Atrakcje dla dzieci na Dolnym Śląsku: Muzeum Ziemi w Kletnie. Jedyna w Polsce kolekcja skamieniałych jaj dinozaura.

Ostatnio pisałam Wam o naszej wycieczce do Jaskini Niedźwiedziej - a tuż obok niej znajduje się jeszcze jedno interesujące miejsce dla pasjonatów geologii i wielbicieli dinozaurów. Mowa oczywiście o Muzeum Ziemi w Kletnie, w którego zbiorach zgromadzono najróżniejsze kamienie i minerały z wielu odległych zakątków świata - a także 38 skamieniałych jaj dinozaura, stanowiących jedyną taką kolekcję w Polsce. 

Muzeum Ziemi w Kletnie to efekt trzydziestoletniej pracy i kolekcjonerskiej pasji pana Arnolda Miziołka - sympatycznego przewodnika i znakomitego gawędziarza, który osobiście oprowadza gości po stworzonym przez siebie przybytku. Trafimy tam z ostatniego parkingu samochodowego przed Jaskinią Niedźwiedzią -  a naszym drogowskazem będą widoczne z oddali modele dinozaurów w skali 1:1, które otaczają ten niepozorny budynek.

Zwiedzanie Muzeum Ziemi w Kletnie trwa łącznie około 45 minut, a koszt biletów jest raczej symboliczny (bilet normalny - 12, ulgowy - 6 złotych). W tym czasie możemy podziwiać między innymi:

• tropy gadów ssakokształtnych oraz ślady flory sprzed 250 milionów lat, 
• ślady łap dinozaurów z Gór Stołowych,
• ogromne skamieniałe zęby dinozaurów i mamutów,
• kolekcję skamieniałych mięczaków morskich o fantazyjnych kształtach,
• największe znalezione w Europie szczotki kwarcu różowego z Gór Izerskich,
• prawdziwy meteoryt żelazowo-niklowy,
• afrykańskie maski z drewna tekowego,
  
• przepiękne kamienie szlachetne i ozdobne z całego świata. 
  

Największą gratką i atrakcją (przede wszystkim dla dzieci) są jednak wspomniane wcześniej gniazda ze skamieniałymi jajami dinozaurów, sprowadzone tutaj aż z dalekich Chin. Oprócz tego w okresie od 1 kwietnia do 30 października można wykupić dodatkowe warsztaty geologiczne, obejmujące poszukiwanie minerałów na pobliskich średniowiecznych hałdach oraz naukę rozpoznawania znalezionych okazów. 

Ponieważ drugą wielką pasją pana Arnolda jest jubilerstwo - na miejscu możemy zaopatrzyć się w efektowną biżuterię wykonaną z kamieni oraz w inne pamiątkowe drobiazgi, które na pewno ucieszą zwłaszcza najmłodszych turystów.

O wyjątkowości całej kolekcji świadczą liczne nagrody i dyplomy, zdobyte przez Muzeum Ziemi w Kletnie na międzynarodowych, prestiżowych wystawach - a także wyróżnienia przyznane przez Ministerstwa Edukacji, Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Nadmienię też, że pan Arnold zasłynął jako pomysłodawca Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Poszukiwaniu Kamieni i Minerałów - a jego opowieści o pracy w terenie słucha się z zapartym tchem.

Obszar wokół Muzeum Ziemi w Kletnie to terytoria okupowane przez dinozaury, mamuty i ludzi pierwotnych. Nie ma tu wprawdzie aż tylu figur, ile znajdziemy w typowo komercyjnych parkach jurajskich na terenie całej Polski - ale mimo wszystko warto zatrzymać się przy nich choć na chwilę, obejrzeć je z bliska i zapozować do kilku fotografii ;)

 

Po raz kolejny zachęcam Was, żeby połączyć zwiedzanie z innymi atrakcjami (TUTAJ i TUTAJ),
których w okolicy zdecydowanie nie brakuje :)

Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. Królestwo niedźwiedzia jaskiniowego w Masywie Śnieżnika.

Jednym z największych "plusów" pandemii jest fakt, że można zdecydowanie łatwiej dostać się do miejsc, które wcześniej były mocno oblegane przez turystów. Nam też się udało i po kilku bezowocnych próbach oraz wiecznie wyprzedanych biletach wreszcie odwiedziliśmy Jaskinię Niedźwiedzią w Kletnie, spełniając kolejne małe podróżnicze marzenie :)

Jaskinia Niedźwiedzia to najdłuższa jaskinia całych Sudetów, położona w Masywie Śnieżnika (o naszej wyprawie na ten dość wymagający szczyt opowiadaliśmy Wam już kiedyś TUTAJ). Żeby dotrzeć do niej z położonego niżej parkingu trzeba zarezerwować sobie jakieś 20-30 minut spacerku wzdłuż potoku Kleśnica. Po drodze mijamy między innymi kilka straganów z pamiątkami, drewnianą Kaplicę Świętego Bernarda oraz Źródło Marianna, którego nazwa pochodzi od imienia niderlandzkiej królewny Marianny Orańskiej. Można zaczerpnąć z niego wody przy pomocy małego kranika, natomiast tuż obok tryska efektowna fontanna.

