Zima w Górach Sowich - czyli krótka bajka o tym, jak zachłysnąć się życiem...

Takie buziaki potrafią rozgrzać serducho nawet w największe styczniowe mrozy -
więc na szczęście nie zamarzłam dzisiaj na kość i jestem w stanie napisać dla Was ten zimowy, weekendowy post.

(Choć palce nadal mam trochę zgrabiałe po całym dniu spędzonym na dworze -

a  zatem najprawdopodobniej więcej będzie w nim zdjęć, niż tekstu).

Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, za siedmioma lasami... -

było sobie pewne piękne i bardzo malownicze miejsce, 

w którym mgła otulała górskie szczyty niczym miękka puchowa kołderka :)

To właśnie w tym miejscu - znanym powszechnie jako Góry Sowie w Środkowych Sudetach - 

mały Bąbel po raz pierwszy w swoim 2,5-letnim życiu przekonał się, 

czym jest prawdziwa zima, trzaskający mróz i wysokie śnieżne zaspy.

Każdy centymetr ośnieżonego górskiego zbocza badał z wielką uwagą, ciekawością i pietyzmem -

aż biały puch przesypywał się zupełnie bezkarnie za cholewki dziecięcych kozaczków 

w rozmiarze 26 (o mój Boże, jak ta maleńka stópka szybko urosła!)

Mały Bąbel odwiedził Góry Sowie razem z mamą,

która najbardziej lubi go tulić i całować - 

oraz uwieczniać spędzone wspólnie chwile na zdjęciach ... 

(a w swoim toczku ze sztucznego futra wygląda 

trochę jak sąsiadka zza naszej wschodniej granicy ;))

...a także z tatą, z którym najfajniej jest 

wbiegać na sam szczyt stromego wzniesienia,

urządzać bitwy na śnieżki i zbierać znalezione po drodze gałęzie ;)

Mały Bąbel na trasie swojej wyprawy w Góry Sowie 

wielokrotnie zaglądał to tu, to tam...

...ale jedyną sową, jaką udało mu się odnaleźć -

była ta strzegąca Zamku Grodno 

(który nigdy chyba nie robi na turystach tak wielkiego wrażenia,

jak właśnie w samym środku zimy - 

kiedy wręcz idealnie wpisuje się w ten surowy, 

ośnieżony krajobraz dookoła).

Potem dostrzegł Bąbel jeszcze jedno, 

naprawdę niesamowite zjawisko !

Cała woda w Jeziorze Bystrzyckim pokryła się grubą warstwą lodu -

tylko gdzieniegdzie naznaczoną przeręblami

przez miejscowych pasjonatów wędkarstwa.  

(A przecież pamiętał ją doskonale sprzed zaledwie kilku miesięcy -

kiedy jeszcze znajdowała się w stanie ciekłym,

pozwalała na chlapanie, pluskanie, taplanie i plumkanie ! ;) )

Na sam koniec wycieczki nasz mały podróżnik 

postanowił zawitać też do podziemi. 

W Walimskich Sztolniach pokazano nam i opowiedziano 

kawałek naprawdę smutnej i bolesnej historii -

ale na szczęście on niewiele jeszcze z tego zrozumiał...

Najbardziej cieszył się z tego kasku, który miał na głowie -

i krzyczał głośno "Niebo, niebo!", kiedy ciasne ściany i sufit kopalni 

już przestały go ograniczać...

Chwilo, trwaj! - czyli kilka magicznych miejsc, gdzie faktycznie można czas zatrzymać.

Jesień w tym roku wyjątkowo nas rozpieszcza słońcem i piękną pogodą - ale wcale nie zmienia to faktu, że lubię sobie powspominać i wracać myślami do miejsc, które udało nam się odwiedzić podczas minionych wakacji. Dzisiaj będzie o kilku najbardziej magicznych, klimatycznych i przez nas ulubionych - w których choć na chwilę zapomina się o problemach i człowiek faktycznie ma ochotę wrzasnąć na całe gardło to tytułowe "Chwilo, trwaj!" :)

ZAMEK GRODNO I JEZIORO LUBACHOWSKIE (BYSTRZYCKIE)

To chyba jeden z najbardziej malowniczo położonych zamków na Dolnym Śląsku - wzniesiony został na szczycie wzgórza Choina, natomiast z jego wieży rozciąga się widok na leżący nieopodal zbiornik zaporowy oraz stalowy wiszący most.

Do zamku prowadzi dość stroma i kamienista ścieżka przez las, więc z Bąblem co jakiś czas musieliśmy robić sobie króciutkie postoje - ten uchwycony na fotografii spędziliśmy akurat na podziwianiu słojów leżących przy drodze drzew :)

 

Bardzo często odbywają się na zamku zjazdy i turnieje rycerskie. Działa tam nawet coś w rodzaju bractwa, które organizuje pokazy walk i rzemiosła oraz coroczne Jarmarki Średniowieczne - gdzie obejrzeć można rekonstrukcje znanych bitew, skosztować rycerskich specjałów, kupić najróżniejsze pamiątki, ozdoby, a nawet elementy uzbrojenia.

   

Jeżeli któryś z członków rodziny okaże się nieco niesubordynowany - zawsze możemy zastosować wobec niego jedno z dostępnych tam narzędzi tortur - na przykład zakuć go w dyby albo zamknąć w widocznej na zdjęciu "żelaznej dziewicy" ;)

Po zwiedzaniu zamku zdecydowanie warto wybrać się nad wspomniane wcześniej jezioro, nad którym można spędzić czas już trochę bardziej leniwie: popływać statkiem, łódką, rowerkiem wodnym albo po prostu posiedzieć sobie na plaży.  Woda - wyjątkowo czysta, bez glonów i innych tego typu "niespodzianek".

