Zima w Górach Sowich - czyli krótka bajka o tym, jak zachłysnąć się życiem...

Takie buziaki potrafią rozgrzać serducho nawet w największe styczniowe mrozy -
więc na szczęście nie zamarzłam dzisiaj na kość i jestem w stanie napisać dla Was ten zimowy, weekendowy post.

(Choć palce nadal mam trochę zgrabiałe po całym dniu spędzonym na dworze -

a  zatem najprawdopodobniej więcej będzie w nim zdjęć, niż tekstu).

Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, za siedmioma lasami... -

było sobie pewne piękne i bardzo malownicze miejsce, 

w którym mgła otulała górskie szczyty niczym miękka puchowa kołderka :)

To właśnie w tym miejscu - znanym powszechnie jako Góry Sowie w Środkowych Sudetach - 

mały Bąbel po raz pierwszy w swoim 2,5-letnim życiu przekonał się, 

czym jest prawdziwa zima, trzaskający mróz i wysokie śnieżne zaspy.

Każdy centymetr ośnieżonego górskiego zbocza badał z wielką uwagą, ciekawością i pietyzmem -

aż biały puch przesypywał się zupełnie bezkarnie za cholewki dziecięcych kozaczków 

w rozmiarze 26 (o mój Boże, jak ta maleńka stópka szybko urosła!)

Mały Bąbel odwiedził Góry Sowie razem z mamą,

która najbardziej lubi go tulić i całować - 

oraz uwieczniać spędzone wspólnie chwile na zdjęciach ... 

(a w swoim toczku ze sztucznego futra wygląda 

trochę jak sąsiadka zza naszej wschodniej granicy ;))

...a także z tatą, z którym najfajniej jest 

wbiegać na sam szczyt stromego wzniesienia,

urządzać bitwy na śnieżki i zbierać znalezione po drodze gałęzie ;)

Mały Bąbel na trasie swojej wyprawy w Góry Sowie 

wielokrotnie zaglądał to tu, to tam...

...ale jedyną sową, jaką udało mu się odnaleźć -

była ta strzegąca Zamku Grodno 

(który nigdy chyba nie robi na turystach tak wielkiego wrażenia,

jak właśnie w samym środku zimy - 

kiedy wręcz idealnie wpisuje się w ten surowy, 

ośnieżony krajobraz dookoła).

Potem dostrzegł Bąbel jeszcze jedno, 

naprawdę niesamowite zjawisko !

Cała woda w Jeziorze Bystrzyckim pokryła się grubą warstwą lodu -

tylko gdzieniegdzie naznaczoną przeręblami

przez miejscowych pasjonatów wędkarstwa.  

(A przecież pamiętał ją doskonale sprzed zaledwie kilku miesięcy -

kiedy jeszcze znajdowała się w stanie ciekłym,

pozwalała na chlapanie, pluskanie, taplanie i plumkanie ! ;) )

Na sam koniec wycieczki nasz mały podróżnik 

postanowił zawitać też do podziemi. 

W Walimskich Sztolniach pokazano nam i opowiedziano 

kawałek naprawdę smutnej i bolesnej historii -

ale na szczęście on niewiele jeszcze z tego zrozumiał...

Najbardziej cieszył się z tego kasku, który miał na głowie -

i krzyczał głośno "Niebo, niebo!", kiedy ciasne ściany i sufit kopalni 

już przestały go ograniczać...