Spływy pontonowe w Bardzie ze Ski-Raft. Aktywny weekend z dzieckiem na Ziemi Kłodzkiej.

Spływy pontonowe w Bardzie to jedna z największych, najbardziej popularnych atrakcji Kotliny Kłodzkiej i tej części Sudetów - natomiast o oprawę całego wydarzenia oraz o bezpieczeństwo jego uczestników dba kompleksowo firma Ski-Raft. Zanim ostatecznie zdecydowaliśmy się na taki rodzinny rafting Przełomem Bardzkim, poszperaliśmy trochę w internecie i upewniliśmy się, że będzie to rozrywka odpowiednia dla nas i dla naszego ośmiolatka. Dziś zapraszamy Was na relację z tej wyjątkowej wycieczki: momentami zabawnej i nieprzewidywalnej, chwilami nieco ekstremalnej - ale zdecydowanie godnej polecenia! 

Nasza przygoda z raftingiem zaczęła się w secesyjnym, XIX-wiecznym Pałacu Ławica. Pierwsze wzmianki na temat tego zabytkowego zespołu pałacowo-folwarcznego pochodzą z 1830 roku, natomiast obecnie funkcjonuje tu hotel, glamping oraz cały szereg innych turystycznych niespodzianek. Goście mogą skorzystać między innymi z pola paintballowego, stanowisk grillowych oraz znajdującej się nieopodal gry terenowej "Folwark Szyfrów" - dlatego bardzo często organizuje się tu wycieczki szkolne, wieczory kawalerskie i panieńskie, imprezy rodzinne i firmowe.

 

Do dyspozycji zwiedzających mamy również kilka izb muzealnych - przedstawiających chociażby dawną kuźnię, papiernię czy warsztat samochodowy. Możemy też zaprzyjaźnić się z kurami, kaczkami i kozami zamieszkującymi tutejsze pomieszczenia gospodarcze - a także zajrzeć do wnętrza wagonu bydlęcego z 1945 roku. Prawda jest jednak taka, że to właśnie spływy pontonowe i kajakowe Nysą Kłodzką przyciągają tu największe rzesze turystów! Wystarczy przyjechać z rana i kupić bilety w kasie - a już za chwilę zostajemy zaopatrzeni w kapoki i pędzimy meleksem do miejsca, z którego mamy wyruszyć w kilkugodzinny pontonowy rejs. 

 

Meleks przewozi nas praktycznie nad sam brzeg rzeki, gdzie zostajemy pouczeni na temat zasad bezpieczeństwa i poinformowani o przebiegu całej trasy. Moje podstawowe pytanie brzmiało: "Czy jest bardzo głęboko i czy się nie potopimy?" - ale po czasie stwierdziłam, że było ono totalnie bezzasadne. W większości miejsc Nysa Kłodzka okazała się na tyle płytka, że mogliśmy bez problemu dotknąć dna wiosłem - natomiast jej nurt na tyle spokojny, że trzeba było nieźle się tym wiosłem namachać, by w ogóle płynąć z jakąś sensowną prędkością ;)

 

Widoki po drodze są naprawdę malownicze: mnóstwo zieleni, skałki, w tle nieco wyższe wzniesienia, a już przy wlocie do samego Barda imponujący kamienny most. Można spotkać też kaczki oraz inne ptactwo, pasące się nad rzeką krówki, a podobno nawet muflony (choć my akurat nie mieliśmy aż tyle szczęścia). Jednak jeżeli zależy Wam na ciszy, spokoju i prawdziwym kontakcie z naturą to wybierzcie raczej jakiś dzień w środku tygodnia, kiedy wszyscy uczestnicy weekendowych wieczorów kawalerskich pojadą już do domu ;) (Uwierzcie mi, że w sobotę było takich ekip po prostu zatrzęsienie - natomiast poza nami widzieliśmy chyba tylko dwie  czy trzy rodziny z małymi dziećmi).

