka :)
Zachęcam również do polubienia profilów Poli na Facebooku i Instagramie -
by być na bieżąco z poczynaniami młodej Autorki :)
Poniżej zostawiam Wam jeszcze krótki filmik,
w którym Pola zachęcała do wsparcia jej projektu :)
