Tak długo spełniałam oczekiwania innych ludzi - aż uwierzyłam, że są moje własne.

Poczynając od  czasów szkolnych - ciągle spełniałam cudze oczekiwania...

Byłam  klasową prymuską, miałam średnią  ocen  5,3. Wygrywałam  konkursy, zgarniałam naukowe stypendia, moje  świadectwo  zawsze zdobił czerwony  pasek - a wraz z końcem roku szkolnego odbierałam nagrody od  wychowawcy,  dyrektora  szkoły i burmistrza naszego miasta.

Lubiłam  się uczyć, czytać i chłonąć wiedzę - a jednak  niektórych  szkolnych  przedmiotów szczerze nie znosiłam. Mimo to  brałam  udział w olimpiadach przedmiotowych i innych kompetycjach - ponieważ wiedziałam, że właśnie  tego  oczekiwali  ode  mnie  nauczyciele. Zmuszałam się do  zainteresowania  i  zaangażowania - by  spełnić ich "wymogi" odnośnie  mojej osoby. To  był błąd - ogromny  błąd.

  

 
Potem nastały  czasy  studiów...

...oraz studenckich praktyk,  płatnych  staży i pierwszej  poważnej  pracy. Tutaj  również bardzo  trudno  było  mi  zdobyć się na  asertywność.  Pozwalałam  się  wykorzystywać, harowałam  ponad  siły i odwalałam większość roboty za swoich znajomych na uczelni oraz przełożonych. W grupowych  projektach  wszyscy doskonale  wiedzieli, że mogą mieć totalnie  wywalone - bo przecież Karolina  zrobi  wszystko  za nich, a potem jeszcze  odpowiednio  "sprzeda" to, stając twarzą w twarz z prowadzącym zajęcia. 

Kiedy  poznałam  mojego przyszłego męża...

byłam  przekonana, że ta  zła passa spełniania  cudzych oczekiwań została wreszcie  przerwana  raz  na  zawsze. Niewielu  ludzi  dawało temu związkowi szansę - wielu natomiast insynuowało, spekulowało i tylko czekało na moment, w którym wszystko legnie w gruzach. Tymczasem jesteśmy ze sobą już od 13 lat - zorganizowaliśmy ślub i całe swoje życie totalnie po swojemu (bo przecież na naszym weselu grali techno - nieprawdaż? ;) ) i jakoś sobie radzimy, niezależnie od cudzej aprobaty lub jej braku.

 A jednak była jeszcze jedna kwestia, w której znów 

dałam się ponieść na fali cudzych wyobrażeń, oczekiwań i roszczeń.

Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu i minionych lat :  nawet swoją niepłodność w pewnym momencie życia leczyłam już nie dlatego, że sama tego chciałam - tylko dlatego , że oczekiwało  tego ode mnie moje otoczenie. Moi teściowie, lekarze i wszystkie inne osoby, które na wieść o planach adopcji znacząco stukały się w czoło i patrzyły na mnie jak na kompletną wariatkę. 

Moje myśli od dawna krążyły już wokół przysposobienia, wokół wizyt w ośrodku i starania się o "dziecko z serduszka" - a mimo wszystko nadal z tym zwlekałam (choć na szczęście niezbyt długo). Tak bardzo żyłam wtedy cudzymi oczekiwaniami - że w końcu wmówiłam sobie, iż sama również tego pragnę. Tak często powtarzałam sobie cudze słowa - że uznałam je za swoje własne i przyjęłam jako pewnik.

Nigdy  więcej. Nigdy  więcej  tego  nie  zrobię.
Nie zamierzam dłużej żyć i postępować tak, jak chcą tego ode mnie inni ludzie.

Adopcja Bąbla dokonała wielkiego przełomu  nie tylko w naszym życiu - ale również w moim sposobie myślenia. Otworzyła jakieś drzwi, jakieś nowe szufladki w mojej głowie. Udowodniła mi, że zawsze warto iść za własnym wewnętrznym głosem - zamiast słuchać cudzych sugestii, życzeń i podszeptów. 

 Nikt nie przeżyje mojego życia za mnie.
I nikt nie będzie mówił mi, jak powinnam to robić.

Nie ma nic lepszego - niż po wielu latach dojść wreszcie do takich wniosków.
I takie właśnie są moje życzenia dla Was na ten i na każdy kolejny rok:

Żyjcie po swojemu :)
 

 

 

Stylizacja :

 sukienka w paski - Zaful
sweter z falbanami - Zaful 
naszyjnik / kolczyki - sklep indyjski
toczek  / szal / rękawiczki - Allegro
torebka - bazar w Zakopanem
kozaki / rajstopy - nie pamiętam, to było dawno ;)