 

Czy podczas raftingu na Nysie Kłodzkiej zdarzają się jakieś newralgiczne, mniej bezpieczne momenty? Może być tak, że przy nieco większym nurcie nie nadążycie z wiosłowaniem i zostaniecie obróceni wokół własnej osi (nam zdarzyło się to dwukrotnie) - ale generalnie ponton okazał się dość łatwy do opanowania nawet dla naszej małej, trzyosobowej drużyny. Kiedy dopływa się do żółtego budynku elektrowni trzeba na chwilę dobić do brzegu i przenieść ponton kilkaset metrów, żeby nie osiąść na mieliźnie i ominąć próg wodny. Z tego względu dobrze jest płynąć jakimś większym zespołem z przewagą męskiego pierwiastka - ale w razie problemów można też liczyć na wsparcie bardzo sympatycznej i pomocnej obsługi :)

 

 

Po dotarciu do przystani w Bardzie możemy skorzystać z kilku punktów gastronomicznych, zjeść kiełbaskę z grilla, smażonego pstrąga albo po prostu odpocząć i nabrać sił na dalsze zwiedzanie miejscowości. Bardo w ostatnich latach dość mocno się rozwinęło, powstało w nim sporo sympatycznych kafejek i kameralnych restauracji - w związku z czym nie przypomina już tego biednego, smutnego miasteczka, jakie pamiętam sprzed dekady. Warto zajrzeć chociażby do kultowej piernikarni (gdzie powita Was obsługa w tradycyjnych strojach z minionej epoki), poszukać z dzieckiem rowerowych symboli miasta albo obejrzeć ruchomą szopkę przy Placu Wolności 5.

 

Kiedy już zechcemy wrócić po samochód, do Ławicy zabierają nas specjalnie podstawione busy, których odjazd ogłaszany jest przez megafon. Podróżować może nimi tylko kierowca auta wyposażony w zieloną opaskę, natomiast reszta ekipy musi poczekać na jego powrót na przystani - ale możecie mi wierzyć, że jest to bardzo przyjemna miejscówka i czas oczekiwania zupełnie się tam nie dłuży :) Popołudnia w pałacyku są zdecydowanie spokojniejsze i mniej oblegane przez turystów - dlatego zanim ostatecznie pożegnacie się z tym miejscem warto zrobić jeszcze jeden obchód po okolicy, skosztować kraftowego piwa albo innych tamtejszych specjałów.

 

Jak długo trwa spływ pontonowy na trasie Ławica-Bardo? To zależy, czy macie ochotę intensywnie wiosłować ;) W większości internetowych relacji czytałam, że trzeba zarezerwować sobie 3, a nawet 4 godziny na sam pobyt w pontonie - natomiast my ewidentnie poszliśmy na rekord i zmieściliśmy się w czasie poniżej dwóch godzin. (Pani z obsługi stwierdziła, że to ewenement i że będzie opowiadać o nas innym turystom ;)) 

 

Z praktycznych wskazówek, warto zabrać ze sobą jakieś ubranie i buty na zmianę na wypadek przemoczenia - choć ze względu na niewielką prędkość i bardzo łagodne fale jest to raczej mało prawdopodobne. Generalnie całą oprawę i organizację spływu oceniamy BAAARDZO POZYTYWNIE !!! Ludzie ze Ski-Raft są przemili, mają ogromną cierpliwość dla histeryczek i choleryczek (to ja) oraz świetne podejście do dzieci. To właśnie dzięki nim wszystko przebiega sprawnie, szybko i bez najmniejszych problemów - a przy okazji można się nieźle ubawić, wysłuchując opowieści o przygodach związanych z ich pracą ;) 

Ceny biletów na spływ

(obejmują ponton lub kajak, kamizelki, wiosła,

transport meleksem nad rzekę i transfer busem po auta):

 

normalny - 60 pln

ulgowy - 50 pln  

rezerwacje telefoniczne: 725 300 303 

W góry z dzieckiem - Śnieżnik zdobyty !