Po jakimś czasie docieramy do widocznego na zdjęciu rozwidlenia dróg. Jedna z nich prowadzi w stronę wspomnianego wcześniej Śnieżnika,natomiast drugą dojdziemy po kamiennych schodach pod główne wejście Jaskini Niedźwiedziej. Ze względu na troskę o specyficzny jaskiniowy mikroklimat każdego dnia do środka wpuszczane są tylko niewielkie grupy zwiedzających (przeważnie tych, którzy wcześniej zarezerwowali sobie bilety online!) Trzeba też pamiętać o tym,że w poniedziałki i w czwartki jaskinia jest nieczynna - więc nie ma sensu planować sobie wycieczek właśnie w ciągu tych dwóch dni. 

Kiedy wchodzimy do środka, w oczy najbardziej rzucają się rekonstrukcje zwierząt i szkielet sporych rozmiarów niedźwiedzia jaskiniowego - a także duża interaktywna makieta Masywu Śnieżnika, na której można samodzielnie podświetlać poszczególne szczyty i doliny. Piętro wyżej znajduje się również ekspozycja poświęcona najróżniejszym kościom i minerałom - ale akurat stamtąd przez moje roztargnienie nie przywieźliśmy ani jednego zdjęcia :( Generalnie żeby fotografować we wnętrzu jaskini trzeba dopłacić do ceny biletu dodatkowe 10 złotych - lecz bardzo Wam to polecam, bo poszczególne części podziemnego tunelu są dość dobrze oświetlone i można zrobić w nich całkiem niezłe ujęcia.

Turystyczna trasa po Jaskini Niedźwiedziej ma długość około pół kilometra - i jest to zaledwie 1/10 wszystkich odkrytych do tej pory korytarzy. Zwiedzanie odbywa się wyłącznie w towarzystwie przewodnika - który wyraźnie apeluje do mniejszych i większych gości, by wewnątrz nie dotykać niczego poza metalowymi barierkami. Jeżeli jesteście miłośnikami adrenaliny i bardziej ekstremalnych doznań - możecie również zdecydować się na pokonanie trasy dla grotołazów i podążyć szlakiem przemierzanym niegdyś przez pierwszych jaskiniowych odkrywców.

Poza szczątkami wymarłych już zwierząt oraz kolejną rekonstrukcją lwa jaskiniowego odnajdziemy tu prawdziwe bogactwo wszelkich form skalnych: stalaktytów, stalagmitów i stalagnatów, a także wypełnionych wodą mis martwicowych i ścian pokrytych tak zwanym "mlekiem wapiennym". Przewodnik zwraca uwagę na podobieństwo niektórych form do fantastycznych stworów, przedmiotów codziennego użytku czy też bajkowych postaci - a mali turyści mogą dodać do tego swoje własne skojarzenia,które podsuwa im wyobraźnia :) Dowiadujemy się też, w jaki sposób powstawały poszczególne warstwy i kształty oraz jak przebiegała eksploracja jaskini i prowadzone w niej badania geologiczne, speleologiczne i paleontologiczne na przestrzeni lat.

W trakcie zwiedzania musimy być przygotowani na to,że z jaskiniowego sufitu od czasu do czasu będzie kapała na nas woda - i że stała temperatura pod ziemią wynosi zaledwie 6 stopni Celsjusza, niezależnie od pory roku. Może też przytrafić nam się spotkanie z nietoperzami - ale te ostatnie nie są ani trochę agresywne i po prostu śpią sobie smacznie, nie zwracając na turystów najmniejszej uwagi ;)

Po zakończonym zwiedzaniu Jaskini Niedźwiedziej potrzeba trochę czasu na ochłonięcie i przetworzenie wszystkich niesamowitych wrażeń ;) Można spędzić chwilkę na znajdującym się tuż obok placu zabaw oraz rozwiązać kilka zagadek w ramach przyrodniczej ścieżki edukacyjnej. W okolicy przebiega też mnóstwo innych ciekawych szlaków turystycznych - więc warto zaplanować sobie dzień w taki sposób, by nie ograniczać się wyłącznie do tej jednej spektakularnej atrakcji.