SZCZAWNO ZDRÓJ

Typowo uzdrowiskowa, spokojna miejscowość w Sudetach - gdzie wciąż można zjeść obiad w nieco zapomnianych już barach mlecznych, jednym z najczęstszych widoków są spacerujący w grupach starsi kuracjusze, a główny deptak wygląda zupełnie jak kadr wycięty z jakiegoś filmu z minionej  epoki.

W pierwszej kolejności warto wybrać się do tamtejszego Parku Szwedzkiego - bardzo rozległego, pełnego fontann, spacerowych ścieżek, kaczek do karmienia i kamiennych tarasów widokowych. Z kolei dla dzieci największą atrakcją będzie w nim pewnie duży plac zabaw, którego i my nie mogliśmy oczywiście ominąć obojętnie, bez zrobienia na nim (w papierowych kubkach po kawie) przynajmniej kilku piaskowych babek ;)

Na ulicach można spotkać również takie widoki - dzięki którym odnosi się jeszcze bardziej pogłębione wrażenie, że czas stanął tam w miejscu albo przynajmniej płynie sobie zdecydowanie wolniejszym rytmem. Jak widać, Bąbel wpatrywał się w ten barwny korowód niczym urzeczony i po prostu nie mógł oderwać wzroku od takiego niecodziennego obrazka :)

W Parku Zdrojowym polecam natomiast przynajmniej zerknąć do tamtejszego Teatru im. Henryka Wieniawskiego, a z karty dań Restauracji "Bohema" spróbować sernika na ciepło z wiśniami i czekoladą (przyznaję bez bicia - wzięłam sobie dokładkę i nadal miałam ochotę na więcej ;) )

PARK WROCŁAWSKI W LUBINIE

To miejsce bardzo często przypomina nam, że wcale nie trzeba wybierać się gdzieś niesamowicie daleko, żeby zapewnić sobie chwilę wytchnienia, a dziecku - cały dzień atrakcji i wrażeń na świeżym powietrzu. 

Przede wszystkim - mamy tu mnóstwo ptasich wolier i zagród ze zwierzętami. W przypadku Bąbla największym powodzeniem cieszą się te dwa sympatyczne osiołki, małe świnki maskowe (których niestety nie pokażę Wam na zdjęciu, bo akurat podczas naszej ostatniej wizyty poszły już spać :) ) i kozy, które biegają sobie swobodnie po specjalnie wydzielonym terenie, a dzieci mogą do nich podchodzić, głaskać albo karmić je trawką. 

Młody bardzo lubi również tamtejszy staw i pływające po nim łabędzie - wobec których mimo wszystko wolimy trzymać się na bezpieczny dystans, bo już niejednokrotnie na nas nasyczały, kiedy zdarzyło nam się za bardzo do nich zbliżyć ;)

Oprócz tego - dinozaury ! Wprawdzie nie poruszają się one ani nie ryczą jak te, które oglądaliśmy podczas naszej wakacyjnej wyprawy do "Zatorlandu" - jednak trzeba przyznać, że stanowią naprawdę niecodzienny widok w samym centrum miasta, w sąsiedztwie Castoramy, Tesco i galerii handlowych ;)

  
OGRODY HORTULUS W DOBRZYCY 

Miejsce, o którym dowiedzieliśmy się zupełnym przypadkiem z jakiegoś ulicznego plakatu, podczas naszego pobytu nad morzem - i wydało nam się na tyle interesujące, że postanowiliśmy nieznacznie zboczyć z głównej trasy, żeby je zobaczyć. 

Ponad 4 hektary pięknych, zielonych terenów - na których zgromadzono około 6 tysięcy gatunków i odmian roślin, skomponowanych w aż 28 różnych ogrodach tematycznych ! O ile na co dzień nie jestem wielką fanką ogrodnictwa (niczego nie sieję, nie sadzę, nie plewię i nie mam swojego własnego warzywnika ani nawet jednej kwiatowej rabatki), o tyle stamtąd mogłabym nie wychodzić całymi godzinami - i wracać codziennie...gdybyśmy tylko nie mieli aż tak daleko ! 

  

Wszystko to na tyle odrealnione, że można poczuć się przez chwilę jak Alicja w Krainie Czarów - znaleźć ogromne butelki szampana rosnące na trawniku niczym drzewa, odmierzać swój czas przy pomocy utworzonego z roślin olbrzymiego zegara, przysiąść na ławce obok skrzata, czarownicy czy innej bajkowej postaci i być we wszystkich czterech porach roku jednocześnie, odwiedzając poszczególne chatki i ogrody, jednoznacznie kojarzące się z każdą z nich.

Można też wejść na wysoką na 19 metrów wieżę widokową, której konstrukcja zainspirowana została kształtem nici DNA - i przy dobrej widoczności podziwiać stamtąd nie tylko największy na świecie labirynt grabowy, ale również znajdujące się w oddali morze i panoramę Koszalina. (Osobiście jednak polecam tę opcję jedynie osobom o mocnych nerwach, które nie mają lęku wysokości - ponieważ wieżę może rozbujać z łatwością nawet niezbyt silny podmuch wiatru. Sama w takich momentach marzyłam tylko o tym, żeby jak najszybciej stamtąd zejść i poczuć twardy grunt pod stopami ;) )

Jeżeli też macie takie miejsca (a jestem przekonana, że macie! :) ) -
wrzucajcie swoje propozycje w komentarzach, może i tam się kiedyś wybierzemy ;)