Śnieżnik to najwyższy szczyt graniczny po polskiej stronie Sudetów Wschodnich (1426 m n.p.m.) - i miejsce, w którym spotyka się ze sobą aż 6 różnych górskich grzbietów. Turystom znany był już w XVIII wieku, jednak prawdziwe oblężenie zaczął przeżywać w roku 1838, kiedy to stał się własnością księżniczki Marianny Orańskiej. W 1997 roku trafił na listę Korony Gór Polskich - a dla naszego Bąbla jest siódmym zdobytym szczytem z tego liczącego 28 pozycji spisu.  

Wejście z dzieckiem na Śnieżnik to nie przysłowiowa "kaszka z mleczkiem" - ale jest możliwe !

W dzisiejszym wpisie opowiadam, jak to zrobiliśmy ;) 

Jak dojść na Śnieżnik ?

Trasa z Międzygórza - Wodospad Wilczki 

Turystycznych tras na Śnieżnik - zarówno tych pieszych, jak i rowerowych - jest w gruncie rzeczy całkiem sporo. Najpierw planowaliśmy wybrać tę prowadzącą z okolic Kletna, żeby przy okazji zahaczyć również o słynną Jaskinię Niedźwiedzią. Niestety okazało się, że obowiązuje tam ścisła rezerwacja biletów - a w momencie, kiedy próbowaliśmy zabukować je przez internet, nie było już żadnych wolnych miejsc. 

Ostatecznie postanowiliśmy zacząć nasze zwiedzanie od miejscowości Międzygórze i tamtejszego Wodospadu Wilczki - drugiego w całych Sudetach pod względem wysokości (22 metry). Zatrzymaliśmy się przy "Domu nad Wodospadem" - a stamtąd przeszliśmy spacerkiem na mieszczący się z tyłu taras widokowy, z którego można podziwiać wodospad w jego pełnej krasie (choć z powodu dużego nasłonecznienia trudno było wykonać jakieś dobre zdjęcia).

Dla Bąbla jeszcze ciekawszy okazał się teren wokół wodospadu - ogromne skały, wielkie głazy, rwąca górska rzeka...To naprawdę malownicze miejsce - w godzinach porannych wyjątkowo zaciszne i ukryte przed wzrokiem większości turystów, którzy koncentrują się przede wszystkim na oglądaniu głównej atrakcji ;) Dodam jeszcze, że z Wodospadu Wilczki można dostać się również do położonego nieopodal, drewnianego Ogrodu Bajek - ale o tym dowiedzieliśmy się zupełnym przypadkiem dopiero po fakcie, więc będziemy musieli nadrobić jego zwiedzanie przy jakiejś innej nadarzającej się okazji.

Z dzieckiem na Śnieżnik -

ruszamy z parkingu "Pod Skocznią"

Samo podejście na Śnieżnik rozpoczęliśmy z parkingu "Pod Skocznią", leżącego na wylocie z Międzygórza. Na początku przez długi odcinek maszeruje się wzdłuż górskiego potoku, mijając po drodze liczne niewielkie wodospadziki i krocząc po szerokiej, szutrowej drodze.  Ten etap wędrówki jest bardzo przyjemny, wygodny i niezbyt męczący - bo trasa wiedzie przez większość czasu niemal "po płaskim", więc zupełnie nie odczuwa się rosnącej wysokości.

Dopiero jakieś pół godziny później trakt zaczyna wić się bardziej pod górę, ale nadal nie jest to wspinaczka wymagająca jakiegoś specjalnego przygotowania kondycyjnego ;) Nazwałabym ją raczej relaksującym spacerem - bo krajobrazy wokół są niesamowite, a okoliczności przyrody wręcz sielankowe. Przez całą drogę towarzyszy nam śpiew ptaków; mijamy też paśniki dla zwierząt, ptasie budki na drzewach i rozmieszczone przy trasie"hotele" dla owadów.

Droga na Śnieżnik -

robi się stromo i kamieniście. 

Po jakiejś godzinie dochodzimy do ostrego skrętu w prawo, za którym ścieżka staje się zdecydowanie bardziej stroma, kamienista i wyboista. Żeby go nie przegapić - polecam uważnie obserwować drzewa i wypatrywać na nich charakterystycznych pomarańczowych strzałek, wskazujących drogę do Schroniska "Na Śnieżniku". 