Mogę się też założyć, że spacer po podziemnych korytarzach zaostrzy Wasz apetyt. Na pyszny domowy obiad polecamy wybrać się chociażby do Gospodarstwa Agroturystycznego "Nad Stawami" w Kletnie. Można skosztować tam między innymi pysznych ruskich pierogów, tradycyjnego schabowego, grzanego wina czy wędzonego pstrąga z tamtejszej naturalnej hodowli - a także nawiązać bliższą znajomość z sympatycznymi kotkami, danielami, łagodnym psiskiem Barym i lamą Tymoteuszem ;)

 I co myślicie o takiej rodzinnej wycieczce? 
Jest szansa,że zakochalibyście się w tamtych okolicach tak, jak my? ;)

W góry z dzieckiem - Śnieżnik zdobyty !

Śnieżnik to najwyższy szczyt graniczny po polskiej stronie Sudetów Wschodnich (1426 m n.p.m.) - i miejsce, w którym spotyka się ze sobą aż 6 różnych górskich grzbietów. Turystom znany był już w XVIII wieku, jednak prawdziwe oblężenie zaczął przeżywać w roku 1838, kiedy to stał się własnością księżniczki Marianny Orańskiej. W 1997 roku trafił na listę Korony Gór Polskich - a dla naszego Bąbla jest siódmym zdobytym szczytem z tego liczącego 28 pozycji spisu.  

Wejście z dzieckiem na Śnieżnik to nie przysłowiowa "kaszka z mleczkiem" - ale jest możliwe !

W dzisiejszym wpisie opowiadam, jak to zrobiliśmy ;) 

Jak dojść na Śnieżnik ?

Trasa z Międzygórza - Wodospad Wilczki 

Turystycznych tras na Śnieżnik - zarówno tych pieszych, jak i rowerowych - jest w gruncie rzeczy całkiem sporo. Najpierw planowaliśmy wybrać tę prowadzącą z okolic Kletna, żeby przy okazji zahaczyć również o słynną Jaskinię Niedźwiedzią. Niestety okazało się, że obowiązuje tam ścisła rezerwacja biletów - a w momencie, kiedy próbowaliśmy zabukować je przez internet, nie było już żadnych wolnych miejsc. 

Ostatecznie postanowiliśmy zacząć nasze zwiedzanie od miejscowości Międzygórze i tamtejszego Wodospadu Wilczki - drugiego w całych Sudetach pod względem wysokości (22 metry). Zatrzymaliśmy się przy "Domu nad Wodospadem" - a stamtąd przeszliśmy spacerkiem na mieszczący się z tyłu taras widokowy, z którego można podziwiać wodospad w jego pełnej krasie (choć z powodu dużego nasłonecznienia trudno było wykonać jakieś dobre zdjęcia).

Dla Bąbla jeszcze ciekawszy okazał się teren wokół wodospadu - ogromne skały, wielkie głazy, rwąca górska rzeka...To naprawdę malownicze miejsce - w godzinach porannych wyjątkowo zaciszne i ukryte przed wzrokiem większości turystów, którzy koncentrują się przede wszystkim na oglądaniu głównej atrakcji ;) Dodam jeszcze, że z Wodospadu Wilczki można dostać się również do położonego nieopodal, drewnianego Ogrodu Bajek - ale o tym dowiedzieliśmy się zupełnym przypadkiem dopiero po fakcie, więc będziemy musieli nadrobić jego zwiedzanie przy jakiejś innej nadarzającej się okazji.

Z dzieckiem na Śnieżnik -

ruszamy z parkingu "Pod Skocznią"

Samo podejście na Śnieżnik rozpoczęliśmy z parkingu "Pod Skocznią", leżącego na wylocie z Międzygórza. Na początku przez długi odcinek maszeruje się wzdłuż górskiego potoku, mijając po drodze liczne niewielkie wodospadziki i krocząc po szerokiej, szutrowej drodze.  Ten etap wędrówki jest bardzo przyjemny, wygodny i niezbyt męczący - bo trasa wiedzie przez większość czasu niemal "po płaskim", więc zupełnie nie odczuwa się rosnącej wysokości.

Dopiero jakieś pół godziny później trakt zaczyna wić się bardziej pod górę, ale nadal nie jest to wspinaczka wymagająca jakiegoś specjalnego przygotowania kondycyjnego ;) Nazwałabym ją raczej relaksującym spacerem - bo krajobrazy wokół są niesamowite, a okoliczności przyrody wręcz sielankowe. Przez całą drogę towarzyszy nam śpiew ptaków; mijamy też paśniki dla zwierząt, ptasie budki na drzewach i rozmieszczone przy trasie"hotele" dla owadów.