Ten etap wędrówki jest najbardziej wymagający i "hardkorowy".  Trzeba uważać na wystające kamienie, korzenie i zwalone drzewa - a także na pojawiające się coraz częściej łachy topniejącego śniegu, po których nawet sportowe obuwie ślizga się jak po lodowisku. Najgorszych fragmentów trasy nie sfotografowałam, bo nie miałam jak trzymać w ręku aparatu - więc pozostaje Wam wierzyć mi na słowo ;) Mimo to - zapierające dech w piersiach widoki są warte każdego wysiłku, a nawet tych krótkich chwil zwątpienia, kiedy wydawało się nam, że zboczyliśmy z właściwego szlaku ;)

Schronisko "Na Śnieżniku" -

najlepsza szarlotka jabłkowo-jagodowa ! 

Po ponad dwóch godzinach marszu docieramy do Schroniska "Na Śnieżniku".  To idealne miejsce na krótki odpoczynek, w którym spotykają się wszystkie okoliczne górskie szlaki. Można tam tylko przysiąść lub przenocować, można też pysznie zjeść (polecam szarlotkę jabłkowo-jagodową - istne niebo w gębie!) - a na wszystkich chętnych czeka bezpłatny otwarty basen z pomostem (choć w takim okresie w roku chyba tylko przedstawiciele morsów zdecydowaliby się na jego użytkowanie ;))

Rezerwat Przyrody

Śnieżnik Kłodzki  

Okazuje się, że to jeszcze nie koniec naszej wędrówki na szczyt.  Po chwili postoju w schronisku ruszamy dalej pod górę i znajdujemy się w Rezerwacie Przyrody Śnieżnik Kłodzki. Tutaj już niemal przez całą drogę towarzyszą nam śnieżne zaspy - a potem kamienie i coraz większa stromizna. Niestety, nie udaje nam się spotkać żadnego z przedstawicieli tutejszej fauny - która z pewnością została spłoszona przez gromady turystów, ale generalnie należy do najbogatszych i najbardziej różnorodnych w całych Sudetach.

Po drodze docieramy do granicy z Czechami - na której co chwilę zatrzymujemy się i aż przecieramy oczy ze zdumienia, bo tak pięknych panoramicznych pejzaży już dawno nie widzieliśmy. Mijający nas ludzie są natomiast wyraźnie zaskoczeni widokiem 5-letniego Bąbla - bo trzeba przyznać, że akurat na tej trasie nie spotyka się zbyt wielu dzieci, a większość tych napotkanych jest przynajmniej o kilka lat starsza od niego.

Śnieżnik z dzieckiem - 

kolejny szczyt Korony Gór Polskich zdobyty ! :) 

Yes, we did it ! Zdobyliśmy Śnieżnik - kolejny szczyt Korony Gór Polskich ! :) Wreszcie dotarliśmy na sam wierzchołek i zasiedliśmy na najwyższym punkcie kamiennych ruin wieży widokowej. Zajęło nam to łącznie ponad 3 godziny w jedną stronę, a po powrocie do samochodu aplikacje w telefonach pokazały ponad 17 kilometrów, pokonanych na piechotę z naszym kilkulatkiem. Da się ? No jasne, że się da ! - choć uprzedzam Was lojalnie, że trasa jest lekka i przyjazna tylko do połowy (ale generalnie nie zaliczamy jej do najtrudniejszych, jakimi mieliśmy okazję wędrować). 

Wybierając się na taką rodzinną wycieczkę na Śnieżnik

pamiętajcie na pewno o :

* odpowiednim zapasie prowiantu i wody do picia ;

 *warstwowym ubraniu, adekwatnym do dynamicznie zmieniających się warunków

 (spora ilość śniegu - warto zadbać o nieprzemakalne obuwie);

 *bezpieczeństwie i "oczach dookoła głowy" 

(ale kto ma dziecko - ten na pewno jest już przyzwyczajony i zaprawiony w boju ;))

 *stosownych dokumentach, gdybyście zechcieli iść dalej 

i pozwiedzać również górskie szlaki po drugiej, czeskiej stronie :)