Droga na Śnieżnik -

robi się stromo i kamieniście. 

Po jakiejś godzinie dochodzimy do ostrego skrętu w prawo, za którym ścieżka staje się zdecydowanie bardziej stroma, kamienista i wyboista. Żeby go nie przegapić - polecam uważnie obserwować drzewa i wypatrywać na nich charakterystycznych pomarańczowych strzałek, wskazujących drogę do Schroniska "Na Śnieżniku". 

Ten etap wędrówki jest najbardziej wymagający i "hardkorowy".  Trzeba uważać na wystające kamienie, korzenie i zwalone drzewa - a także na pojawiające się coraz częściej łachy topniejącego śniegu, po których nawet sportowe obuwie ślizga się jak po lodowisku. Najgorszych fragmentów trasy nie sfotografowałam, bo nie miałam jak trzymać w ręku aparatu - więc pozostaje Wam wierzyć mi na słowo ;) Mimo to - zapierające dech w piersiach widoki są warte każdego wysiłku, a nawet tych krótkich chwil zwątpienia, kiedy wydawało się nam, że zboczyliśmy z właściwego szlaku ;)

Schronisko "Na Śnieżniku" -

najlepsza szarlotka jabłkowo-jagodowa ! 

Po ponad dwóch godzinach marszu docieramy do Schroniska "Na Śnieżniku".  To idealne miejsce na krótki odpoczynek, w którym spotykają się wszystkie okoliczne górskie szlaki. Można tam tylko przysiąść lub przenocować, można też pysznie zjeść (polecam szarlotkę jabłkowo-jagodową - istne niebo w gębie!) - a na wszystkich chętnych czeka bezpłatny otwarty basen z pomostem (choć w takim okresie w roku chyba tylko przedstawiciele morsów zdecydowaliby się na jego użytkowanie ;))

Rezerwat Przyrody

Śnieżnik Kłodzki  

Okazuje się, że to jeszcze nie koniec naszej wędrówki na szczyt.  Po chwili postoju w schronisku ruszamy dalej pod górę i znajdujemy się w Rezerwacie Przyrody Śnieżnik Kłodzki. Tutaj już niemal przez całą drogę towarzyszą nam śnieżne zaspy - a potem kamienie i coraz większa stromizna. Niestety, nie udaje nam się spotkać żadnego z przedstawicieli tutejszej fauny - która z pewnością została spłoszona przez gromady turystów, ale generalnie należy do najbogatszych i najbardziej różnorodnych w całych Sudetach.

Po drodze docieramy do granicy z Czechami - na której co chwilę zatrzymujemy się i aż przecieramy oczy ze zdumienia, bo tak pięknych panoramicznych pejzaży już dawno nie widzieliśmy. Mijający nas ludzie są natomiast wyraźnie zaskoczeni widokiem 5-letniego Bąbla - bo trzeba przyznać, że akurat na tej trasie nie spotyka się zbyt wielu dzieci, a większość tych napotkanych jest przynajmniej o kilka lat starsza od niego.

Śnieżnik z dzieckiem - 

kolejny szczyt Korony Gór Polskich zdobyty ! :) 

Yes, we did it ! Zdobyliśmy Śnieżnik - kolejny szczyt Korony Gór Polskich ! :) Wreszcie dotarliśmy na sam wierzchołek i zasiedliśmy na najwyższym punkcie kamiennych ruin wieży widokowej. Zajęło nam to łącznie ponad 3 godziny w jedną stronę, a po powrocie do samochodu aplikacje w telefonach pokazały ponad 17 kilometrów, pokonanych na piechotę z naszym kilkulatkiem. Da się ? No jasne, że się da ! - choć uprzedzam Was lojalnie, że trasa jest lekka i przyjazna tylko do połowy (ale generalnie nie zaliczamy jej do najtrudniejszych, jakimi mieliśmy okazję wędrować). 

Wybierając się na taką rodzinną wycieczkę na Śnieżnik

pamiętajcie na pewno o :

* odpowiednim zapasie prowiantu i wody do picia ;

 *warstwowym ubraniu, adekwatnym do dynamicznie zmieniających się warunków

 (spora ilość śniegu - warto zadbać o nieprzemakalne obuwie);

 *bezpieczeństwie i "oczach dookoła głowy" 

(ale kto ma dziecko - ten na pewno jest już przyzwyczajony i zaprawiony w boju ;))

 *stosownych dokumentach, gdybyście zechcieli iść dalej 

i pozwiedzać również górskie szlaki po drugiej, czeskiej stronie :)